Mijn gewonnen give away. MIJN.

Ik won laatst een give away bij Kim, maar wat ik won was nog niet duidelijk. Een surprise goodiebag. Leuk. Leeuuheeeuk. Maar ik wil nu weten wat de surprise dan wel niet is. Geduld is geen schone zaak bij mij. Ik parkeerde mijzelf dus onder de brievenbus en werd niet teleurgesteld!

Een lekker leuk lief linnen tasje met twee knijper popjes. En twee naakte popjes om samen met Pinda te versieren. Hoe wist Kim in hemelsnaam dat ik graag zulke knijpers wilde hebben maar ze niet kon vinden? En toen kwam er ook nog een zakje met allerlei spulletjes tevoorschijn. Een rolletje tape met aardbeitjes erop, twee speldjes met hartjes, twee rijstesnoep poppetjes, rood wit garen en allemaal leuke labeltjes, papiertjes, van die dingetjes waar een vrouw zo’n hoog piepgeluidje laat horen terwijl ze enthousiast in haar handen klapt en waarvan een man al zuchtend zegt; wat moet je daar nou weer mee. Behalve mijn man, die denkt het alleen maar want die weet dat het zeggen van zulke dingen toch tot niets leidt.

Maar toen kwam Pinda om de hoek kijken. Die zag het tasje. En de popjes. De rest niet want die wist ik net op tijd uit het zicht te krijgen. En nu ben ik mijn (MIJN) tasje kwijt, en de twee popjes. De bittere realiteit is dan dit;

Tasje met popjes voor, met tekenboek en potloden en paard erin. Nee mama, isse mijne tas. Mijne popjes. Isse mij.