Lievebees

We deden boodschappen, Pinda en ik. En tussen alle broodjes, melk, vlees, groentes en fruit vonden we ineens een prinsessenjurk. Zo’n echte. Jeweetwel, die de mama’s zoooo lelijk vinden en de kindjes zooooo mooi. Pinda dus ook, er zat een diadeem bij en hij was roze, van die synthetische prut met een beetje wit en vooral heel veel glim. ‘Mama, assepies mag ik de pinsessejuk?’ zei ze met haar grote donkere amandeloogjes. Gelukkig voor haar waren er al voornemens om een kleine verkleedverzameling aan te leggen.

Pinda klemde de ‘pinsessejuk’ tegen zich aan en wij liepen verder. Toen zag ik een lieveheersbeestjesset. Ik liet hem haar zien en prompt werd het roze gevaarte aan de kant gesmeten. ‘Echt?’ riep ik nog vol ongeloof ‘heb ik je zo goed opgevoed? Vind je deze mooier?’ Wat dan weer leidde tot een onderdrukt gegniffel van de mevrouw naast me. Maar Pinda was er zeker van. Ze wil een ’lievebees’ zijn. Want dan kan ze ‘viegen’.

Gniffel. Moeders is trots.