Pinda narigheid

De zaterdag ging alle kanten op. Pinda werd ziek. Ze kwam uit bed, hoefde niet te plassen en viel na het klagen over warmte in slaap bij ons. Na een uurtje maakten we haar met veel moeite wakker, mr. Big bracht haar naar beneden en met dat hij haar op de bank wilt zetten wordt ze slap. Ze kwam wel weer bij daarna, dronk een flinke beker sap en viel weer weg. Na een belletje met de huisartsenpost rijden we met 180 over de snelweg, onderweg Pinda steeds wakker houdend. In de laatste bocht van de snelweg af horen we achter ons ineens ‘whiiiiiihiiii’, het geluidje dat we altijd maken in een scherpe bocht. We kijken stomverbaasd naar achteren en zien een bleek meisje met alweer iets roze wangen maar vooral met heldere oogjes ons aankijken.

In de huisartsenpost ziet ze het speelgoed staan en wil daar naar toe. Ze loopt prima en speelt tot aan dat we opgehaald worden. De assistente moet een beetje lachen als ik zeg dat Pinda weer helemaal bij is en ze zegt ‘gelukkig’ maar ook dat de afspraak gewoon blijft staan en dat de dokter haar even nakijkt. We hebben een geweldige, lieve en geduldige dokter die haar helemaal nakijkt en niets kan vinden. Maar hij vindt haar inderdaad nog wel een beetje bleek en suf. We krijgen een strip mee met allemaal vierkantjes erop en die moeten we even in haar urine dopen. Thuisgekomen lukt het plassen nog steeds niet, ondanks de liter sap die ze ondertussen op heeft. We ontbijten en Pinda heeft al haar kwebbels weer. Ze vertelt dat ze de dokter lief vond, dat ze nu een pleister heeft (vingerprik) en dat ze een gaatje in haar vinger heeft, dat ze van de dokter in een potje moet plassen en dat dat nu nog niet lukt. We zuchten maar opgelucht, onze spraakwaterval is weer terug. Vlak voor 12 uur ‘s middags komt dat plasje pas, de teststrip hangen we erin en niets verkleurd, dus geen bloed of bacteriën in de urine. Maar wat was het dan wel?

Tja. Kinderen zijn nou eenmaal raar met dat soort dingen. Pinda knapt helemaal op en als opa en oma ‘s middags komen dan is er al niets meer te merken van het avontuur ‘s ochtends. Daarna gaan we dan nog maar even langs een braderie en na heel veel gepoets leggen we weer een fris, vermoeid maar gezond Pindaatje in bed.

Vanochtend werden de dan weer gewekt omdat ze ‘slaap kindje slaap’ aan het zingen was…