12/12 verjaardag. Koos is 1!

Kleine kleine kleine Koos. Mijn kleine baby, mijn lummel, mijn onbenul. Mijn pummel, dat is misschien nog wel het beste woord voor hem. Hij is een pummel door en door. Hij is log, grof, zwaar, oersterk en onbenullig. Maar hij is ook heel lief met knuffels en kusjes en aaien en heel innemend naar vreemden. Hij kan sjansen als een volleerde gigolo en verlegen glimlachen met een schuin koppie om een plakje worst te krijgen bij de slager. En beiden altijd met effect. Het afgelopen jaar hebben we zo veel vreemden gezien die blij werden van hem, tot zelfs een mevrouw die met tranen in haar ogen wegliep en vertelde dat Koos haar dag helemaal goed had gemaakt nadat hij haar hand pakte en daarmee knuffelde. Mijn kind is een bijzondere. Net als zijn zus schijnt hij aan te voelen wat mensen nodig hebben maar in tegenstelling tot zijn zus wordt hij niet geremd door verlegenheid.

Maar onbenullig voert toch wel de boventoon bij onze pummel. We hebben hem aardig heel weten te houden het hele jaar maar de week voor zijn verjaardag maakte hij een inhaalslag. Eerst viel hij woensdag met zijn hoofd tegen de tafelpoot. En dat teak dat is hard hout. Een hele grote buil op zijn voorhoofd verscheen. Op de zaterdag had hij het in zijn hoofd gekregen dat hij zich kon optrekken aan de kinderstoel. Dat kan ook wel maar de kinderstoel keilt dan wel om. Hij viel weer tegen de tafelpoot, met de rechterkant van zijn voorhoofd dit keer en kreeg het blad wat aan de kinderstoel zit onder zijn linkeroog. Een blauw oog werd het dus. En jaja, meneer heeft tanden, één halfje en één kwart door aan de onderkant. En die tanden kunnen ook goed door je bovenlip kwamen we maandag achter.

Koos laat zich nergens door tegen houden. Als je hem op schoot hebt en hij wil eraf dan gooit hij zich eraf. Als zijn zus in de weg ligt of zit dan klimt hij wel over haar heen. Liggende boomstammen zijn gemaakt om overheen te kruipen en als je dan valt dan doe je gewoon je ogen dicht en hoop je op het beste, zowel hij als wij. Koos wil ook lopen, langs de tafel en in het algemeen. Maar aangezien hij los staan nog niet onder de knie heeft wordt het af en toe wat moeilijk. Koos is een heftige doorzetter maar moet tussendoor wel zijn frustratie laten blijken. Hij gromt en schreeuwt wat af maar gaat ondertussen gewoon door met wat probeert te bereiken. 

Ik baal ervan dat hij al weer 1 is. Ik vind het vreselijk dat de tijd zo snel is gegaan. Het lijkt gisteren dat hij piepklein (relatief) in mijn armen lag en nu past hij er al niet eens meer helemaal in. Nu al niet en hij is nog maar zo jong. Tegelijk ben ik zo blij dat hij 1 is want er was een tijd dat we dachten dat hij nooit zo komen. En hij is er maar mooi.

Zijn allereerste echte schoenen

Mooi hè.  Als hij zou kunnen lopen dan kon hij hier de vierdaagse op lopen. Koos stapt al wel flink aan de hand (twee handen met veel ondersteuning) en probeert rond de tafel te komen en is bovenal bijna uit zijn sloffen gegroeid.  Kruipen? Nee hoor. Tijgeren heeft hij ontdekt en alleen met blote knietjes wil hij zich verlagen tot kruipen.  Zo lijkt het tenminste. 

En oja.  Kijk eens.  Twee tandjes! Help waar is mijn kleine baby gebleven?

Life

Mr. Big vertrok zondag voor een weekje cursus en ik had grote plannen. Pinda zou gewoon naar school gaan en ik zou in de slaapjes van Koos pogen om de zolder te organiseren. Wat eerder zou neerkomen op alle dozen wat netter stapelen maar het gaat om de intentie. Ondertussen zou ik ook wat heel geslaagde kleertjes naaien. En woensdag had de kleine grote madam een studiedag en zouden we gaan ontbijten bij de Ikea (erg culinair verantwoord hà, maar voor een kleuter o zo leuk om zonder eten de deur uit te gaan en dan ergens anders te gaan eten). En dan zou ik bij de Ikea misschien nog een geweldig opbergsysteem ontdekken dat al mijn rotzooi automatisch zou ordenen. En we hadden vlak voor het weekend ook nog een kastje gekocht voor op Pinda’s kamer en die zou ik tussen neus en lippen door ook nog even verven. 

Tja. Life is what happens when you make plans. Pinda stond maandag al op met zeer en auw maar die schopte ik gewoon naar school, erge moeder dat ik ben. En het was maandag mooi weer dus ik zag haar pas tegen etenstijd weer eens terug. Dinsdag stond ze weer op met heel veel meer au. Ze wilde echt niet naar school. Ik gaf toe en wonderbaarlijk knapte ze op. Ik dacht dat ze gewoon haar vader miste want ze moest wel veel knuffelen en had buikpijn. Maar toen kwam de koorts en die bleef gezellig twee volle dagen. En om alles nog leuker te maken deed Koos gewoon mee, niet met koorts maar wel met heel veel aandacht vragen. En dan kom je echt handen te kort kwam ik achter. Pinda is sinds vandaag aan de betere hand en Koos heeft sinds gisteren een vlijmscherp randje in zijn tandvlees, zijn allereerste tandje kwam op 29-05-2013 tevoorschijn (linksonder). En meneer trekt zich op aan de tafel en heeft geleerd hoe hij vanuit lig naar zit moet. Nu snap ik zijn vervelendheid, ik zou gek worden van zoveel nieuwe vaardigheden ineens.

Ik heb geen Ikea gezien, een zolder waarbij de dozen nog meer stof hebben verzameld, nog steeds heel veel halve projectjes liggen en speelgoed overal. Maar ik had gelukkig ook een meisje dat mij de liefste van de hele wereld vond toen ik voor de zoveelste keer haar moest troosten midden in de nacht en een jongetje dat ontzettend knuffelig werd als hij even alleen met mij was. Het was een heel vermoeiend weekje maar geen slecht weekje.

Even testen

Ik heb een mobiel met internet! Hoe geweldig is dat!  En ja ik loop erg achter ik zou het niet slecht doen in de middeleeuwen (eigenlijk wel denk ik). Een grote stap dus,  met zoals mijn zoon die gisteren met een rietje dronk.

11/12 verjaardag

Ojee. Bijna is het zover. En nee, ik wil er nog steeds niet aan.

Meneer Koos heeft nog steeds geen tanden. Maar aan het gekwijl te zien zal het nu toch niet lang meer duren? En kruipen kan hij ook nog niet, hij rolt. Hij staat soms wel eens op handen en knieën maar hij wiebelt dan een beetje heen en weer en daar blijft het bij. Hij kan zich nu wel optrekken tot stand. En staan vindt hij het leukste wat er bestaat ineens, hij giert het uit. Wat wel een heel groot nadeel is, is dat hij niet meer blijft zitten waar we hem neerzetten. Hij heeft uitgevogeld hoe hij zich pijnloos op de grond kan werken en nu is hij niet meer te houden. 

En het eten. Tja, wat kan ik daar nog over zeggen? Een groot vuilnisvat is hij. Warme prak die absoluut niet meer gepureerd is te noemen, flessen met pap, croissants, brood, rijstewafels, fruit in alle soorten en smaken, ijs, gebak wat hij van iedereen krijgt want hij lacht dan zo lief, chips van zijn zus die hij achterover drukt, appelsap in de tuitbeker van de buurjongen, blaadjes en gras. Alles. Ik heb nog nooit zo’n dankbare eter meegemaakt en ik hoop toch zo dat het zo blijft!

Hij groeit, ondanks al het eten, niet meer zo hard. Gelukkig. Hij zit al een tijdje op maatje 74/80. Precies zoals het hoort is zie je nu ontwikkeling op andere vlakken. Hij zwaait naar je als je zelf zwaait. Hij zwaait als hij de kamer uitgaat. Hij zwaait als hij wie dan ook ziet. Hij heeft een auto waarin weer kleinere auto’s passen, dat die kleinere auto’s op volgorde erin kunnen heeft hij nog niet door maar hij vult de grote auto wel met kleiner speelgoed. En haalt het er weer uit. En stopt het er weer in. En eruit. Enzovoorts. Hij raapt piepkleine kruimels van de vloer op (en stopt die natuurlijk in zijn mond). Hij haalt steeds de sleutels uit het tv kastje en probeert ze dan weer terug te stoppen. hij plukt de blaadjes van de planten. Hij is voor geen meter te vertrouwen en geen seconde alleen te laten. Hij probeert alles te pakken als hij in een winkelwagentje zit. Of waar dan ook. Hij herkent het geluid van de auto van mr. Big en gooit dan zijn armen omhoog en roept ‘paahpaah’.  En hij roept zijn grote zus. Maar hij roept niet zijn moeder. En het alleenrecht wat ik had op de slobberzoenen is ook al verdwenen. Het is papa voor en papa na. Tot hij echt pijn heeft, dan mag ik aantreden, daar maak ik dan ook maar flink gebruik van. 

Het is een heerlijk joch dan van aandacht houdt. Owee als hij even alleen in de kamer moet zijn (veilig in zijn box dat dan weer wel). Hij gilt de hele buurt bij elkaar dan. Erg lastig als je even naar het toilet moet. Maar die lach als je dan weer de kamer in komt! Met die steeds bruiner wordende ogen. Dat jong gaat het nog druk krijgen later. 

 

En weg…

Schone Floddertje

In huize Hutsefluts werden de haren van het mannelijke volk best lang. Dus probeerden we eens een thuiskapster. Dat beviel best goed! Gezellig, niet zo heel duur en gewoon knippen zonder gekkigheid. Geen gezeur over verzorgingsproducten die ze proberen te slijten en ander gedoe. Gewoon knippen. En lachen. Mr. Big kan er weer even mee door en zelfs onze Koos was toe aan zijn eerste echt knipbeurt. Jeweetwel, een echte knipbeurt, niet de keukenschaar in de handen van je moeder…

Onze kleine Amish. Met zijn gestreept blauw bloesje en zijn bretels. Hij mist nog de strohoed maar met strohoed op is het knippen natuurlijk erg moeilijk.

Maar dit was nog niet het meest indrukwekkendst van alles. Ondanks zijn allereerste echte knipbeurt ooit gebeurde er nog iets veel ergers. Pinda had besloten dat haar haar eraf moest. En flink. Ze had zelfs een voorbeeld; een boekje van Floddertje. Maar dan wel de Floddertje die het huis, de straat en de stad onder het zeepschuim zette en daardoor schoner dan ooit was waardoor zelfs haar haar niet meer piekte. Zo wilde ze het. Met het boekje in de aanslag werd de kapster opgewacht. Mr. Big en ik vonden een knipbeurt wel nodig maar gewoon, een beetje bijpunten. Maar ach, het is haar haar en ze wilde het echt, zo echt dat ze het al weken zei en ze was er niet vanaf te brengen. We gingen van dit;

Naar dit!

We wennen nog steeds. Mr. Big en ik dan, zij niet. Zij is helemaal gelukkig met haar haar. En tja. Daar gaat het natuurlijk uiteindelijk wel om.

10/12 verjaardag

10 maanden. Nog 2 en hij is een heel jaar. Ik ga nu al de ontkenningsfase in en ik vermoed dat dat alleen maar erger gaat worden. Mijn kleine baby die, wees eerlijk, niet zo klein meer is. Nog meer ontkenning. Mijn kleine baby is nog lang niet in de buurt van zijn eerste verjaardag. Mijn kleine baby blijft mijn kleine baby. 

Mijn kleine baby kan ondertussen al wel steeds meer. Zijn armpjes gaan omhoog als we hem op moeten tillen. En als we niet snel genoeg reageren gaat hij oergeluiden uitstoten. Kruipen zit er nog niet in, hij rolt wel. Gek genoeg, of juist niet, was dat net zo bij zijn zus. We hebben er geen haast mee hoor, met dat kruipen. Hij is zo al niet bij te houden. Het mooie is echter wel dat als we hem laten zitten dat hij ook blijft zitten. Hij wil zich niet laten vallen (na een paar keer wel gevallen te zijn) en gaat hooguit na een tijdje weer zijn oergeluiden uitstoten zodat we hem gecontroleerd op de grond laten zakken en hij kan gaan rollen.

Koos is wel veel ziek geweest deze maand. Een verkoudheid die niet weg wilde gaan. Een rochel tijdens het ademhalen die er nog steeds zit maar waar hij niet al te veel last van lijkt te hebben. Vuurrode wangen waardoor we allemaal dachten dat hij tanden kreeg, die niet kwamen, en waarna hij ook best hangerig werd. En die vuurrode wangen kwamen steeds weer terug als we naar buiten gingen. Bleek de vijfde ziekte te zijn. Na een weekje van relatieve gezondheid kreeg hij vanuit het niets koorts. De veertig graden werd gedurende twee en een halve dag regelmatig aangetikt. Vanuit het niets verdween de koorts ook weer en de dag erna had hij allemaal kleine rode vlekjes. De zesde ziekte was gearriveerd. Hij houdt tenminste vast aan de juiste volgorde. En bijna elke nacht wordt hij ineens wakker. Niet om te huilen maar om te kletsen en met zijn speen tegen de spijlen van het bed te slaan. En heel soms om te protesteren want dan draait hij zich op zijn buik en kan hij niet meer terug (normaal wel maar niet met slaapzak aan). We worden er nu letterlijk en figuurlijk wel een beetje moe van. 

Koos wordt wel een beetje meer een kat uit de boom kijkertje. Hij is nog steeds best makkelijk te verleiden tot een lach maar heeft er ook een blik bijgekregen de laatste tijd, hij kan ineens zijn kin wat meer op de borst leggen en dan vanonder zijn wenkbrauwen naar je kijken. En heel soms gaat hij dan tegen mij aan gaan leunen. Stiekem vind ik dat wel fijn (het leunen dan). 

Naast wat meer de kat uit de boom kijken is hij ook wat knuffeliger. Koos kan kusjes geven! Alleen bij mij nog maar en eigenlijk zijn het geen kusjes. Het is meer een groot geslobber en gekwijl want die zoenen worden met open mond gegeven. En de knuffels zijn ook geen echte knuffels maar meer kopstoten. Hij gooit met alle kracht zijn hoofd tegen mijn hoofd of nek en duwt dan met alle kracht langs mijn gezicht. Hardhandig knuffelen. Zo fijn!

 

 

Ridderlijke randjes

Afgelopen zondag gingen we maar eens naar een kasteel. Eindelijk eens een uitje op stand, het bos is zoooo minderwaardig… 

 

Burg Bentheim

Maar voordat we bij het kasteel kwamen moesten we een stukje omhoog. En langs de verdedigingsmuur met strategisch geplaatste schietgaten. En mijn kind, mijn eerstgeborene ging daar zomaar zitten. Zomaar, zo hoog en dan ook nog een beetje erin hangen en zelfs eruit hangen.

 

Mensen mensen mensen, ik stierf 1000 doden. Ik heb namelijk erge randjesvrees, Ik weet niet eens of het een bestaand iets is maar zo noem ik het. Het is geen hoogtevrees, ik kan gerust meters en meters hoog vertoeven, zolang ik maar niet vlak aan een rand moet staan. Of mensen waar ik van hou zien als die geheel zonder vrees zich op die randjes begeven. Echt. als ik eraan terug denk wordt ik nog misselijk.

Het was dan maar goed dat mr. Big en ik afwisselden met Koos-dienst. Het kasteel was niet helemaal buggyvriendelijk dus ging hij met Pinda de grote (kruit) toren beklimmen. En later zag ik deze foto.

Ja. Och wat jammer dat ik dat niet in het echt hoefde te zien. Veel te dicht bij de rand.

Gelukkig ging ze daarna bloemetjes plukken voor mij. 

En werd ze zo moe van mijn gezeur over randjes dat ze er bijna een eind aan wilde maken. Maar haar hoofd was dikker dan de gemiddelde kanonskogel.

De ridders joegen haar dan weer erg veel angst aan en mij niet. Totdat ze zag dat het geen ridders waren maar harnassen die met gespjes vast zaten. Er was een kleine maar hele leuke tentoonstelling met oude zegels en schatten gevonden tijdens de opgravingen en we hebben zelfs een schilderij gezien van het kasteel gemaakt door Jacob van Ruisdael in 1650. Kijk dat vind ik dan leuk hè. En de meest prachtige vloeren die we ooit hebben gezien. Mooi pieterpeuterig mozaïk in de hal en kwijlwaardige houten vloeren van het kasteel en beeldhouwwerk overal. En heel veel mooie plafonds met van die bogen. Maar van dat alles heb ik dan geen foto, ik was veel te druk bezig met mijn ogen uit te kijken. 

En Koos was ook wel mee hoor. Die had pas de dag van zijn leven achter het stuur. Het is een echte vent.

Warm hart

Mensen mensen mensen, wat vliegt de tijd toch voorbij met twee kinderen zeg! Totdat één van de twee flinke luieruitslag krijgt, dan gaat de tijd (tot aan bedtijd) ineens tergend langzaam. Koosje is plots heel zielig en heel erg humeurig, volledig uit karakter dus. Tel daarbij zo’n 6 vieze luiers op een dag, dan ruikt hij zoals hij zich voelt. Tandjes of toch een buikvirusje de tijd zal het leren, voor nu is het maar doorzetten, veel verschonen en veel maizena strooien op zijn achtereind. Minder tijd dus om kleren in elkaar te zetten voor het grut. Helpt ook niet mee dat mijn patroonpapier op is, ik laatst een al wel uitgetekend patroon verkeerd uit een stuk tricot knipte en ik finaal door mijn linkerwijsvinger heen naaide. Gelukkig zijn er ook nog hele makkelijke werkjes te doen.

Ik zag het idee voorbij komen ergens op Pinterest (waar anders) maar pinde het niet. Volgens mij was dan het shirt grijs en het hart neon roze en dat wilde ik ook wel maar zo’n shirtje kon ik niet zo snel op de kop tikken. Wel deze blauw wit gestreepte van de Zeeman (3 euro, perfect uitprobeer prijsje). Alleen loopt wel alles scheef aan het shirt, het label zit er schuin in, de streepjes lopen scheef maarja wat wil je voor 3 euro. Dan ook maar een scheef hart erop (eronder) zetten. Gewoon heel simpel een stuk tricot aan de binnenkant vastzetten, een hart naaien, dat hart weer diagonaal doorstikken en de blauw witte stof doorknippen tussen twee gestikte diagonalen. En dan wassen dan krult alles zo lekker op. 

Dan ziet het er zo uit als je nep lacht. 

Zo van dichtbij.

Zo met je popje.

En zo met je unibrow van paashaas chocolade.

9/12 verjaardag

Koosje Koosje Koosje. Koosje dikkop. Koosje muiter. Koosje lachebek. Koosje middagslaapoverslaankind. KOOS! Koos is groot. Koos zijn koppie is nog groter geworden de laatste week. We dachten dat het niet meer mogelijk was, maar toch. Maat 74 is soms al eens te klein, maar 80 wordt langzaam aangesproken. Het is dan ook een hele goede eter. Koos is echt nog niets tegen gekomen wat hij niet lust. Maar we kunnen al wel echt van voorkeur spreken hoor, zoet dat hoeft hij allemaal niet zo. Och, hij eet het wel op hoor, niet opeten vind hij ook zo zonde, maar de voorkeur ligt toch op hartig. Vlees. Stukken worst, plakjes kipfilet hele saucijzenbroden als het aan hem ligt. Het is een kind van zijn vader. Bij de slagerij balie weten ze ondertussen van zijn liefhebberij en wordt er al niet eens meer gevraagd of hij een plak worst wil of gek gekeken dat een kind van 9 maand al hele hompen worst wegwerkt. En Koos weet ook dat hij daar een stuk krijgt, hij wordt al enthousiast bij het binnengaan van de winkel. Koos verslind zijn plak worst nog sneller dan Pinda dat doet.

Fruit is ook lekker heeft hij besloten. Als ik maar de staafmixer pak, dan begint hij al te gieren van het lachen. Fruit kan natuurlijk zoet zijn maar ook hier heeft hij iets meer voorkeur voor kiwi. En de mandarijnen die ik laatst kocht waren ook wat zuur, die gaan er ook in als koek. Koek gaat er trouwens ook in, maar als ik zijn fruithap iets verdik met een liga dan eet hij toch met minder smaak. Helemaal goed, des te beter dat hij pure smaken wil. En fijn pureren dat hoef ik niet te doen hoor. Da’s voor babys, niet voor Grote Koos met malend tandvlees. Ook weer des te beter want Pinda wilde alleen maar totaal glad gemaakt spul eten, die at zelfs geen fruit tot ze ruim twee en een half was wat niet glad gepureerd was. Wel worden we ineens bestraalt met speeksel. Koos kan speeksel schieten. Heel vreemd, maar als hij zijn mond flink opendoet dan worden zijn speekselklieren onder spanning gezet ofzo en dan schiet er vaak een straaltje speeksel naar buiten. Ik had het nog nooit eerder gezien of gehoord, iemand ervaring mee? 

Koos heeft natuurlijk al dat eten wel nodig want hij kan toch een portie druk bezig zijn. De hele kamer moet ontdekt worden en het liefst rolt hij de hele dag over de grond. Hij weet nu al dat er dingen zijn die hij niet mag doen en dat het erg leuk is om die dingen stiekem te doen. Draaien lukt nu beide kanten op en hij stuurt heel goed en snel met zijn handen. Hij heeft al wel bedacht dat dat rollen misschien niet de meest optimale manier is om zich voort te bewegen en soms drukt hij zich hoog op op zijn handen en probeert hij zijn knieën onder zich te krijgen. Zitten dat gaat hem ook goed af, nog niet helemaal los maar ik vermoed dat hij de schrik van het bijna vallen leuk vind. Ik vang hem natuurlijk nog steeds op, misschien moet ik dat eens niet doen (jaja). En afgelopen week zette ik hem neer op zijn voeten terwijl ik beide handjes boven zijn hoofd vast hield. Hij wurmde één handje los en de andere liet ik voorzichtig los. En meneer stond! Zomaar! Ik keek stomverbaasd naar hem, daarna stomverbaasd naar mr. Big en samen keken we weer stomverbaasd naar Koos. Die zich lekker liet vallen daarna. 

Koos zijn ogen worden steeds donkerder, al het groen is er bijna wel uit en zijn ogen gaan steeds meer op die van zijn vader lijken. En dat is geen slecht iets. Zijn haren lijken ook wat donkerder te worden en flink lang ondertussen. Koos heeft helaas wel echte winterwangen gekregen, rood en droog van alle wind en vrieskou. Koos is verder erg gecharmeerd van de katten, regelmatig heeft hij weer een knuist vol met haar. Vooral Mik moet het ontgelden, Nona ontwijkt hem wel, maar Mik schijnt het wel leuk te vinden, ze kijkt soms een beetje zielig maar ondergaat het allemaal lijdzaam. En ja, Pinda hè. Nog steeds is het zo dat hij van niemand zo vrolijk wordt als van Pinda. Bij niemand schatert hij zo hard als bij haar. En van niemand krijgt hij zo veel voor elkaar dan van haar. Auto buiten bereik, één gil van hem en zijn zus vliegt. Het gaat allemaal over die heftige broeder en zuster liefde, ik weet het,  maar voor nu genieten we met volle teugen.