Hemels

We gingen in de vakantie naar Paleis ‘t Loo. Pinda vindt dat steeds wat aantrekkelijker, kastelen en prinsen en prinsessen. En draken, dino’s en reuzen ook. Dat zijn de standaard meet maten geworden. Toen ik zei dat het een heel groot paleis was wilde ze weten of het zo groot was als een dino en een reus. Mr. Big antwoorde iets in de trant van tien reuzen en een halve dino. Moest het kind helemaal gaan bedenken hoe groot een halve dino was. Op naar het paleis.  Althans, dat was de bedoeling maar er stond een gigantische rij naar de ingang toe. Bleek dat de kroon en alle andere zaken die uitgestald waren bij de kroning van WimLex daar in een expositie stonden. Leuk om te zien, maar niet leuk genoeg om de massa te trotseren. 

We gooiden de plannen om en gingen naar het openluchtmuseum in Arnhem. Ook leuk. Ook heel erg leuk. Eigenlijk best wel heel erg geweldig. Het was voor mij al een flinke tijd geleden dat ik er was geweest. We reden rond met de oude trammetjes die er zijn en stapten uit bij het eerste station. Daar was een tentoonstelling over verzamelingen en een depot. Zo leuk. De treintjes van Ed Nijpels stonden er, prachtige polaroid camera’s, een verzameling pijpen en inpakpapier, spaarpotten en religieuze beeldjes. Elke verzameling een eigen kamer. Maar de leukste en meest verrassende vond ik toch wel deze.

Zie je het? Iets dichterbij.

Ja. Kotszakjes uit de vliegtuigen. Geweldig. 

En eind verderop, langs de Tilburgse arbeiderswoninkjes, langs de brouwerij (lekker fris biertje geproefd), langs het cafe, daar stond een huisje wat me wel aansprak. Mooi rieten dak en zwarte betimmering rondom. De Vlaamse schuur uit Etten-Leur. Met een moestuintje erbij. Daar zou ik best wel kunnen wonen. Maar iets verder op stond nog iets.

Ik zeg, jaag die mensen van mijn erf af en doe de deuren dicht, hier woon ik. Op de achtergrond zie je de roomboter en kaasfabriek. En die kaasjes die ze daar maken zagen er niet onsmakelijk uit…

Maar ondertussen was ik weer afgeleid. 

Ik kan er niets aan doen, zo’n moestuintje dat vind ik toch fantastisch. Ik heb wat bakken staan in de tuin maar mijn tuin is eigenlijk te klein. Ja, er past wel een moestuin hoor maar ik wil ook wel wat siertuin hebben en een plekje om te zitten. Voor nu hou ik het maar op mijn bakken met bonen en erwten, wortels en sla en thee (munt). En aardbeien en spinazie. En boompjes met appels en peren. … Wat klaag ik eigenlijk?

Pinda was huisjes kijk moe en had de speeltuin gezien. Mr. Big was loopmoe en wilde wel zitten. Ik dumpte de helft van mijn gezin in de speeltuin en ging met Koos een wandelingetje maken door de kwekerij en de kruidentuin. Met appelbomen en peren in de meest mooie leivormen. Ik stopte mijn neus in de citrusbloesems en snoof één van de lekkerste geuren die van een bloempje kunnen komen op. Citrusbloesems, pioenrozen, kamperfoelie en lavendel. Hoewel lavendel dan weer een kruid is geloof ik. Of is kamperfoelie dat ook? Vast wel. Het ruikt in ieder geval hemels. En toen liep ik door de kruidentuin en moest ik even een blaadje citroenverbena aaien waardoor je vingers zo heerlijk gaan ruiken. Lekkere blaadjes. Net zoals munt en citroentijm. 

Nouja. Openluchtmuseum in Arnhem is in ieder geval een grote aanrader.

Halverwege mei

Schreef ik in het vorig bericht iets over april en dat mei ook zo zou moeten zijn, werden we in de nacht van 30 april op 1 mei hier toch een portie ziek! Mr. Big en ik kregen tegelijk een flinke buikgriep. Drie dagen waren we onder de pannen. 4 kilo vloog eraf in die drie dagen en zelfs nog wel ruim 20 kilo raakten we kwijt want van pure ellende deden we Pinda ook maar uit logeren (opa en oma bedankt). Pinda had de tijd van haar leven en at wat ze zo lekker vond. Aardappels met jus. Niet dat ze dat nooit krijgt maar schijnbaar heeft oma de lekkerste jus van de wereld. Wij konden geen jus zien ondertussen. Tot het ineens vrijdag werd en ik ‘s avonds moest koken, de pan vol met rijst en kip en groentes bleek ineens het lekkerst te zijn wat er was en mr. Big en ik aten ons buikje rond. Die vier kilo zat er twee dagen later weer aan. De kinderen slaan zich beiden goed door alle bacteriën heen, Koos heeft wat meer vieze luiers en Pinda spuugde één keer tijdens weer een logeerpartijtje in het weekend (en stak meteen mijn vader aan met de gevreesde buikgriep) maar afgezien van wat lamlendigheid slaat ze zich er goed doorheen.

Gelukkig hadden we verder een heerlijke vakantie. Met pannekoeken bij de Hema en poffertjes bij het openlucht museum. Met appelgebak bij een watermolen en wijntjes bij het haardje buiten. Ja, wij zijn weer beter!

De watermolen.

De andere kant van de watermolen.

En Pinda die ineens heel erg verlegen deed. Met bamboo beer (uit Ouwehands Dierenpark, waar Bamboo Bill de jungle club filmt).

Pinda heeft haar pop Ken een aantal weken geleden verruilt voor deze beer als we naar buiten gaan en voor Grootbeer als ze thuis is. Grootbeer is inderdaad erg groot en die past gewoon niet goed in de auto. Pas gisteren hoorde ik waarom, Ken pest haar. Zij pest Ken ook hoor en omdat ze het niet meer gezellig vond heeft ze Ken maar opgeborgen in de la. Erg slim vond ik, maar moet ik mij zorgen maken? Verder merken we niets aan haar.

En Koos, die had zijn vader uitgekozen als lievelingspersoon. Hij wil de fles drinken bij zijn vader. Hij wil slapen bij papa. Hij wil door zijn vader opgepakt worden en is zelfs papa aan het zeggen. Hij herkent het geluid van de auto en gooit zijn armpjes in de lucht en stoot dan ‘paaahpaaahhhh’ uit. Mama wordt er niet gezegd. Mama wordt wel gezoend en geknuffeld en dat doet hij dan weer niet bij iemand anders!

Schone Floddertje

In huize Hutsefluts werden de haren van het mannelijke volk best lang. Dus probeerden we eens een thuiskapster. Dat beviel best goed! Gezellig, niet zo heel duur en gewoon knippen zonder gekkigheid. Geen gezeur over verzorgingsproducten die ze proberen te slijten en ander gedoe. Gewoon knippen. En lachen. Mr. Big kan er weer even mee door en zelfs onze Koos was toe aan zijn eerste echt knipbeurt. Jeweetwel, een echte knipbeurt, niet de keukenschaar in de handen van je moeder…

Onze kleine Amish. Met zijn gestreept blauw bloesje en zijn bretels. Hij mist nog de strohoed maar met strohoed op is het knippen natuurlijk erg moeilijk.

Maar dit was nog niet het meest indrukwekkendst van alles. Ondanks zijn allereerste echte knipbeurt ooit gebeurde er nog iets veel ergers. Pinda had besloten dat haar haar eraf moest. En flink. Ze had zelfs een voorbeeld; een boekje van Floddertje. Maar dan wel de Floddertje die het huis, de straat en de stad onder het zeepschuim zette en daardoor schoner dan ooit was waardoor zelfs haar haar niet meer piekte. Zo wilde ze het. Met het boekje in de aanslag werd de kapster opgewacht. Mr. Big en ik vonden een knipbeurt wel nodig maar gewoon, een beetje bijpunten. Maar ach, het is haar haar en ze wilde het echt, zo echt dat ze het al weken zei en ze was er niet vanaf te brengen. We gingen van dit;

Naar dit!

We wennen nog steeds. Mr. Big en ik dan, zij niet. Zij is helemaal gelukkig met haar haar. En tja. Daar gaat het natuurlijk uiteindelijk wel om.

Nog meer tricot

Ik zag weer eens zo’n leuke pin voorbij komen. Deze. Dat zou wat zijn voor Pinda, een shirtje van niet te dik tricot met een flinke kraag want ze is toch nog een koukleumpje. 

Stilzitten wilde ze wel, maar dan wel voor de tv.

Het is gewoon een basisshirtje met v hals, patroon van de Ottobre 2013/1 en het zat eigenlijk zo in elkaar. Als ik ooit nog eens drie leuke bijpassende knoopjes scoor dan zet ik die er nog bij net zoals het voorbeeld.

Minder snel was het wolkenshirt. Ik wilde een smal boordje rondom de hals maar de hals was daarvoor te wijd. Leuk jôh. Lostornen van lockstiksel. De volgende keer neem ik wel een maat kleiner en daar teken ik een paar centimeter bij in de lengte. Minder snel was ook de legging van abracadabra (75, zelfde patroonnummer als de jurkjes) want die was toch wel wijd. Pinda is niet de smalste maar ik moest toch flink wat innemen van de legging om het een legging te maken in plaats van een pyjamabroek. En ik had eigenlijk niet het shirtje in combinatie gedacht met de broek maar mevrouw dacht daar anders over. Want het zit lekker dus past het vast wel bij elkaar. En zo niet dan toch. 

Dat restje nagellak zit er al weken op. Dat mag ik er niet afhalen van haar…

Abacadabra!

Kleine Koos werd ineens ziek, niets dramatisch gewoon koorts, en gelukkig wilde hij ‘s middags ineens heel veel slapen in zijn bed. ‘S morgens en ‘s avonds ook maar dan wel bij mij op schoot. ‘S nachts wilde hij wel weer wakker zijn. Niet de beste verdeling van slaap gedurende 24 uur maar ik maakte flink gebruik van die middagdut. Ik had een patroon van Abacadabra gekocht, nummer 75 maar heb die aangepast zodat er geen strik zou zijn en het voorpand aan de zijkanten helemaal aan het achterpand vastzat. Pinda is best wel een beetje preuts en die zou niet vaak een jurkje aan willen als de onderbroek makkelijk getoond zou kunnen worden. Best kans dat ze deze jurk in de zomer alleen maar aan wil met een legging eronder trouwens. Zien we dan wel weer. 

Ik maakte de jurk snel af toen ik hoorde dat de temperaturen zouden stijgen aankomend weekend. Ze paste hem en vond hem mooi.

En was blij. Maar wanneer was haar sterretjesjurk af vroeg ze. Ik wil de jurk in sterretjes stof. Mama, ik had gezien dat je die gekoopt had. Mama. Sterretjesstof. 

Pffff. Koos had ‘gelukkig’ nog een dag koorts.

Showen wilde ze wel. Maar er moest wel gekeken worden naar de smurfen.

Oei volwassen.

Oei oei oei oei.

Jaaahaaa, daar is de gekke meid weer.

Ridderlijke randjes

Afgelopen zondag gingen we maar eens naar een kasteel. Eindelijk eens een uitje op stand, het bos is zoooo minderwaardig… 

 

Burg Bentheim

Maar voordat we bij het kasteel kwamen moesten we een stukje omhoog. En langs de verdedigingsmuur met strategisch geplaatste schietgaten. En mijn kind, mijn eerstgeborene ging daar zomaar zitten. Zomaar, zo hoog en dan ook nog een beetje erin hangen en zelfs eruit hangen.

 

Mensen mensen mensen, ik stierf 1000 doden. Ik heb namelijk erge randjesvrees, Ik weet niet eens of het een bestaand iets is maar zo noem ik het. Het is geen hoogtevrees, ik kan gerust meters en meters hoog vertoeven, zolang ik maar niet vlak aan een rand moet staan. Of mensen waar ik van hou zien als die geheel zonder vrees zich op die randjes begeven. Echt. als ik eraan terug denk wordt ik nog misselijk.

Het was dan maar goed dat mr. Big en ik afwisselden met Koos-dienst. Het kasteel was niet helemaal buggyvriendelijk dus ging hij met Pinda de grote (kruit) toren beklimmen. En later zag ik deze foto.

Ja. Och wat jammer dat ik dat niet in het echt hoefde te zien. Veel te dicht bij de rand.

Gelukkig ging ze daarna bloemetjes plukken voor mij. 

En werd ze zo moe van mijn gezeur over randjes dat ze er bijna een eind aan wilde maken. Maar haar hoofd was dikker dan de gemiddelde kanonskogel.

De ridders joegen haar dan weer erg veel angst aan en mij niet. Totdat ze zag dat het geen ridders waren maar harnassen die met gespjes vast zaten. Er was een kleine maar hele leuke tentoonstelling met oude zegels en schatten gevonden tijdens de opgravingen en we hebben zelfs een schilderij gezien van het kasteel gemaakt door Jacob van Ruisdael in 1650. Kijk dat vind ik dan leuk hè. En de meest prachtige vloeren die we ooit hebben gezien. Mooi pieterpeuterig mozaïk in de hal en kwijlwaardige houten vloeren van het kasteel en beeldhouwwerk overal. En heel veel mooie plafonds met van die bogen. Maar van dat alles heb ik dan geen foto, ik was veel te druk bezig met mijn ogen uit te kijken. 

En Koos was ook wel mee hoor. Die had pas de dag van zijn leven achter het stuur. Het is een echte vent.

Warm hart

Mensen mensen mensen, wat vliegt de tijd toch voorbij met twee kinderen zeg! Totdat één van de twee flinke luieruitslag krijgt, dan gaat de tijd (tot aan bedtijd) ineens tergend langzaam. Koosje is plots heel zielig en heel erg humeurig, volledig uit karakter dus. Tel daarbij zo’n 6 vieze luiers op een dag, dan ruikt hij zoals hij zich voelt. Tandjes of toch een buikvirusje de tijd zal het leren, voor nu is het maar doorzetten, veel verschonen en veel maizena strooien op zijn achtereind. Minder tijd dus om kleren in elkaar te zetten voor het grut. Helpt ook niet mee dat mijn patroonpapier op is, ik laatst een al wel uitgetekend patroon verkeerd uit een stuk tricot knipte en ik finaal door mijn linkerwijsvinger heen naaide. Gelukkig zijn er ook nog hele makkelijke werkjes te doen.

Ik zag het idee voorbij komen ergens op Pinterest (waar anders) maar pinde het niet. Volgens mij was dan het shirt grijs en het hart neon roze en dat wilde ik ook wel maar zo’n shirtje kon ik niet zo snel op de kop tikken. Wel deze blauw wit gestreepte van de Zeeman (3 euro, perfect uitprobeer prijsje). Alleen loopt wel alles scheef aan het shirt, het label zit er schuin in, de streepjes lopen scheef maarja wat wil je voor 3 euro. Dan ook maar een scheef hart erop (eronder) zetten. Gewoon heel simpel een stuk tricot aan de binnenkant vastzetten, een hart naaien, dat hart weer diagonaal doorstikken en de blauw witte stof doorknippen tussen twee gestikte diagonalen. En dan wassen dan krult alles zo lekker op. 

Dan ziet het er zo uit als je nep lacht. 

Zo van dichtbij.

Zo met je popje.

En zo met je unibrow van paashaas chocolade.

Week 11

Week 11, de roerige week. Mr. Big had dinsdag een aanrijding op de snelweg. Hij kwam er goed vanaf, last van zijn nek natuurlijk wel (ooit al whiplash opgelopen) en spierpijn overal maar gezien wat er wel eens kan gebeuren met een ongeluk kwam hij er goed vanaf. De auto iets minder en die moest gesleept worden. Tja het is maar blik maar wel even onhandig als dat blik het niet meer doet natuurlijk. En Pinda kreeg donderdag ineens weer koorts. Hoge koorts en een hoest waar ik van schrok. Het oordeel; beginnende longontsteking of astmatische bronchitis. Antibiotica en een vervolgafspraak rijker gingen we naar huis. Ik gaf haar de antibiotica, mevrouw kroop in bed en kwam twee uur later er weer koortsvrij uit. Antibiotica is smeerspul maar als je het nodig hebt, echt alleen dan, is het een geschenk uit de hemel. Roerig was echt het juiste woord. 

Koos kreeg ook een muts uit de Ottobre. Hij houdt ook erg van warme oren bleek want hij ondernam geen poging om de muts van zijn koppie af te krijgen.

Box te klein.

Het grote voordeel van tweede kind zijn is dat je met speelgoed kan spelen dat voor veel oudere kinderen bedoeld is. In dit geval de dino’s. Koos mocht de t-rex hebben van Pinda aan het eind van de dag, want die vond ze toch wel een beetje eng.

Toen mevrouw eenmaal genoeg hersteld was mocht ik zomaar aan haar haren komen. En iets uit proberen dat ik op Pinterest langs zag komen. Minimale inspanning, geweldig resultaat.

En mevrouw ‘hielp’ mij ook al mee met de strijk. Alleen jammer dat het apparaat van haar alleen maar alsof kan doen.

Oooh zo lekker, appelbrood! Recept hier. De volgende keer moet alleen mijn oven iets minder warm want er waren net wat te veel donkere stukjes. Maar desalnieteplusminus was het zo lekker.

Jacob is klaar.

Haar allertweetste Jacob. De allereerste was te groot. En het is leuk om een Jacob in huis te hebben, dat wist ik al, dus dan ook maar de broekversie ervan . Ik heb deze Jacob gemaakt van stretchdenim in donkerbruin met framboosroze stiksels en een klein paspeltje van roze en oranje stof.

Zonder gulp en zonder rits en knoop want dat vind mevrouw eigenlijk toch niet fijn. Wel met knoopsgatenelastiek aan de achterkant.

Ik vind de broek erg goed gelukt, het enige wat ik minder vind is de achterkant. Pinda is niet de smalste van het land maar ze het knoopsgatenelastiek moet flink aangesnoerd worden en ze krijgt er zo’n luierkontje van. Als iemand tips heeft om dit aan te passen dan graag, mijn kennis bij het aanpassen van patronen strekt een beetje tot de lengte vermeerderen of verminderen. Van voor vind ik de broek echt heel leuk staan al is het echt wel wennen om haar in een wijde broek te zien na al die skinny’s en leggings die ze draagt. Pinda zal het allemaal een worst wezen. Een broek is een broek. Al vond ze wel de stiksel mooi roze.

 

Ontdekkingsreiziger

Pinda: Mama, hoe worden stoplichten gemaakt? Ik was aan het fietsen en antwoorde maar ontwijkend dat die dingen in de stoplichtenfabriek worden gemaakt. Mevrouw vond dat niet voldooende en vroeg door. Ja maar, hoe dan? In welke fabriek? En hoe werkt dat? En welke machines gebruiken ze? En toen ik zo goed en zo kwaad mogelijk uitlegde hoe een stoplicht in elkaar zit (plastic buitenkant, glas met een kleurtje erachter en daar achter zitten lampen en dan zitten er ook allemaal snoertjes aan en elektriciteit maar daar snapt mama nooit wat van en dat zetten mensen dan in de grond en dan graven ze een geul voor die snoertjes en dan doet het stoplicht het). Was ze voor even tevreden. Maar daarna wilde ze weten hoe verkeersborden gemaakt worden. En hoe stoeptegels gemaakt worden. En hoe huizen gebouwd worden. “En mama, ik wil ook daarvan weten hoe ze gemaakt worden, in welke fabriek en met welke spullen enzo. Ik wil het gewoon weten, ik wil ALLES weten” zuchtte ze. Het arme meisje loopt nu al tegen de beperkingen van haar moeder aan.

Maar wees gerust lieve kleine schat, er is een hele grote wereld gevuld met wonderlijke zaken en mensen die dingen uit kunnen leggen die mama niet uit kan leggen. Jij komt er wel.