Om Pinda een zitzak voor haar verjaardag te geven.

Maar oooh, wat staat dat ding in de weg als ze er niet op zit of ligt!

In de kleinste kamer staat nu nog een bult zooi. De kasten moeten verkocht worden, de muren moeten gladgemaakt worden, het vloertje wordt waarschijnlijk vernieuwd, dan kan de commode uit Pinda’s kamer daar staan zodat Pinda ook wat meer ruimte heeft en ondertussen is het een zooi! Al wordt het met de dag beter en meer eigen, ik zal blij zijn als er weer wat meer orde is boven. Gelukkig is het niet de bedoeling dat de baby voor de komende 22 weken verschijnt dus we hebben nog even! We maken de kringloop blij, enkele marktplaats mensen ook (en onszelf daar ook weer mee) en Pinda vindt het allemaal prachtig. Nog geen spoortje jaloezie te bekennen toen ze haar kamer uit moest wegens de baby. Winkelen voor babyspullen vindt ze het leukste wat er is en elke dag wordt er een hand op mijn buik gelegd en gevraagd of de baby daar zit. En elke keer zwemt de baby naar haar hand en geeft een schop, die voelt ze nog niet maar dat zal niet lang meer duren want gisteren heeft mr. Big de baby al wel voelen schoppen!

Een hapje van de taart heeft ze uiteindelijk niet eens gehad. Het ging haar denk ik meer om de lepel.

En dan moest het kind ook nog trakteren op school, gelukkig koos ze zelf voor lollyvlinders en had ik alles daarvoor al in huis. Één middagje samen knutselen en een gehaakte bloemenslinger langs het mandje en het was klaar.

Er moesten eigenlijk nog wiebeloogjes op maar die bleven niet zitten met de lijm op dat plastic wikkeltje en een agressievere lijm durfde ik niet aan. Ik kreeg al nachtmerries van 30 zieke kindjes in het ziekenhuis nadat een moeder ze giftige lollies had gevoerd. Pinda vond haar eerste schooldag erg leuk maar het trakteren vond ze spannend vertelde ze. Gelukkig kreeg ze een echte verjaardagsmuts waarmee ze alles kon. De ogen van dat kind toen ze met haar muts uit school kwam rennen tussen de middag!

En vandaag? Dag twee van echt naar school gaan, niet meer wennen? Vandaag kwam ze hand in hand met een jongetje waarvan ze de naam niet wist naar buiten. Ze lijkt op haar vader ben ik bang, die hield ook vaak handjes van vreemde meisjes vast…

Met flits en lekker slaperig, zoals de eerste foto op je verjaardag hoort te zijn. Op dat moment vond ze trouwens dat ze morgen pas jarig was, niet vandaag. Ik denk dat ze het even te spannend vond. Maar ze draaide snel bij toen ze hoorde dat als ze vandaag jarig was, vandaag ook een kadootje zou krijgen.

Maar er is niets -tje aan dat kadootje hoor! Een zitzak van 1 x 1.40 meter. Mr. Big vond dat bij het bestellen eigenlijk niet zo groot, gelukkig vond ik het groot genoeg want jeuh, dat ding is aanwezig! Je kunt er dus op zitten zoals het hoort maar Pinda doet liever wat anders.

let even niet op de achtergrond, we zijn halverwege en kamerwissel en het is een puinhoop!

En een aanloop nemen en dan op het kussen springen en dan anderhalf meter naar voren glijen, dat is ook leuk of op je krukje klimmen en daarvanaf op je kussen…

Maarja, ons Pindaatje kan nu ze net vier is;

• de letters van haar naam herkennen
• ze begint met het herkennen van cijfers, tot nu toe heeft ze eigenlijk alleen de 1 en de 0 altijd goed
• nog niet de -r uitspreken’en sch-klanken zijn ook lastig
• uitslapen als ze er zin in heeft, maar helaas is dit niet zo vaak
• helpen met koken, opruimen, schoonmaken
• zelf drinken uit de koelkast pakken en inschenken, bijna altijd zonder knoeien, en wij krijgen vaak ook wat
• alle kwaaltjes genezen met een kopje thee uit haar poppenserviesje
• geen werkdag door zonder wel tien keer te vragen wanneer papa nou toch thuiskomt, om hem bij thuiskomst te negeren…
• zelf haar kleren, schoenen en jas aandoen, maar alleen als ze zin heeft anders gaat ze gekleed of ongekleed plat op de grond liggen zuchten
• snoep weigeren, want soms zit haar buik vol (mama is trots, want mama kan dat nog steeds niet goed)
• fantaseren! Ze heeft een baby in haar buik, het is een meisje en ze heet Dennis en ze drinkt door een rietje (navelstreng)
• relativeren, hoe vaak we wel niet horen ’tis niet ejg hoo’
• stronteigenwijs zijn, en hardhorend en een dramaqueen
• vanaf morgen elke schooldag vroeg opstaan en dat is niet haar sterkste punt
• tijdrekken, voordat wij uit haar kamer kunnen bij het naar bed brengen…
• de liefste en de leukste van de hele wereld zijn!

Pinda is ineens van de letters, de hare wel te verstaan. Alle letters uit haar naam herkent ze ineens en ze weet ze vaak ook nog in de goede volgorde te plaatsen. En het zijn haar letters! Niet die van een ander. En als ergens een letter van haar staat betekendt dat ook dat hetgeen waar het op staat van haar is.

Mr. Big en ik zijn erg onder de indruk van dit hele gebeuren. Wij vinden ons kind natuurlijk superintelligent, zoals alleen ouders dat kunnen. We waren al aan het fantaseren dat Pinda straks met alle gemak door school heen vliegt. Ze zal anderhalf jaar in groep 1 doorbrengen aangezien ze in januari begint, maar wij zagen dat al teruggebracht worden naar een half jaar. Niet dat ik altijd sta te springen om klassen over te slaan hoor, maar anderhalf jaar in groep 1 lijkt ons toch wel lang want ons kind kan al zowat schrijven en lezen en is nog niet eens vier (op drie dagen na). En ze is natuurlijk superintelligent.

Toen dachten we erover dat we geen studieplan voor haar hebben. En het moge duidelijk worden dat het er niet naar uitziet dat het financieel beter gaat worden met de studiebeursafspraken en vooruitzichten. En dat het dan toch wel duur gaat worden als ons kind zo slim is als wij denken.

Gelukkig liep ze daarna twee keer finaal tegen de muur en kreeg ze haar hoofd tussen de deur terwijl ze hem ZELF dichtdeed.

Dit brengt mij meteen bij het volgende probleem, dinsdag moet ze ook trakteren en ik als nieuwbakken kleuter moeder heb geen idee wat een beetje gangbaar is. Wat mij vooral nog bij staat van vroeger, toen ik zelf trakteerde, zijn de halve watermeloenen met folie omwikkeld waarin sateprikkers gestoken waren met spekjes en kaas en dat soort dingen. Maar we hebben het hier over kleutertjes, ik denk dat het een beetje veel wordt. Als iemand nog wat anders leuks weet graag! Ook staan wij nog steeds open voor een schermnaam voor baby-in-de-buik. Ik neig een beetje naar Koos…

Edit: wat een goede ideeën allemaal! Ik ben nu flink aan het googleen gegaan en heb op Pinterest wat dingen verzameld! Pinda keek mee en koos direct voor de vlinder lolly! Toch ga ik stug door met verzamelen van ideeën, er komen nog flink wat traktatie momenten aan!

Pinda zit in haar ‘ik zeg alles wat in mij opkomt’ fase. Erg leuk, vermoeiend, tenenkrommend en lachwekkend tegelijk. Ze krijgt soms te horen of ze asjeblief even een minuutje stil kan zijn want onze oren tuuten er helemaal van. Ze wordt pratend wakker en gaat pratend naar bed, zelfs als ze slaapt praat ze nog. Hoog tijd om te leren dat niet alles gezegd hoeft te worden, zeker niet in het openbaar. Onder andere;

• niet wijzen en roepen ‘die mevwouw heeft een beebie in de buik’. Gelukkig zegt ze dit voornamelijk bij de gyneacoloog, afdeling verloskunde dus dan klopt het nog wel vaak. Maar ook roept ze zonder gene ’die menee’ heeft een beebie in de buik’. Dat is niet netjes.
• niet als wie dan ook van de wc afkomt vragen ‘heb je gepoept of geplast’. Dat is niet netjes.
• niet te pas en te onpas zeggen dat mama ‘gote bosten’ heeft en ze dan ook nog aanraken. Dat is niet netjes.
• zeker niet zeggen dat andere vrouwen ook ‘gote bosten’ hebben. Het aanraken blijft dan vaak achterwege, ze wijst echter wel. Dat is niet netjes.
• niet elke keer benoemen dat je plas van voor komt en je poep van achter. Dat is niet netjes.

Ochja, ons kleutertje. Uitwerpselen blijven interessant en dat zal helaas nog wel even duren…

Januari 2011 bracht ons taart, een driejarig meisje en een klein winterdipje.

Februari 2011 zorgde voor een tipi, een beslissing over Pinda’s basisschool, en een lievebees

Maart 2011 was er een weekendje kleurentherapie, geslaagd kluswerk achter in de tuin en een fietsend scheurmonster. 

April 2011 was het mooi weer en het uitproberen van weer een nieuwe tent die niet meer weggaat, en machineparkuitbreiding (goed voornemen; daar meer mee doen!)

Mei 2011 bracht een peuterliefde die begon met een enge enge ochtend, en een rug die absoluut niet meewerkte waardoor ik bijna een hele week semi uitgeschakeld was.

Juni 2011 liet ons kind zich van haar beste kant zien, zag ik twee grote dames, een middelgrote en twee kleintjes,  en begon mijn blogdipje waar ik nog steeds niet helemaal uit ben. De ‘verplichting’ van regelmatig bloggen is verdwenen maar soms moet ik nog wel even goed denken dat er ook nog Hutsefluts is…

Juli 2011 was de maand van de lollies, koppoters en een heuse ontketening van tekentalent volgde na deze tekening, en culinaire hoogstandjes en het bereiken van een nieuwe hoogtes

Augustus 2011 bracht ons een vakantie in Frankrijk die door Normandië met het oorlogsverleden en Bretagne met de natuur erg indrukwekkend was. een vervelende mr. Big en een eigenwijze ik.

September 2011 stond bol van het leed, verfleed waarover geblogd werd en gyneacologisch leed waar onlangs over geblogd werd. September was ook het begin van een dieet, wat tot op heden nog steeds een eet omslag in mijn leven is en weemoedig terugkijken op de vakantie.

Oktober 2011 stond in het teken van galbulten, monsters en magie, de ontdekking van Pinterest en een goed bekeken foto van mij daarop

November 2011 moest ik mijn grote kind loslaten, terwijl ik daarvoor een (dan nog niet geblogde) positieve zwangerschapstest vasthield. Maakte ik een sjaal en daaropvolgend een  sjaaltutorial en zorgde Pinda voor heerlijk vermaak.

December 2011 bracht ‘de mededeling’, het verhaal en de echo. Best wel baby gericht dus. We gingen ook nog weg en in december, vanochtend zelfs, bereikte ik mijn laagste gewicht in ruim 5 jaar, gaf de weegschaal 16.8 kilo minder aan dan in september. Ondanks het zwanger zijn val ik nog steeds af, met pondjes hier en daar hoor, geen kilo’s meer. Afvallen is niet het doel meer nu, het doel is mijn suikers goed houden en dat betekend dus ook goed en gezond eten.

En wat zal 2012 brengen? Ik hoop veel liefde, geluk, gezondheid en als het even kan iets meer creativiteit want dat ligt toch wel een beetje stil de laatste maanden… Voor iedereen: may the best of your past be the worst of your future!

In de wachtkamer vanmiddag voelde ik ineens de spanning van mij afglijden en ik wist WIST gewoon dat het goed zou gaan. En ja hoor, een puntgaaf kindje dat lekker sliep. Een kloppend hartje, een gevuld maagje, mooie vlindervormige hersentjes en een kleintje. Ik ben weer een paar dagen achteruit gezet maar ik trek mij daar niets van aan, eerst 5 dagen achteruit, dan 4 dagen vooruit dan weer 4 dagen achteruit. Dit beebje komt toch wel wanneer die komt! Ik hou gewoon 5 juli aan als uitgerekende datum.

Over 4 weken mogen we weer voor een echo! Dat is dan echt het voordeel van een zwangere diabeet zijn. De echoscopist was geweldig lief en enthousiast, die had echt lol in haar werk, en zij moest bepalen aan de hand van wat ze konden zien vandaag of een extra echo tussen de 12 en 20 weken nodig zou zijn. Nodig was het niet maar ‘waarom niet doen als het wel kan’ zei ze! Geweldige vrouw. Dus over 4 weken weer, 4 weken daarna weer in een ander ziekenhuis met scherpere apparatuur en dan zitten we alweer op de helft.

Maar nu de hamvraag, hoe gaan we dit beebje noemen? Pinda ontleende haar naam aan de vorm die ze had op de eerste echo, die naam bleef plakken tijdens de zwangerschap en het was ook de eerste naam waaraan ik dacht toen ik met Hutsefluts begon. Maar PindaII vind ik niets. Dit beebje moet een eigen naam hebben. Alle ideeën zijn welkom!