Ojee. Bijna is het zover. En nee, ik wil er nog steeds niet aan.

Meneer Koos heeft nog steeds geen tanden. Maar aan het gekwijl te zien zal het nu toch niet lang meer duren? En kruipen kan hij ook nog niet, hij rolt. Hij staat soms wel eens op handen en knieën maar hij wiebelt dan een beetje heen en weer en daar blijft het bij. Hij kan zich nu wel optrekken tot stand. En staan vindt hij het leukste wat er bestaat ineens, hij giert het uit. Wat wel een heel groot nadeel is, is dat hij niet meer blijft zitten waar we hem neerzetten. Hij heeft uitgevogeld hoe hij zich pijnloos op de grond kan werken en nu is hij niet meer te houden. 

En het eten. Tja, wat kan ik daar nog over zeggen? Een groot vuilnisvat is hij. Warme prak die absoluut niet meer gepureerd is te noemen, flessen met pap, croissants, brood, rijstewafels, fruit in alle soorten en smaken, ijs, gebak wat hij van iedereen krijgt want hij lacht dan zo lief, chips van zijn zus die hij achterover drukt, appelsap in de tuitbeker van de buurjongen, blaadjes en gras. Alles. Ik heb nog nooit zo’n dankbare eter meegemaakt en ik hoop toch zo dat het zo blijft!

Hij groeit, ondanks al het eten, niet meer zo hard. Gelukkig. Hij zit al een tijdje op maatje 74/80. Precies zoals het hoort is zie je nu ontwikkeling op andere vlakken. Hij zwaait naar je als je zelf zwaait. Hij zwaait als hij de kamer uitgaat. Hij zwaait als hij wie dan ook ziet. Hij heeft een auto waarin weer kleinere auto’s passen, dat die kleinere auto’s op volgorde erin kunnen heeft hij nog niet door maar hij vult de grote auto wel met kleiner speelgoed. En haalt het er weer uit. En stopt het er weer in. En eruit. Enzovoorts. Hij raapt piepkleine kruimels van de vloer op (en stopt die natuurlijk in zijn mond). Hij haalt steeds de sleutels uit het tv kastje en probeert ze dan weer terug te stoppen. hij plukt de blaadjes van de planten. Hij is voor geen meter te vertrouwen en geen seconde alleen te laten. Hij probeert alles te pakken als hij in een winkelwagentje zit. Of waar dan ook. Hij herkent het geluid van de auto van mr. Big en gooit dan zijn armen omhoog en roept ‘paahpaah’.  En hij roept zijn grote zus. Maar hij roept niet zijn moeder. En het alleenrecht wat ik had op de slobberzoenen is ook al verdwenen. Het is papa voor en papa na. Tot hij echt pijn heeft, dan mag ik aantreden, daar maak ik dan ook maar flink gebruik van. 

Het is een heerlijk joch dan van aandacht houdt. Owee als hij even alleen in de kamer moet zijn (veilig in zijn box dat dan weer wel). Hij gilt de hele buurt bij elkaar dan. Erg lastig als je even naar het toilet moet. Maar die lach als je dan weer de kamer in komt! Met die steeds bruiner wordende ogen. Dat jong gaat het nog druk krijgen later. 

En weg…

Gearchiveerd onder:Koos ]]> http://hutsefluts.wordpress.com/2013/05/23/1112-verjaardag/feed/ 1 hutsefluts IMG_1421 IMG_1425 IMG_1426 IMG_1460 IMG_1452 IMG_1468 http://hutsefluts.wordpress.com/2013/05/14/hemels/ http://hutsefluts.wordpress.com/2013/05/14/hemels/#comments Tue, 14 May 2013 06:20:30 +0000 hutsefluts http://hutsefluts.wordpress.com/?p=5557 ]]> We gingen in de vakantie naar Paleis ‘t Loo. Pinda vindt dat steeds wat aantrekkelijker, kastelen en prinsen en prinsessen. En draken, dino’s en reuzen ook. Dat zijn de standaard meet maten geworden. Toen ik zei dat het een heel groot paleis was wilde ze weten of het zo groot was als een dino en een reus. Mr. Big antwoorde iets in de trant van tien reuzen en een halve dino. Moest het kind helemaal gaan bedenken hoe groot een halve dino was. Op naar het paleis.  Althans, dat was de bedoeling maar er stond een gigantische rij naar de ingang toe. Bleek dat de kroon en alle andere zaken die uitgestald waren bij de kroning van WimLex daar in een expositie stonden. Leuk om te zien, maar niet leuk genoeg om de massa te trotseren. 

We gooiden de plannen om en gingen naar het openluchtmuseum in Arnhem. Ook leuk. Ook heel erg leuk. Eigenlijk best wel heel erg geweldig. Het was voor mij al een flinke tijd geleden dat ik er was geweest. We reden rond met de oude trammetjes die er zijn en stapten uit bij het eerste station. Daar was een tentoonstelling over verzamelingen en een depot. Zo leuk. De treintjes van Ed Nijpels stonden er, prachtige polaroid camera’s, een verzameling pijpen en inpakpapier, spaarpotten en religieuze beeldjes. Elke verzameling een eigen kamer. Maar de leukste en meest verrassende vond ik toch wel deze.

Zie je het? Iets dichterbij.

Ja. Kotszakjes uit de vliegtuigen. Geweldig. 

En eind verderop, langs de Tilburgse arbeiderswoninkjes, langs de brouwerij (lekker fris biertje geproefd), langs het cafe, daar stond een huisje wat me wel aansprak. Mooi rieten dak en zwarte betimmering rondom. De Vlaamse schuur uit Etten-Leur. Met een moestuintje erbij. Daar zou ik best wel kunnen wonen. Maar iets verder op stond nog iets.

Ik zeg, jaag die mensen van mijn erf af en doe de deuren dicht, hier woon ik. Op de achtergrond zie je de roomboter en kaasfabriek. En die kaasjes die ze daar maken zagen er niet onsmakelijk uit…

Maar ondertussen was ik weer afgeleid. 

Ik kan er niets aan doen, zo’n moestuintje dat vind ik toch fantastisch. Ik heb wat bakken staan in de tuin maar mijn tuin is eigenlijk te klein. Ja, er past wel een moestuin hoor maar ik wil ook wel wat siertuin hebben en een plekje om te zitten. Voor nu hou ik het maar op mijn bakken met bonen en erwten, wortels en sla en thee (munt). En aardbeien en spinazie. En boompjes met appels en peren. … Wat klaag ik eigenlijk?

Pinda was huisjes kijk moe en had de speeltuin gezien. Mr. Big was loopmoe en wilde wel zitten. Ik dumpte de helft van mijn gezin in de speeltuin en ging met Koos een wandelingetje maken door de kwekerij en de kruidentuin. Met appelbomen en peren in de meest mooie leivormen. Ik stopte mijn neus in de citrusbloesems en snoof één van de lekkerste geuren die van een bloempje kunnen komen op. Citrusbloesems, pioenrozen, kamperfoelie en lavendel. Hoewel lavendel dan weer een kruid is geloof ik. Of is kamperfoelie dat ook? Vast wel. Het ruikt in ieder geval hemels. En toen liep ik door de kruidentuin en moest ik even een blaadje citroenverbena aaien waardoor je vingers zo heerlijk gaan ruiken. Lekkere blaadjes. Net zoals munt en citroentijm. 

Nouja. Openluchtmuseum in Arnhem is in ieder geval een grote aanrader.

Gelukkig hadden we verder een heerlijke vakantie. Met pannekoeken bij de Hema en poffertjes bij het openlucht museum. Met appelgebak bij een watermolen en wijntjes bij het haardje buiten. Ja, wij zijn weer beter!

De watermolen.

De andere kant van de watermolen.

En Pinda die ineens heel erg verlegen deed. Met bamboo beer (uit Ouwehands Dierenpark, waar Bamboo Bill de jungle club filmt).

Pinda heeft haar pop Ken een aantal weken geleden verruilt voor deze beer als we naar buiten gaan en voor Grootbeer als ze thuis is. Grootbeer is inderdaad erg groot en die past gewoon niet goed in de auto. Pas gisteren hoorde ik waarom, Ken pest haar. Zij pest Ken ook hoor en omdat ze het niet meer gezellig vond heeft ze Ken maar opgeborgen in de la. Erg slim vond ik, maar moet ik mij zorgen maken? Verder merken we niets aan haar.

En Koos, die had zijn vader uitgekozen als lievelingspersoon. Hij wil de fles drinken bij zijn vader. Hij wil slapen bij papa. Hij wil door zijn vader opgepakt worden en is zelfs papa aan het zeggen. Hij herkent het geluid van de auto en gooit zijn armpjes in de lucht en stoot dan ‘paaahpaaahhhh’ uit. Mama wordt er niet gezegd. Mama wordt wel gezoend en geknuffeld en dat doet hij dan weer niet bij iemand anders!

Meneer en mevrouw vermaakten zich prima.

Eindelijk vonden we iets wat Koos niet lekker vond: potgrond!

Pinda zocht bloempjes bij elkaar.

En keek voor de duizend miljoenste keer weer eens Dolfje Weerwolfje. 

Koos werd ziek.

En weer beter waarbij hij met sneltreinvaart naar buiten wilde.

Zag Pinda de koeien naar buiten gaan.

En probeerde ik weer eens katoen in vorm te krijgen na al het tricot van deze maand.

Als mei ook zo wordt, dan teken ik ervoor!

Onze kleine Amish. Met zijn gestreept blauw bloesje en zijn bretels. Hij mist nog de strohoed maar met strohoed op is het knippen natuurlijk erg moeilijk.

Maar dit was nog niet het meest indrukwekkendst van alles. Ondanks zijn allereerste echte knipbeurt ooit gebeurde er nog iets veel ergers. Pinda had besloten dat haar haar eraf moest. En flink. Ze had zelfs een voorbeeld; een boekje van Floddertje. Maar dan wel de Floddertje die het huis, de straat en de stad onder het zeepschuim zette en daardoor schoner dan ooit was waardoor zelfs haar haar niet meer piekte. Zo wilde ze het. Met het boekje in de aanslag werd de kapster opgewacht. Mr. Big en ik vonden een knipbeurt wel nodig maar gewoon, een beetje bijpunten. Maar ach, het is haar haar en ze wilde het echt, zo echt dat ze het al weken zei en ze was er niet vanaf te brengen. We gingen van dit;

Naar dit!

We wennen nog steeds. Mr. Big en ik dan, zij niet. Zij is helemaal gelukkig met haar haar. En tja. Daar gaat het natuurlijk uiteindelijk wel om.

10 maanden. Nog 2 en hij is een heel jaar. Ik ga nu al de ontkenningsfase in en ik vermoed dat dat alleen maar erger gaat worden. Mijn kleine baby die, wees eerlijk, niet zo klein meer is. Nog meer ontkenning. Mijn kleine baby is nog lang niet in de buurt van zijn eerste verjaardag. Mijn kleine baby blijft mijn kleine baby. 

Mijn kleine baby kan ondertussen al wel steeds meer. Zijn armpjes gaan omhoog als we hem op moeten tillen. En als we niet snel genoeg reageren gaat hij oergeluiden uitstoten. Kruipen zit er nog niet in, hij rolt wel. Gek genoeg, of juist niet, was dat net zo bij zijn zus. We hebben er geen haast mee hoor, met dat kruipen. Hij is zo al niet bij te houden. Het mooie is echter wel dat als we hem laten zitten dat hij ook blijft zitten. Hij wil zich niet laten vallen (na een paar keer wel gevallen te zijn) en gaat hooguit na een tijdje weer zijn oergeluiden uitstoten zodat we hem gecontroleerd op de grond laten zakken en hij kan gaan rollen.

Koos is wel veel ziek geweest deze maand. Een verkoudheid die niet weg wilde gaan. Een rochel tijdens het ademhalen die er nog steeds zit maar waar hij niet al te veel last van lijkt te hebben. Vuurrode wangen waardoor we allemaal dachten dat hij tanden kreeg, die niet kwamen, en waarna hij ook best hangerig werd. En die vuurrode wangen kwamen steeds weer terug als we naar buiten gingen. Bleek de vijfde ziekte te zijn. Na een weekje van relatieve gezondheid kreeg hij vanuit het niets koorts. De veertig graden werd gedurende twee en een halve dag regelmatig aangetikt. Vanuit het niets verdween de koorts ook weer en de dag erna had hij allemaal kleine rode vlekjes. De zesde ziekte was gearriveerd. Hij houdt tenminste vast aan de juiste volgorde. En bijna elke nacht wordt hij ineens wakker. Niet om te huilen maar om te kletsen en met zijn speen tegen de spijlen van het bed te slaan. En heel soms om te protesteren want dan draait hij zich op zijn buik en kan hij niet meer terug (normaal wel maar niet met slaapzak aan). We worden er nu letterlijk en figuurlijk wel een beetje moe van. 

Koos wordt wel een beetje meer een kat uit de boom kijkertje. Hij is nog steeds best makkelijk te verleiden tot een lach maar heeft er ook een blik bijgekregen de laatste tijd, hij kan ineens zijn kin wat meer op de borst leggen en dan vanonder zijn wenkbrauwen naar je kijken. En heel soms gaat hij dan tegen mij aan gaan leunen. Stiekem vind ik dat wel fijn (het leunen dan). 

Naast wat meer de kat uit de boom kijken is hij ook wat knuffeliger. Koos kan kusjes geven! Alleen bij mij nog maar en eigenlijk zijn het geen kusjes. Het is meer een groot geslobber en gekwijl want die zoenen worden met open mond gegeven. En de knuffels zijn ook geen echte knuffels maar meer kopstoten. Hij gooit met alle kracht zijn hoofd tegen mijn hoofd of nek en duwt dan met alle kracht langs mijn gezicht. Hardhandig knuffelen. Zo fijn!

Stilzitten wilde ze wel, maar dan wel voor de tv.

Het is gewoon een basisshirtje met v hals, patroon van de Ottobre 2013/1 en het zat eigenlijk zo in elkaar. Als ik ooit nog eens drie leuke bijpassende knoopjes scoor dan zet ik die er nog bij net zoals het voorbeeld.

Minder snel was het wolkenshirt. Ik wilde een smal boordje rondom de hals maar de hals was daarvoor te wijd. Leuk jôh. Lostornen van lockstiksel. De volgende keer neem ik wel een maat kleiner en daar teken ik een paar centimeter bij in de lengte. Minder snel was ook de legging van abracadabra (75, zelfde patroonnummer als de jurkjes) want die was toch wel wijd. Pinda is niet de smalste maar ik moest toch flink wat innemen van de legging om het een legging te maken in plaats van een pyjamabroek. En ik had eigenlijk niet het shirtje in combinatie gedacht met de broek maar mevrouw dacht daar anders over. Want het zit lekker dus past het vast wel bij elkaar. En zo niet dan toch. 

Dat restje nagellak zit er al weken op. Dat mag ik er niet afhalen van haar…

Ik maakte de jurk snel af toen ik hoorde dat de temperaturen zouden stijgen aankomend weekend. Ze paste hem en vond hem mooi.

En was blij. Maar wanneer was haar sterretjesjurk af vroeg ze. Ik wil de jurk in sterretjes stof. Mama, ik had gezien dat je die gekoopt had. Mama. Sterretjesstof. 

Pffff. Koos had ‘gelukkig’ nog een dag koorts.

Showen wilde ze wel. Maar er moest wel gekeken worden naar de smurfen.

Oei volwassen.

Oei oei oei oei.

Jaaahaaa, daar is de gekke meid weer.

Burg Bentheim

Maar voordat we bij het kasteel kwamen moesten we een stukje omhoog. En langs de verdedigingsmuur met strategisch geplaatste schietgaten. En mijn kind, mijn eerstgeborene ging daar zomaar zitten. Zomaar, zo hoog en dan ook nog een beetje erin hangen en zelfs eruit hangen.

Mensen mensen mensen, ik stierf 1000 doden. Ik heb namelijk erge randjesvrees, Ik weet niet eens of het een bestaand iets is maar zo noem ik het. Het is geen hoogtevrees, ik kan gerust meters en meters hoog vertoeven, zolang ik maar niet vlak aan een rand moet staan. Of mensen waar ik van hou zien als die geheel zonder vrees zich op die randjes begeven. Echt. als ik eraan terug denk wordt ik nog misselijk.

Het was dan maar goed dat mr. Big en ik afwisselden met Koos-dienst. Het kasteel was niet helemaal buggyvriendelijk dus ging hij met Pinda de grote (kruit) toren beklimmen. En later zag ik deze foto.

Ja. Och wat jammer dat ik dat niet in het echt hoefde te zien. Veel te dicht bij de rand.

Gelukkig ging ze daarna bloemetjes plukken voor mij. 

En werd ze zo moe van mijn gezeur over randjes dat ze er bijna een eind aan wilde maken. Maar haar hoofd was dikker dan de gemiddelde kanonskogel.

De ridders joegen haar dan weer erg veel angst aan en mij niet. Totdat ze zag dat het geen ridders waren maar harnassen die met gespjes vast zaten. Er was een kleine maar hele leuke tentoonstelling met oude zegels en schatten gevonden tijdens de opgravingen en we hebben zelfs een schilderij gezien van het kasteel gemaakt door Jacob van Ruisdael in 1650. Kijk dat vind ik dan leuk hè. En de meest prachtige vloeren die we ooit hebben gezien. Mooi pieterpeuterig mozaïk in de hal en kwijlwaardige houten vloeren van het kasteel en beeldhouwwerk overal. En heel veel mooie plafonds met van die bogen. Maar van dat alles heb ik dan geen foto, ik was veel te druk bezig met mijn ogen uit te kijken. 

En Koos was ook wel mee hoor. Die had pas de dag van zijn leven achter het stuur. Het is een echte vent.