Nog meer geteut

Pinda probeert weer eens haar sokken uit te trekken.
 
Ik; aanlaten
Pinda; nee uit
Ik; nee aan
Pinda; sssssso aan
Ik; goedzo (erg tevreden met mijzelf)
 
Een tijdje later, Pinda speelt lekker met de poppen en ik ben bezig in de keuken. Ik merk ineens dat het wel stil is. Meteen daarna hoor ik gegiechel. En dan zegt ze: Mahhhmaa sssso uit. JA. En laat me haar uitgetrokken sokken zien.
 
En ’s middags als we aan een broodje zitten, Pinda heeft een broodje met niet-diabetes-verantwoord-speculoos-pasta en ik een boterham met diabetes-verantwoord beleg van boter en kipfilet. En toch wil ze mijn boterham.
Pinda; maaahhmaah dees mmmmm (wijzend naar mijn boterham)
Ik; nee deze is niet zo lekker als die van jou
Pinda: MAAHMAAH HMMM
Ik; deze is van mij, die is van jou (natuurlijk de goede boterham aanwijzend terwijl ik dit zeg)
Pinda; Dees mmmmm (weer wijzend naar mijn boterham)
Ik; Nei, isse mama
 
Het is toch de bedoeling dat kindjes de taal van de ouders gaan spreken? Volgens mij doe ik het verkeerd.

Nieuw opdracht

En toen ineens, vanuit het niets, belde Sinterklaas. En ik kreeg een preek. Het ging over schoenmakers en hun kinderen. En iets over blote voeten geloof ik. En toen zomaar had ik mijn tweede quiltopdracht. Van de enige echte Sinterklaas! Opdracht; een poppendekentje maken voor Pinda. Die Sinterklaas. Die weet toch wel wat hij moet geven. Of bestellen in ieder geval. Aan de slag. Ik heb al mijn leuke stofjes bij elkaar gepakt en die aan elkaar genaaid. Maar toen vond ik het wel heel blauw. Zonder dat er iets uitknalde. Dus ik pakte mijn borduurgaren en heb allemaal hartjes geborduurd. En ik vind het wel wat.

OMG!

OMG! As in Oh My God! En dan niet zoals de gemiddelde Amerikaan (en steeds meer niet amerikanen) het uitspreken maar echt zoals Janice uit Friends het uitspreekt. OH……MY….GOD…..! En dan nog dat irritante nasale GNhehehehe erachteraan. En doe dat dan maal tien. Of honderd. Dan kom je een beetje bij de reactie die ik deze week had toen ik naar de overbuurvrouw van mijn schoonouders ging. Deze overbuurvrouw had aangegeven dat ze wel een paar lapjes stof had voor mij, ik moest maar even aanwaaien. Heel groot was mijn verbazing toen ik 4 grote dozen stof zag staan. Ik kon nog net iets uitkramen in de zin van ‘ik ben met de fiets’ en was daarna met stomheid geslagen. De meest mooie collectie corduroy, in alle kleuren van de regenboog (en ik hartje corduroy heel erg), een stalenboek met zijde in alle kleuren en een hele mooie verzameling van fluweel. Om nog maar te zwijgen over de stalen meubelstof en alle lapjes in zwart/witte printjes. Ik zie een zwart witte quilt in mijn toekomst. En nog heel veel meer. En nu weet ik niet waar ik het moet laten. Als in echt niet. Als in ik moet weer naar de Ikea voor kasten maar ik weet niet waar ik de kast moet laten. Ik heb net alle stofjes uitgepakt en voor zolang op het logeerbed neergelegd en weer een tijdje met open mond neergekeken op alles. Ik heb echt last van, bij gebrek aan een goede nederlandse aanduiding, sensory overload.

 

Ajam pangang

 
We aten dinsdag zelfgemaakte ajam pangang. Naar recept van mijn schoonouders. Een echte echte echte aanrader! Pinda maakt genoeg reclame voor het recept denk ik. Ik heb geen foto gemaakt van het eten, dat was te snel op. Maar ik heb natuurlijk wel het recept. Oorspronkelijk is het babi pangang (met hamlappen) maar ik hou meer van kip.
Nodig voor 4 personen;
500 gram hamlappen of kipfilet
1 eetlepel stroop
2 grote uien
1 teentje knoflook
3 eetl bruine suiker
5 eetl zoete ketjap
1 theel sambal oelek
1 bouilloinblokje
2 kleine blikjes tomatenpuree
zout en peper
eventueel maizena voor de binding en atjar tampoer (maar die laten wij weg)
 
Bereiding
Het vlees met zout en peper in de boter braden. Fijngesneden uien en knoflook toevoegen, zachtjes meebraden. Bruine suiker, ketjap en sambal door elkaar roeren en aan het vlees toevoegen.
Laten sudderen.
Tomatenpuree bouillonblokje en keukenstroop oplossen in 2.5 dl water en bij het vlees doen. Eventueel wat maizena toevoegen voor de binding. Als laatste de atjar toevoegen
 
Ik maak hem vaak een half uurtje van te voren en laat het geheel lekker sudderen. Handig want dan verdampt het meeste water en heb je geen maizena nodig. Want dat heb ik nooit in huis. Zie ik doe alsof het opzet is maar eigenlijk..
 

Prikkerig

 
:: zijn er ook camera’s die ervoor zorgen dat kindjes stilzitten zodat er scherpe foto’s gemaakt kunnen worden?
 
We hebben het overleefd, de eerste inenting tegen de Mexicaanse Griep. Vandaag was Pinda dus aan de beurt, samen met een hele boel andere kindjes. En het viel reuze mee. Het was druk maar goed georganiseerd.
Pinda heeft tijdens de prik geen traan gelaten, toen we bij de tafel wegliepen had ze ineens door wat er gebeurd was geloof ik en toen kwamen de tranen. En moest ze mij even heel hard vasthouden, met haar hoofdje bijna begraven in mijn schouder. De meegebrachte sultana’s hielpen gelukkig bij het troosten. En het croissantje dat ze vanmiddag op mocht eten voor de tv, kijkend naar in de droomtuin die ik laatst opgenomen had. En vanmiddag krijgt ze een verassingsei van de bibaboerderij. Hmmm, misschien heb ik meer last van de inenting dan Pinda zelf. Want leuk vond ik het zeker niet.
En natuurlijk hebben wij weer iets raars meegemaakt in de sporthal/prikpost. Terwijl we in de rij stonden, de volgende die aan de beurt waren, zei de mevrouw van het Rode Kruis naast mij; ‘zou je het wel doen?’ Ik keek haar een beetje raar aan en vroeg of ze inenten bedoelde. ‘Ja’, zei ze, ‘zou je haar wel inenten?’ Ik antwoorde met ja (daarvoor was ik daar toch immers). ‘Nou’, zegt ze, ‘ik zou het niet doen’.  Na haar verbouwereerd aan te kijken heb ik haar hartelijk bedankt voor die mededeling, fijn dat ze mij in haar Rode Kruis kleding dit aan mij vertelde, op deze plek, op dit moment en dat het erg bemoedigend was haar persoonlijke mening te horen. (op deze momenten ben ik zooooo blij dat ik erg assertief ben, bedankt mam!)
Deze tactische Rode Kruis mevrouw was niet onder de indruk van mijn antwoord. Ik heb haar dan ook maar verder genegeerd. Maar eenmaal buiten dacht ik dat als ik nu niet terug ga om dit te melden dat ik dit heel erg zou betreuren. Ik heb dus iemand aangesproken die eruit zag alsof ze de leiding had (en dat was ook zo) en die was net zo verbaasd als ik. En ze zou actie ondernemen. Mooi. Vierendelen en stenigen die hap. Nouja, streng toespreken in ieder geval.
En het leukste? 16 december mogen we weer…

Multitasking

 
Een echte vrouw he, kan nu al multitasken. Pinda kan schommelen en duplo-en tegelijk. Ze kan ook schommelen overdwars en omvallen tegelijk. Eigenlijk niet zozeer tegelijk danwel achter elkaar. Ze gaat dus echt zo ver naar de zijkant hangen zodat ze omvalt met Tijgetje. Meerdere keren. En toen ik haar vandaag op het springkussen bij het tuincentrum zette vond ze het helemaal niet leuk. Zal wel niet gevaarlijk genoeg zijn geweest.
Pinda kan trouwens de -l niet zeggen, of nog niet zeggen. Haar bal is dus bah en lekker is tekker. Ik vind dat gepraat van haar echt GE-WEL-DIG! Soms zegt ze dingen die ze daarna niet meer wil herhalen zoals assepoester (ik heb getuigen, ze heeft het echt gezegd) en soms herhaalt ze woorden tot je er gek van wordt. Maar eigenlijk wil ze alleen maar een bevestiging, dat als ze slaaaa zegt, dat Iggle-piggle echt slaapt  en dat haar bal echt haar bal is. Voor de niet kenners, Iggle-Piggle is van “in de droomtuin” en is hier de nieuwste verslaving van Pinda. Het wordt uitgezonden op Veronica en is voor zover ik weet het enige kinderprogramma op die zender dat niet ADHD opwekkend werkt. Aansluitend of voorafgaand (weet het niet meer) zenden ze yo-gabagaba uit. En prijs jezelf gelukkig als je het niet kent. Bah, wat een slecht programma. Het is dus opletten als Pinda tv kijkt.
 
 
 

Herfst

Hij is af, de quilt op bestelling! Eigenlijk gisteren al maar ik kan hem natuurlijk niet hier laten zien voor ik hem aflever nietwaar. En het afleveren was zo leuk! Het maken trouwens ook.
Het is me zo ontzettend meegevallen, op een paar gebroken naalden na is alles best wel soepel gegaan. Ik heb 6 verschillende stofjes gebruikt, een rode effen katoen, een bordeaux effen katoen, een terracotta katoen/linnen blend, een bedrukte bruine katoen, een rode damast en een polyester stofje in terracotta. De polyester ga ik niet meer gebruiken, die rafelde ontzettend en schoof onder de machine door als ik dat niet wilde en schoof niet door als ik dat wel wilde. Maar hij staat wel mooi in het geheel. En dit keer heb ik zelfs een naam voor de quilt, HERFST. Vanaf het begin al heb ik de herfst in mijn hoofd, het verzoek was immers ook een quilt in herfstkleuren. (maar J & L, jullie mogen er best een andere naam van maken hoor, eeeh Brad bijvoorbeeld, zodat jullie onder Brad op de bank liggen hihi).
 
 

:: de kleuren varieren per foto maar deze geeft het beste de kleuren weer.
 
De statistieken;
216 blokken stof, 36 van elke kleur
bijna 800 meter draad voor het doorstikken
ruim 200 meter draad voor het aan elkaar naaien van de blokken
4 gebroken naalden (na elkaar, dus de machine had kuren, na even uit doen liep hij weer)
3 batterijen in mijn mp3 speler
3 weken werk, maar dan voornamelijk in Pinda’s slaapje
afgesproken formaat was 120 cm x 180 cm maar ik heb mij ergens misrekent… Mr. Big houdt hem hier op en die is 1.88, heeft zijn armen hoog en de quilt raakt net niet de grond. Maar het grotere formaat was geen probleem hoorde ik.
Voor de geïnteresseerden, ik heb een disapearing 9 patch patroon gebruikt.

Goede gesprekken

Gisteren ben ik bij de internist geweest (ook al zo’n sociaal onderlegde arts) en ben ik met de insuline begonnen. Gelukkig kon ik daarna naar de diabetes verpleegkundige en bij mijn ziekenhuis zijn er twee, twee hele leuke vrouwen waar ik meteen een klik mee had dus dat gaat helemaal goedkomen. Ik moest toch wel wennen aan het idee om mijzelf te injecteren. Onzin eigenlijk want het is een heel klein naaldje dat een heel klein beetje in je huid gaat maar toch. Maar aangezien ik 4 keer per dag insuline moet spuiten denk ik dat ik er wel snel aan wen.
 
Pinda en ik hebben een echt gesprek gehad vanmiddag. Of eigenlijk twee.
Picture this: Pinda zit op de grond en probeert haar maillot uit te trekken. Aan de voeten wel te verstaan, ze heeft niet door dat ze hem uit moet doen als een broekje.
Ik: laat je maillot aan
Pinda; uit!
Ik; nee aan
Pinda; Uit!
Ik; nee schatje, aanlaten
Pinda; UIT!
Ik; nee echt niet, aanlaten
Pinda; NEI MAMA UIT!! (op zo’n hoge toon dat je er bijna doof van wordt)
Ik; leef je uit meis.
 
Het is haar niet gelukt. Let wel, ze zegt mama (yay) en nei in plaats van nee.
 
Tweede picture this; Pinda loopt rondjes om de bank op een tijdstip dat ze eigenlijk al lang in bed had moeten liggen maar omdat haar moeder tien keer terug moest  naar dezelfde winkel liep alles een beetje uit.
Ik; ga lekker naar bed?
Pinda; nei
Ik; nou zeg, normaal zeg je altijd ja, mag nu ook wel
Pinda; nei
Ik; kom op zeg, naar bed
Pinda; NEI (en gaat op de grond liggen)
Ik; dat gaat je niet helpen, laatste kans, ga je mee?
Pinda: NEI NEI NEI NEEEEIIIHHHHAAAIIIIII (ondertussen luid nee schuddend en heftig bewegend met haar armen)
Ik: okee dan draag ik je
En voordat ik bij haar kan komen staat ze op
Pinda; mama slaaaa. JA.
 
Slaaa is dus slaap. Volgens mij is de peuterpuberteit echt aangebroken.

Leuke en minder leuke artsen

Ik zal blij zijn als ik morgen aan de insuline kan beginnen zeg. Ik heb veel last van de bijwerkingen van de tabletten, een half uur na inname ’s morgens word ik misselijk en dat duurt bijna tot aan het avondeten. En dan moet ik weer een tablet nemen. Ook ben ik lichtelijk verkouden en heb ik best last van mijn keel, ik denk dat dat komt doordat mijn suiker toch nog te hoog is, dat daardoor mijn weerstand niet optimaal is. Ik ben dit jaar echt veel te vaak ziek geweest, terwijl ik wel heel goed vitamientjes tot mij neem.
Vandaag had ik naar de oogarts moeten gaan, voor de meting van de oogdruk. Maar de oogarts is ziek. Dat kan natuurlijk gebeuren, maar dit is al de zoveelste keer dat mijn afspraak daar niet door kan gaan. Eerst toen ik zwangerschapsdiabetes had, toen is mijn afspraak met deze arts twee keer afgezegd door ziekte van zijn kant, later toen Pinda last bleef houden van een traanoog is de afspraak weet ik niet hoevaak afgezegd, volgens mij hebben we bijna 3 maand moeten wachten voor een afspraak en nu al weer. En er is geen andere arts die deze onderzoeken uitvoert. Nu is er, onder voorbehoud, een afspraak gemaakt voor morgen. Gelukkig kan de afspraak met de internist wel doorgaan.
Gisteren ben ik voor de Mexicaanse griepprik op pad geweest. Stelletje humoristen daar bij mijn huisarts! Mexicaanse muziek schalde uit de luidsprekers en overal stonden bakjes met nacho-chips. In de wachtkamer werd ingeent en daar vond ik dansende huisartsen! De sfeer was heel leuk en al was het erg druk, het inenten was zo gebeurd. Petje af dat dat allemaal zo soepel ging! Volgende week moet ik voor Pinda op pad. Dat vind ik minder leuk maar wel noodzakelijk. Ik ben bang dat de sfeer in de grote sporthal minder gezellig is dan gisteren bij de huisarts.

Ikke ikke ikke

 
Ik heb vannacht van die koortsdromen gehad. Je weet wel, van die dromen waarbij je hetzelfde steeds weer moet doen. Eerst was ik aan het quilten. Leuk zal je zeggen maar het was echt obsessief. Ik MOEST en ik wilde niet maar toch, het MOEST. En steeds als ik dacht dat ik alles had gehad kwam er weer meer. Nu zal je denken dat ik teveel op mijn hals heb gehaald met een quilt op bestelling, dat daar de droom vandaan kwam maar dat is echt niet zo want… later in de nacht/ vroege ochtend was ik namelijk ineens allergisch voor plastic. En overal was plastic. Ik moest dat opruimen, maar omdat ik allergisch was moest ik handschoenen aan. Plastic handschoenen. Zaak dus om snel te werken. Een steeds kwam er meer plastic bij. Misschien had ik echt wel verhoging vannacht, ik heb al wel last van mijn keel. En vanmiddag moet ik voor de griepprik, ik vind het een beetje flauw van mijzelf om ziek te worden voor ik alle drie de griepprikken heb gehad. Maar niet doen dus.
 
Ik was laatst nog aan het denken over de 10 dingen die je over jezelf moest vertellen voor de honest scrap award. Dat was wel leuk om te doen. Ik doe dat gewoon nog een keer, maar dan zonder award. Maar als iemand weer een award wil geven aan mij, je bent van harte welkom! Ik zal nu waarschijnlijk niet aan de 10 dingen komen maar toch;
 
:: Ik ben gek op sterretjes. Als in die vuurwerkstaafjes, als in aan de hemel maar ook als in de vorm. Het is zo erg dat Pinda’s naam ster betekend. Maar dat was toeval, we hadden eerst de naam en daarna kwam ik erachter dat het ook ster betekende. Was mooi meegenomen.
:: Ik ben ook gek op lieveheersbeestjes, polkadotjes (op wat dan ook), rood-met-witte-stippen-paddestoellen (valt dit ook onder polkadotjes?), fruitbomen en de hortensia Annabelle. Als ik ooit verhuis neem ik die mee, en de fruitbomen ook. En de lieveheersbeestjes die ik vind in de tuin. En als we dan toch bezig zijn, alles met polkadotjes erop. De paddestoelen zal ik laten staan, die worden meestal niet beter van een verhuizing.
:: Ik ben heel filosofisch…schrijf ik dat goed? Eigenlijk valt het wel mee maar ik ben erachter dat ik meer hou van de belofte van de bloem dan van de bloem. En dat klinkt wel filosofisch. Oftewel, bloemknoppen vind ik vaak mooier dan de bloem. Bijvoorbeeld de magnolia, vind ik zo mooi die dikke bulten aan de takken. En dan bloeit ‘ie en dan is het toch minder.
:: Op Pinda hebben we twee jaar moeten wachten. En dankzij een geweldige gynaecoloog is ze er. En die gyn is nu met pensioen. Toen ik hoorde dat hij met pensioen ging rekende ik uit of ik in de tussentijd nog een kind kon krijgen. Hij ging 6 maand nadat ik dit hoorde al met pensioen. Dus geen broertje of zusje voor Pinda.
:: Ik heb best wat grijze haren, gekregen ruim voor mijn 30ste. Mijn gyn was eens op vakantie, net toen de doktoren dachten dat ik zwangerschapsdiabetes had. Een vervanger heeft mij daadwerkelijk verteld dat ik dit had en op de vraag hoe het met Pinda dan zou verlopen kreeg ik het doemscenario te horen. Veel te grote kinderen, met lever, nier en hartproblemen. Met diabetes (en je wil een babytje echt geen insulinespuit geven). Absoluut de zwangerschap niet kunnen uitdragen (wegens te grote baby’s), waarschijnlijk een keizersnede waarna Pinda in de couveuse moest vanwege niet volgroeide longetjes. Nodeloos te zeggen dat ik helemaal van de wereld was. Twee weken later had ik weer een afspraak bij mijn eigen gyn. Ik vertelde het verhaal en binnen 30 seconden had hij me gerustgesteld. Als ik mijn suiker onder controle had dan ging verder alles goed. En ook al zou Pinda groot zijn, dat vond hij belangrijker dan niet volgroeide longetjes (mits de suiker goed zat). Pinda was bij haar geboorte 51 cm en 3475 gram. Niets aan de hand dus. Maar in die twee weken had ik grijze haren gekregen.
:: die grijze haren maken mij verder niets uit. Want of ik nu over donkerblond verf of grijs… een pot nat.
:: Ik ben gek op het programma Yorin Travel/ RTL Travel en wat voor een namen het al niet heeft gehad. Dat reisprogramma van Floortje Dessing. Elke keer denk ik, daar wil ik ook naar toe. Maar ik hou ook wel heel veel van de comfort van mijn eigen kleine huisje.
:: Als ik later groot ben wil ik in het huis hierboven wonen. Nee, delete dat, ik wil er nu al wonen. Of enig ander vrijstaand huis met een stuk grond en nabij water. Maar dan wel op een andere plek want dit huis staat in Giethoorn en daar is het heel druk in de zomer.