Ontwikkeling op alle fronten

 
::kijk haakprobleem met peuter opgelost! Gewoon een koek geven met veel chocolade!
 
En toen verdween ik gisteren zomaar van de aardbodem. Of van dit blog in ieder geval. Niets ernstigs gebeurd maar we waren gewoon even druk.
Mijn haakwerk schiet niet zo erg op, maar dat is compleet aan mij te wijten (kweetnie wie ik anders de schuld zou geven maar toch…) Ik heb ze aan elkaar gehaakt, op de manier van meetmeatmike’s maar dan zonder stokjes, ik gebruikte vasten en dat werkte heel goed. Maar toen vond ik dat er te weinig wit in zat. Dat haalde ik het los en heb ik een paar vierkanten voorzien van nog een randje wit. Die heb ik aan elkaar gezet maar nu twijfel ik toch nog, misschien nog een randje. Maar dat kan nu niet want mijn wit is op.
Echt waar, drie bollen sinds zaterdag heb ik er al doorgewerkt. De handwerkwinkel zit op zo’n afstand dat ik, zeker met dit weer, liever met de auto ga. En die heb ik natuurlijk niet altijd tot mijn beschikking, de auto moet natuurlijk ook geparkeerd worden en dat kost geld. Meer dan de verzendkosten die ik bij een gemiddelde internetwinkel betaal. En ik loop niet het risico dat ik weer verleid wordt door het aankopen van allerlei andere zaken want de handwerkwinkel is meer een hobbywinkel met een iets groter dan gemiddeld garen assortiment. Kijk ik kan wel slim doen!
 
Pinda hier verbaast mij nog steeds dagelijks. Die ontwikkeling staat niet stil zeg. Pinda is een kind dat observeert, niet zo veel uitprobeerd maar je ziet de radartjes in haar hoofd bijna werken en als ze dan iets doet dan doet ze het vaak direct goed.
Zo ook met het praten, niet dat het meteen helemaal goed klinkt maar het komt heel erg in de buurt. Ze is nooit zo bezig geweest met dingen benoemen, zoals je kinderen vaak hoort praten. Dat ze wijzen en zeggen wat ze zien. Pinda niet. Die begon met wijzen en zei dan mooijjjjj. Veel makkelijker.
Maar nu zegt ze dan ineens “mama kijk booooohhhmmmm moooijjj” en even later gevolgd door “mama kijk, die booooohhhmm ook moooiiijjjj”. En dat vind ik dan heel slim. Dat ze het woordje ook gebruikt, dat toch een beetje een abstract woord is, maar ze kent het en ze gebruikt het goed. En nu ineens kan ze het cijfer twee herkennen en benoemen. En nog beter, ze pakt twee dingen (duplo, poppen, enz) en komt dan naar mij toe en zegt “kijk, twee”. De twee wordt wel uitgesproken met een zwaar antiliaans accent, geen idee hoe ze daar aan komt.
En natuurlijk iedere keer als ze zoiets zegt wordt ze overladen met complimentjes, ik geloof erg in positieve bekrachtiging, in alles, vooral in de opvoeding. Maar laatst stond ik toch voor een dilemma. We waren boodschappen aan het doen en ineens grijpt ze mij bij de borsten…. “tietjes” zei ze…. Naja, ze heeft het natuurlijk goed, maar ja het is natuurlijk geen sociaal geaccepteerd gedrag. Moet je dan zeggen ja goedzo of zeggen nee, niet doen? Ik heb er maar een combinatie van gemaakt. Aiaiai, de valkuilen van opvoeden!
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s