Over schoenen en vroeg zijn en weekend

Het is een heel raar weekend. Alles loopt een beetje anders dan anders. Eerst was ik zaterdag Pinda en mijzelf in kleding aan het hijsen om naar mEET te gaan, zij had een openhuis-feestje-verkoopaanhuis. Gezellig! En nu ben ik niet van het te laat komen, ik ben liever iets vroeger. Nou dat was ik dan ook. Een maand te vroeg. Ik had alleen de 27ste goed. We moesten er gelukkig allebei hard om lachen!

Toen ging ik maar naar het winkelcentrum, je moet toch wat doen he gôh wat klinkt dat zielig. Pinda wil ineens niet meer buiten lopen. Als er nog sneeuw lag dan snapte ik dat nog wel maar er lag alleen maar regen op de grond. Het vermoeden dat haar schoenen te klein waren klopte. Een maat te klein. Maar helaas kon ik net niet slagen bij die schoenenzaak, erg jammer want ze hadden hele leuke schoenen in de aanbieding. Na overleg met mr. Big besloten we dat dit echt niet kon wachten en zijn we in de auto gestapt om verder te winkelen voor schoenen. Tijdens het slaapje van Pinda. Gelukkig slaagden we in de eerste winkel en konden we snel naar huis. Pinda is geen moeilijke met slapen en later dan normaal naar bed is eigenlijk zelden een probleem. Tot gistermiddag. Huilen, huilen, huilen. Uiteindelijk ben ik maar met haar in ons bed gaan liggen. Zij sliep niet, ik wel. Tot ze het niets meer aan vond dat stil liggen. ’s Avonds was ze dan ook heel erg moe (en nog meer dingen maar laten we het maar op heel erg moe houden).

Maar de schoenen zijn mooi. Lekker stoer. En ze rent erop alsof het gymschoenen zijn. En nu is het alweer bijna zondagavond. Het gaat echt veel te snel dat weekend.

 

Een hele grote stap

Ik heb het gedaan! Ik ben weer werkeloos vanaf 5 april. Ik heb vandaag mijn ontslag ingediend, ik was het helemaal zat. Gisteren had ik een gesprek met mijn werkcoach van het UWV, de laatste want per 4 april ben ik niet meer uitkeringsgerechtigd. Ik vertelde hem hoe het eraan toe ging op het werk en hij stond te klapperen met de oren. Geen contract, geen loon… reden om per direct te stoppen met werken zei hij, met behoud van de uitkering. Maar dat wil ik niet, als ik stop zitten mensen ineens zonder hulp, mensen die echt afhankelijk zijn van hulp. Ik hou (ondanks dat ik dus geen contract heb) een opzegtermijn van een maand aan, en handel het voor mijzelf in ieder geval nog even netjes af. En zal zelf, zonder dat mijn vaste cliënten er last van hebben heel hard tegen alles aan schoppen tot ik heb wat ik hoor te krijgen.

Gisteren dus een ontslagbrief getypt, vandaag die persoonlijk overhandigd aan een van de twee teamleiders. Die teamleider zei al “goh, weer een”. Nou dat zegt al wat nietwaar? Zij had persoonlijk de planning overgenomen deze week omdat alles misliep, deze week alleen zijn er al 15 cliënten vertrokken. En ze zat zelf met de handen in het haar. Begin december zijn twee teamleiders in een hokje gestopt, afgelopen woensdag (!) kregen ze computers en de telefoons werken nog steeds niet. Maar er wordt wel verwacht dat ze 4 teams leiden van zo’n 100 werknemers. En ze mochten nog niet eens de muren verven, want dat was te duur. Ze kijken gedeeltelijk tegen een gelige muur aan, gedeeltelijk koud beton en gedeeltelijk schimmelplekken. Ze stond er dus niet van te kijken dat ik ontslag nam, ze zat er zelf ook over te denken.

Nu zal er financiëel wel wat veranderen natuurlijk, maar ik ben er eigenlijk niet heel bang voor. Ik ben toen Pinda geboren werd van 36 naar 18 uur gegaan en dat is zonder al te veel problemen gelukt, daarna door met een uitkering van 70% van die 18 uur. Ook gelukt. En nu was mijn financiële bijdrage al niet zo groot… We zien het wel. Ik ga lekker door met solliciteren en ondertussen spendeer ik gewoon veel tijd aan Pinda. Niet een slechte manier om de dag door te komen hoor. Maar toch had ik nooit verwacht dat ik thuis zou zijn omdat ik nergens een leuke baan zou kunnen krijgen. Maar aangezien er maandelijks 10.000 nieuwe aanvragen zijn voor een uitkering is het niet zo verwonderlijk dat mensen langer werkloos zijn natuurlijk. Gelukkig ben ik geen kostwinner!

Een logje is natuurlijk niet compleet zonder foto. Hier een van mijn hyper-de-pieper stuiterende kabouter met chocopasta-als-gel haar en ik-doe-zelf-wel-mijn-tuinbroek-uit-hoor-mama dochter.

Dankzij de vlekken

Pinda en ik. En vlekken. Of tenminste dingen die vlekken kunnen maken. Geen goede combinatie. En dan ben ik ook al niet zo’n waskampioen die zich door een vlek er niet onder laat krijgen. Nee. Ik gooi de vlek dingen in de kast en leer er mee leven of gooi ze in de stoffenkast voor “misschien, ooit eens als ik tijd heb”. Vandaag nam ik die tijd dan eventjes. Een t-shirt van Pinda, daar heb ik de boord er ruim af geknipt want daar zat een vlek. Die heb ik op een oud t shirt van mij gelegd waar ik ooit al eens een legging voor haar uit gemaakt heb. Toen vast al verknipt vanwege een vlek. Ik heb de lijn van het t-shirt doorgetrokken en het roze gedeelte er met de verkeerde kant naar buiten (was opzet) eraan gelockt. Want ik vind dat wel stoer, van die lock randen. Vooral omdat ik het nu door heb. Nu kun je zien dat ik het doorheb. En om het geheel af te maken een lichtblauwe rand eronder, maar dan zo geknipt dat ik er geen zoom in hoef te zetten. De onderkant had ik natuurlijk ook kunnen locken maar zo heb je toch net een beetje zwaarte waardoor het jurkje nog een beetje lady-like blijft zitten.

Ik ben er tevreden mee maar wil het toch een keertje op de “juiste” manier doen, met de lock-randen naar binnen. En dan met een leuke applicatie ofzo.

En weer niet stilstaan he, dus de flitser kwam eraan te pas. Lelijke foto’s krijg je zeg met zo’n flitser. Kijk, dit werd het zonder flitser;

Peuterdrama

1. peuterdrama, 2. peuterdrama II, 3. peuterdrama III

Nu had ik hier toch een kribbige peuter rondlopen zeg! Niets is goed vandaag. Ja, haar volledig haar gang laten gaan, niet naar bed doen en alleen maar roosvicee een chipjes aanbieden, ik denk dat ze daar wel tevreden mee zal zijn. Gaat niet gebeuren.

Vanochtend stond ze met haar speel-servies-kopje in de keuken. Dat ding kan veel hebben maar een val op de stenen keukenvloer overleefd het servies niet hebben we gemerkt. Ik zei dus dat ze naar de kamer moest. Fout. Driftbui waarbij het kopje weggegooid werd (op de stenen vloer) en nu hebben we dus geen kopje meer bij haar servies. Daarna werd ze natuurlijk boos omdat haar kopje kapot was. En daarna werd ze nog bozer omdat ze alsnog de keuken uit moest.

Ik heb vandaag vrij, heb geen boodschappen echt nodig dus heb besloten om een dagje thuis te blijven. Pinda heeft van het weekend gelogeerd en is maandag en dinsdag bij muitermama geweest. De muiters daar hadden vrij en dat vind Pinda helemaal niet erg. Die heeft dus de afgelopen dagen de volle aandacht gekregen, iedereen slooft zich uit om haar aan het lachen te krijgen en nu moet ze een beetje afkicken heb ik het idee. Geen kinderen constant om haar heen en je alleen maar met mama moeten vermaken. Da’s ook niets aan.

Maar het thuisblijven werkt wel. Na nog een paar huilbuien, gooien met speelgoed en flink streng toespreken geeft ze mij ineens spontaan kusjes. Want “mama iss pot”, ik ben kapot. Ze heeft mijn handen net helemaal onderzocht en kwam tot die conclusie. Mijn handen zijn nooit heel. Alle kleine schrammen en mini wondjes zijn aangewezen en hebben een kusje gekregen. Ben ik even blij dat ik onhandig ben.

Toekomstig kunstenaar

Wat nou, baby born poppen. Wat nou, foeilelijke, onmogelijk dunne barbie, wat nou rolbevestigend speelgoed. Pinda wil alleen nog maar spelen met een teken model pop. Je moet kunstzinnigheid op de juiste manier stimuleren nietwaar.

Naja, zo gaat het niet helemaal maar sinds ze mijn tekenpop vond is ze er wel helemaal weg van. Ook nog van haar gewone poppen hoor. Barbies hebben al wel hun intrede gedaan in dit huis maar liggen nu nog veilig opgeborgen in haar commode.

Ze vind het zo leuk om deze pop in de meest vreemde standen te zetten. Maar dit is een pose die ik regelmatig tegenkom. Misschien wordt ze toch geen kok of toekomstige blogger maar choreograaf. Is ook wel geld mee te verdienen denk ik. Kan ze mooi haar ouders later onderhouden.

Schoonmaakwoede

:: Dûhhh mama

Alsof ik nog niet genoeg schoongemaakt heb vandaag (ik moest weer naar die “aardige” mevrouw). Bij thuiskomst wil ik snel met een doek over het fornuis dat, zonder dat hij gebruikt is sinds gisteravond, ineens weer helemaal vies was. Ik wilde de rvs reiniger pakken van onder uit het kastje. Stoot ik de schuurmiddel om. En niet even gewoon omvallen he, de dop zat er niet goed op en in een poging de fles te vangen kneep ik er alleen maar in. Alles maar dan ook alles zat ineens onder het schuurmiddel. Diep zuchten, tot tien tellen, leegpakken en schoonmaken maar. Ondertussen vind ik de rvs reiniger dus inmiddels is het fornuis weer schoon. En eerlijk is eerlijk. Het schoonmaken van het gootsteenkastje is geen overbodige luxe. En uitmesten ook. Twee aangebroken flessen glansspoel, twee aangebroken verpakkingen vaatwaszout. Drie flessen afwasmiddel (terwijl we een vaatwasser hebben) dat duurt dus eeuwen voordat we daar doorheen zijn. En dan ben ik nu halverwege gestopt om te eten, Pinda naar Nijntje te laten kijken en te bloggen. Dus wie weet wat ik straks nog tegenkom. ‘Khebernualzinin.

Vloerkussen met

Ja hoor, missie geslaagd, we hebben een vloerkussen met katten. En kattehaar, zie maar daar rechtsbovenin op de tweede foto. Ze hebben het kussen helemaal ontdekt.

En Pinda ook. Die gaat er meteen bij liggen. Niet naast Mik en Nona maar er bovenop. En die twee lieve beestjes, die doen helemaal niets behalve een beetje benauwd kijken en wegglippen als ze de kans krijgen. Je moet kinderen en huisdieren altijd in de gaten houden zeggen ze. Nu weet ik dat dat echt slaat op de kinderen. Want wat die toch wel niet uit kunnen spoken met dieren, oi oi.

Pinda is uit logeren geweest dit weekend, bij mijn broertje en schoonzusje. En dat vonden ze alledrie heel leuk. Wij veel minder. Het is niet zo aan ons besteed hoor, een kind dat uit logeren gaat. Gelukkig hadden we een housewarming en burenborrel dus wel wat afleiding. En we kwamen vannacht pas om 3 uur thuis. Dat zijn we niet meer gewend, vroeger was het normaal, nu denken we steeds och, wat was het laat vannacht. En van uitslapen is geen sprake hè, gewoon om 08.10 wakker worden. Konden we tenminste Pinda weer een beetje bijtijds ophalen.

Ik had mijn camera uitgeleend aan mijn broertje en schoonzusje en ze hebben hele leuke foto’s gemaakt maar nu kan ik nergens het kabeltje vinden waarmee ik de foto’s op de laptop zet. Argh. Frustrerend. Erg jammer want anders konden jullie ook zien hoeveel lol ze heeft gehad.

Vakkuh

 

Toen Pinda een tijdje terug jarig was geweest kreeg ze van Aapiedebruijn een hele mooie kaart en echte LindaLou broche. Toen zei ik al dat ik me verplicht voelde (in de goede zin van het woord, want ik vind dat alleen maar leuk) om wat terug te sturen want Ruben was immers 6 dagen voor Pinda jarig geweest. Zo gezegd zo gedaan maar dan met wat extra tijd.

Ik had een logistiek probleem toen ik het kadootje eenmaal klaar had. De knuffel paste niet door de brievenbus. Maar toen had ik een fenomenaal idee. Een ziplock zakje, daar de knuffel in, de lucht er zoveel mogelijk uitpersen en dan snel dichtdoen. Et voila, een vacuum-varken. Ideaal. Maar goed dat ik niet direct naar de brievenbus ging, maar goed dat ik een beetje lui ben. Want het was geen waterluchtdicht idee, na verloop van tijd zoog het varken toch wat lucht op en zette weer helemaal uit. Tja. Grof geschut was nodig. Ik heb hem helemaal verpakt in plakband en touwtjes. Een beetje een varkensrollade zeg maar. En hier kun je lezen hoe Ruben het vond!

Erge dingen op de vloer

Nu heb ik geprobeerd om Pinda’s Allerhande in de papierbak te leggen, maar dat werkt niet. Pinda was is alle staten, dus dat ding ligt weer hier! Ach, je kunt ergere dingen hebben liggen denk ik dan maar.

Nu had ik een erg ding op de vloer liggen. Een groot vloerkussen, van bruin corduroy. Niets ergs aan zou je denken. Nee, was helemaal perfect, supergroot en zacht. Dus heel erg aantrekkelijk voor twee kleine katten hier in huis. En drie keer raden wat heel moeilijk is te verwijderen van superzacht corduroy, juist ja, kattenhaar. Dus het kussen verdween naar boven.

Maar toen zag ik een leuk kussen met een gehaakte rand op een amerikaanse blog (en zou je absoluut niet kunnen vertellen welk blog dat was). Ik dacht, dat kan ik ook! Zo gezegd, zo gedaan. En nu heb ik een groot blauw/wit vloerkussen met een wit gehaakte rand. En geen kat wil erop liggen. Blijft die lekker schoon.

Of toch kok?

Misschien wordt Pinda toch kok. De allerhande was heel erg interessant voor haar vandaag. Lekker toch he, dat de hele toekomst nog open ligt, dat ze zelf nog kan kiezen welke kant ze op gaat. Ze is ruim drie kwartier druk geweest met bladeren, en ja dat is toch wel een unicum voor dat korte-peuter-aandachtsspanne-ding. Maar vanmiddag ging het verkeerd. Ze scheurde de laatste pagina kapot.

Pinda; ohoh pot!

Ik (verdrietig stemmetje); wat doe je nou? Da’s niet leuk.

Pinda: mama kijk pot. Pot. ohoh.

Pinda: mama kijk sso. Ja. Sso. (drukt beide helften heel hard op elkaar)

Pinda: neeej, pot. bah. (als het aan elkaar drukken niet lukt)

Ik: ja, en nu?

Pinda; *zucht* pot. Nee. Bah. Pot. Bah. (en kijkt heel zielig).

Misschien wordt ze wel kok. Maar dan wel met scheurbestendige kookboeken.

 :: ze wordt in ieder geval geen fotomodel. Niet dat ze dat niet kan. Fotogeniek is ze zeker. Maar dat stilstaan hè!