Haar knip model

Nu ben ik natuurlijk gezegend met een levend, altijd beschikbaar, model in huis. Laatst had ze geeist dat al haar knipjes in haar haar gedaan werden en ik wilde daar een foto van maken. Leuk. Ondertussen was ik, wegens doorslaand succes bij prive gebruik, bezig om wat knipjes te maken voor in de winkel. En alles viel dus samen. Ik zou een leuke foto van Pinda maken die mooi als begeleiding zou dienen voor het logje.

Tja.

 

Stil staan

dat

kan

niet

en zeker niet als je twee en een beetje bent.

Maarja. Je krijgt het idee. Leuke knipjes, met een stoffen laagje eromheen. En ze werken perfect! Ik heb er zo langzamerhand eentje in elke kleur die in Pinda’s kast te vinden is. En als kleine twee-en-een-beetje handjes ervan af blijven dan blijven de knipjes echt heel goed in het haar zitten.

Vijf verschillende setjes zijn nu in de winkel te vinden! Om precies te zijn hier!

Edit: na een uur zie ik dat ik zes (6) setjes heb. 6. Zes. Wat na 5 (vijf) komt. Volgens mij heb ik Pinda’s manier van tellen overgenomen. Eeeen twwweeee vijs es zeef (en nee, vijs is geen schrijffout, ze zegt echt vijs).

Advertenties

Had je wat

Zaterdag naar de kinderboerderij, daar had ik zulke leuke foto’s kunnen maken maar nee… accu leeg van de telefoon. Vandaag met Pinda over de markt geslenterd en op de trappen van de basiliek een ijsje gedeeld. Een walnootijsje met(op verzoek) twee lepeltjes. De ijscoman gaf speciaal een roze en groen lepeltje passend bij Pinda’s kleding. En gaf een extra koekje. Moet je nagaan hoe leuk de foto’s konden zijn. Maar nee. Accu leeg. Alweer. Ik hou het erop dat ik de accu niet helemaal goed heb opgeladen na de kinderboerderij. Ik weiger te geloven dat de accu nu al kapot is. Self fulfilling prophecy. Zal het werken?

Tot dan maar een oudere foto. Pinda’s beste had-je-wat-pose;

Pinda problemen

Na een heel gezellig weekend met o.a. een spontane bbq met de buren, een bezoek aan de kinderboerderij, de buurman van een paar deuren verder compleet om de vingers winden, een iets verlengd “weekend” doordat mr. Big toch wel iets meer last had van zijn rug dan hij toe wilde geven en daarom thuisbleef, is het helemaal gebeurd met de pais en vree in huize Hutsefluts.

Pinda is boos. Op zichzelf, op mij, op papa, en op de hele wereld. Met veel zelfbeheersing van mijn kant laat ik haar maar even razen. Het moet er toch uit. Kan ik dit nog afschuiven op oei-ik-groei-momentjes? Of is dit gewoon een echt peuterdrama en krijg ik nu een voorproefje op de puberteit?

Amazing!

Ken je die vervelende Mike van al die infomercials die een paar jaar geleden telkens op de tv was? Met die foute truien? Met “it’s ammmmaaaaaaazzzingggggg!” Nou, lees deze post met zijn manier van praten in gedachten.

“Ken je dat Mike, dat je een kind hebt dat constant tekent”

Mike; “Yeah, it’s amaaaaaazzzzing”

 “nou Mike, dan ken je ook het probleem van reizen en dan de potloden bij je hebben maar geen papier. Of papier maar geen potloden”

Mike: “yeah, I hate when that happens”

“Mike, ik heb hier de oplossing! Potloden, papier overzichtelijk opgeborgen in handig formaat wat er ook nog mooi uit ziet!”

Mike: it’s…. (vul het maar in)

Voor Pinda dus, een meeneembaar reis-potloden-papier-etuitje. En ooit, als ik tijd heb, ik hoop volgende week, wil ik er één misschien wel twee in de winkel plaatsen. Als het lukt om tijd te vinden. IT’S AMMMMAAAAZZZZZINGGG!

Romantisch..

Soms heb ik dat, dat ik zo romantisch ben. Naja, in een romantische bui. En dan maak ik een quilt. Haaaa. Zwijmel.

Het is een iets andere kleurencombinatie dan ik normaal gebruik. Een stuk liever, misschien is dat het, ben ik normaal niet zo’n liefelijk persoon. Maar toch zit dat ergens wel in mij verstopt want toen ik het bloemenstofje zag wist ik meteen hoe de quilt eruit moest zien.

Deze quilt is ruim 100 cm x 130 cm. Groot genoeg dus voor in een ledikant, zelfs groot genoeg om over je benen heen te slaan als je op de bank zit.

De achterkant is dit keer van zachtroze fleece, doorgestikt in een krulpatroon en de bies is van die mooie bloemetjes stof.

*zwijmel* En de stofjes zijn zo zacht geworden na het wassen en drogen. En ze kreuken zo mooi.

En hij staat vanaf nu in de winkel! En wel hier! En de vrolijke quilt is sinds een paar dagen in prijs verlaagd. Wanteeeeeuuuuhhh, blijkt dat ik niet altijd zo heel goed kan rekenen… Achja, kan niet alles hebben hè!

Alles voor Pinda

Mijn oma heeft laatst een leuk vestje voor Pinda gebreid, maar ze had er geen knoopjes bij.

Ik wel!

Ik vind de combinatie van de warme geel met turquoise zooo mooi. Doet mij altijd denken aan een nazomeravond. Jeweetwel, dat het zonnetje alles zo mooi warmgeel kleurt, dat de weilanden hier in de buurt zo mooi kleuren in allerlei okertinten en dan met de mooie blauwe lucht erboven. Haaa. Mooi.

En ik maakte een rokje voor Pinda;

Van het allerdunste tricot waar ik ooit mee gewerkt heb. Naaa, da’s niet helemaal waar. Met het allerdunste tricot waar ik ooit een geslaagd project mee gemaakt heb. En ook al lijken de foto’s te combineren met elkaar, in levende lijve staat het niet.

Maar het rokje is in ieder geval al goedgekeurd; 

En heb je dat korte koppie gezien? Het allereerste bezoek aan een echte kapper geen mama-met-schaar is een feit!

Lekker kort in een poging om alles op een lengte te krijgen.

En wat een leuke foto’s van Pinda hè! Wat een lief en schattig en scheetig kindje hè? Die doet niets dat niet mag hoor. Die luistert altijd naar haar mama. Die stampvoet nooit.

..

NOT!

Gistermiddag en vanochtend waren zwaar. Voor Pinda voornamelijk maar ook in iets mindere mate, voor mij. Eerst slaapt ze niet lang genoeg ’s middags. Dan gooit ze alles wat ze maar heeft door de hele kamer heen en als ik voorstel dat ze ook gewoon kan huilen in bed (dan heb ik er iets minder last van) zegt ze “ja, sapen, bed!” om daarna zelf de trap op te kluiteren en bij elke stap demonstratief  “bed” te zeggen. Okee, denk ik, even rust. Nee hoor, madam wilde alleen maar haar speen hebben. Die dus altijd in bed ligt want die mag ze alleen bij het slapen gebruiken. Na 5 minuten in en hoekje van haar bed te zitten en heel hard te sabbelen op haar speen zegt ze “mama, kaar”(klaar).

Vanochtend was ze heel druk en huilerig en naar. Oooh, wat is het middagslaapje dan lekker zeg! Het ziet ernaar uit dat ze nu iets beter te pas is… laten we hopen dat het zo blijft.

Glijbaan

Gisteren liet ik een foto zien van Pinda op de glijbaan. Ze kan niet zelf op de glijbaan komen, ze klimt een stukje naar boven, vanaf het glijgedeelte, draait zich om en glijdt dan 10 cm naar beneden.

Tot gisteren. Ik zit op het bankje in de zon en hoor ineens “mama kijk” en zie tot mijn grote schrik een kleine blonde peuter heel hoog bovenop de glijbaan staan. En de schrik slaat om mijn hart. Het was maar goed dat ik haar toen pas zag want natuurlijk kan ze dat prima, dat klauteren. Na er wel dichtbij te staan de daarop volgende 4 keer dat ze van de glijbaan afgaat dwing ik mijzelf om het los te laten, Pinda kan dat zelf en ik ben weer op het bankje gaan zitten. Om soms gewoon maar niet te kijken naar de fratsen die ze uithaalt.

:: de oplossing voor het bouwvakkersdecolete, een roze romper…

We zijn ’s middags allebei weer heelhuids thuis beland een uurtje later. Geen bloed of gebroken botten maar wel veel snot. Pinda wilde niet weg uit de speeltuin en huilde het allerhardst…

Maar toen was het avond. En mr. Big wilde de kunsten van zijn dochter ook eens zien. En wat doet dat kind? Klimt tot bijna bovenaan, ziet een vogel overvliegen, moet die aanwijzen met een luid “vooookel daaa” en dondert zo achterstevoren-ondersteboven-maar ook valbrekend van ruim 1.50 m hoog naar beneden. Alle tanden zitten er nog in maar er is er wel eentje door de lip gegaan. Even huilen, even troosten, veel bloed wegvegen en daarna papegaaide ze “toere meit… valle” (stoere meid, gevallen).

Buiten

Een supermooi weekend + af en toe niet werkende internetverbinding = niet bloggen.

Mr. Big is druk geweest dit weekend, buiten. De tegels zijn schoongemaakt, de vlonders gepoetst en gedeeltelijk ingewreven met olie (ik dacht dat een pak wel genoeg was…) en de tafel ziet er weer uit als nieuw. Als tegenprestatie heb ik maar ajam pangang gemaakt. Dit weekend bleek ineens dat we “tweeje buite” hebben. Een buiten voor en een buiten achter het huis. Helaas hebben we nog geen buitenhuis. Maar ook geen buitenvrouw, dat scheelt dan weer…

Pinda is heel veel buiten geweest. Zegt ook ineens “daaa buite…. Pinda binnen” en zucht dan eens. Vanochtend vroeg was het echt vroeg. Mr. Big moest heel vroeg weg en Pinda werd niet veel later wakker. Gelukkig wilde ze nog even bij mij in bed liggen zodat ik rustig wakker kon worden. Naja rustig… ik word dan doodgeknuffeld en gezoend. Want Pinda vindt het wel heel gezellig in ons bed. Maar de rust duurde niet lang knuffelen en kusjes geven duurt natuurlijk nooit lang genoeg, heel snel ging het over op “papa, auto, wekken (werken)” en “opa auto, opa auto, oma auto, makka auto, ajjemaa auto” en ineens kwam de ingeving “auto buite!” “mama buite??? mama mama mama buite??”

62500 cm2

De allergrootste quilt die ik ooit gemaakt heb is klaar en afgeleverd. Wel 250×250 cm is die geworden. En dat was werken. Het grote voordeel van werken in opdracht kan ook meteen het grootste nadeel zijn. Ik vind het heel prettig om af en toe gedwongen te worden om buiten je eigen “comfortzone” te werken, met kleuren die je niet snel zelf zou gebruiken en dan toch iets maken dat een beetje van jezelf wordt.

Maar bij deze quilt duurde het heel lang voor het iets van mijzelf werd. En dan nog niet helemaal. Tot ik de quilt vandaag afleverde en hem over het bed zag, hij paste helemaal in de slaapkamer waar hij voor bedoelt was. Hij verbond alle kleuren in de kamer met elkaar. En nog belangrijker, de mensen waren heel blij. Maar eerlijk is eerlijk, ik ben blij dat ik ervan af ben. Het was werken. De uitdaging was voor mij het formaat, het is niet het makkelijkste wat ik ooit gedaan heb! En 10 meter bies met de hand eraan zetten is me ook niet in de kouwe kleren gaan zitten…

Ik ga vanmiddag een lekker rustig middagje beleven heb ik mij voorgenomen. Ik vind het toch altijd wel spannend, heel erg spannend, zo’n quilt afleveren. je wilt zo graag iemand blij maken en daardoor ben ik zo bang dat de quilt toch niet helemaal aan de verwachtingen voldoet. En dan krijg ik een beetje last van hoofdpijn. Of komt dat door de 5 flessen witte wijn die er gisteren met de buren doorgegaan zijn? Neej, dat kan het vast niet zijn.

Ik weet niet…

. ..hoe het met jullie zit maar ik wordt hier ontzettend vrolijk van! Roze en rood!

Een nieuwe quilt, formaatje baby, speelkleed, ledikant dus zo’n 75×100 cm. Een ideaal formaat vond en vind ik, je kunt hem zo makkelijk meenemen.

De eerste quilt die ik niet in opdracht maak, of niet maak met iemand in gedachten. Maar ook de eerste quilt waarbij ik uit mijzelf geen blauw of groen gebruik. En daar heb ik absoluut geen spijt van.

De achterkant is van witte fleece, met een rood-met-witte-stippen bies.

De voorkant bestaat uit 6 verschillende katoenen stofjes, doorgestikt met zachtroze draad.

En hij staat zo leuk bij een wit ledikant, daar kan die mooi als extra deken dienen, maar hij is net te klein als deken voor een ledikant, dan moet je een maat groter hebben.

En hij is nu te koop in de winkel! Kijk maar hier! Al zou het moeilijk worden om afscheid te nemen.

Ik heb nog een quilt in de maak… zelfde principe, andere kleurtjes en daardoor weer heeeeeel anders!