Fristi en bonen

Ze dronk ranja fristi met een rietje, mijn Sofietje Pinda…

Pinda drinkt niet zo heel veel de laatste tijd. Een paar slokjes melk, wat ranja of sap. Tot ik wat bedacht! Rietjes! Maar wat moet je ontzettend opletten dan. Ik heb zo’n houder voor pakjes drinken anders knijpt ze veel te hard in het pakje met alle gevolgen van dien maar owee als het drinken bijna op is, dan zet ze gewoon net zoals met de fles het pakje ondersteboven aan haar lip. Drinken onder supervisie dus.

Ik heb nog een vraagje voor alle moestuiners onder ons. Ik weet niet hoe het bij jullie gaat maar hier schiet die moestuin niet op. Alles wat ik in mijn kasje kweek gaat goed maar als het buiten moet ontkiemen dan is het wachten tot je een ons weegt (en echt, dat kan heel lang duren bij mij). Spinazie die in maart gezaaid is is nog niet noemenswaardig aanwezig, pluksla en lolo bionda komt gewoon niet op. Sperziebonen waar ik vorig jaar zo’n succes mee had, die laten niet eens een groen plukje zien. Hoe gaat het bij de rest van tuinminnend europa? Doe ik iets verkeerd?

In plaats van

We gingen met Pinda op pad, om een kadootje te kopen voor twee bijna jarige muiters. We werden naar een speelgoedzaak geloodst waar ze ook een nijntje baby met bed verkochten. En dat vind Pinda leuk. En papa en mama ook. Pinda gaat de laatste tijd helemaal op in verhaaltjes maken met haar popjes en ook Nijntje moet natuurlijk af en toe kunnen slapen. In plaats van alleen kadootjes voor de bijna jarige muiters namen we dus ook “bed met beebie nijn slaap” mee.

In plaats van naar huis gaan, gingen we naar de Hema. Pinda was uit haar zwempak gegroeid en de Hema zou vast wel wat leuks verkopen. We konden niet slagen voor zwemkleding maar wel voor wat anders zomers…

En bij zo’n stoere zonnebril hoort natuurlijk een stoere blik. Na de Hema werd moeders toch wel een beetje gammel, in plaats van naar huis gaan gingen we naar de supermarkt om wat broodjes te halen. En in plaats van die thuis op te eten gingen we het bos in om laat te lunchen tussen de rupsen (nieuwsbericht gelezen? Van die rupsen die met al hun vriendjes alle bomen leegvreten waardoor er overal kale bomen te vinden zijn? Nou, een paar rupsen daarvan zijn we tegengekomen).

 

En in plaats van daarna snel naar huis te gaan hebben we ons zitten vergapen aan ons droomhuis. Op een droomlokatie. Op fietsafstand van een redelijk centrum en ver weg ervan af om helemaal rustig te zitten.

 

Ons droomhuis, achter het groen dan hè.

Dus in plaats van op tijd naar huis te gaan gingen we laat naar huis. Met zonnebril, Nijntje, kadootjes en een slapend kind achterin de auto. En in plaats van vanmiddag een logje schrijven, schrijf ik dus een logje ’s avonds. Zo gaat dat soms.

Aardbeien

Een doosje aardbeitjes! Lekker!

Nog lekkerderder!

Aardbeitjes in stukjes, lange vingers, versgeklopt slagroom en wat chocoschaafsel. Laagjes over elkaar (beginnen en eindigen met slagroom) en een paar uur in de koelkast laten staan.

Pinda vond er teveel aardbeitjes in zitten. Aardbeitjes zijn fruit. En nog steeds eet ze alleen maar gepureerd fruit. Met sinds vorig jaar een sporadisch aardbeitje. En dan nog half per ongeluk…

Pinda’s clownsmond kwam door het avondeten overigens…

Bonkie van Bonkies

We gingen met Oma op stap. Koffie en thee drinken op het terras, sokken kopen bij de Hema, verwend worden door oma met een tuniek blouse, fruit, stofjes en bandjes halen, lekkere kruidkoek kado krijgen (die al flink is aangevreten door Pinda) en waar is madam het meest blij mee?

D’r Bonkie. Die knikkers die je bij de Hema krijgt. En gelukkig kreeg Oma en 3 want dan kan je het bonkielijf ook halen. Ooit geprobeerd om zo’n Bonkie in zo’n lijf te krijgen? Die krijg je er nu ook niet meer zo makkelijk uit. Dat zal ook ongetwijfeld de bedoeling zijn. Na haar brood riep ze met haar liefste stemmetje “mama bed?” om daarna heel rap “mama bonkie mee bed” te roepen. Gelukkig sliep ze al bijna voor ze goed en wel haar matras raakte en kon ik dat ding uit d’r vingertjes wurmen.

:: Handkus voor oma

Transverfmatie

::ooit eens, vele vele verflagen geleden

Eindelijk is het dan klaar, het verven van de letterbak. Ik begon met een laklaag, toen nog een. Dat werd niets. Toen pakte ik de grondverf en heb ik daarmee twee lagen geschilderd. En toen nog een laag lak. De experts bevelen een andere volgorde aan, ik nu ook. Wat ook niet handig was, was dat het flink ging waaien toen de laatste laag verf bijna droog was zodat er allemaal prutjes op waaiden (ik schilderde buiten, onder de veranda!)

Maar het resultaat mag er zijn vind ik. En als ik de letterbak een kwartslag draaide kon ik meer klosjes garen kwijt. Helemaal handig aangezien mijn oma besloot dat alle klosjes garen van haar naar mij konden…

::oooh, moooooi!

Zondag x 2

We reden (mr. Big).

We zeurden (Pinda).

We zuchten (mr. Big en ik).

En daarna genoten we (wij allemaal).

Van het bos.

Van geknuffel in een boomhut.

Van bloemenmeisjes.

En eenmaal thuis viel Pinda bijna met broodje en al in slaap.

Lekker. Zondag x 2.

Mama?

Ikke ook fota?

Ik ben bang dat ik een monster heb gecreëerd, ik kan echt niet meer de camera pakken zonder dat Pinda haar pose aanneemt…

Huis-op-stelt-zet-dingen

:: zomerkleren en winterschoenen en chocopasta en kapotte knieën die verstopt zitten onder de broek

Ik had gisteren ineens drie kinderen erbij ’s morgens die een huis helemaal op stelten kunnen zetten (maar niet deden hoor) maar wat was het ontzettend gezellig. Leeftijden bijna 4, bijna 7, bijna 9. Iets anders dan dat ik gewend ben in de dagelijkse gang van zaken. Wat zijn kinderen van bijna 7 en bijna 9 al zelfstandig! Hoef geeneens een luier te verschonen. Bij die van bijna 4 ook niet trouwens. Die liep langs mij heen en zei “ik ga even weg”. Dat betekent dus gaan plassen, maar dan netjes. Vraag me nog steeds af van wie hij dat heeft. En ik hoef niets te doen. Helemaal niets. Hij kwam met een droge broek weer terug. Was maar goed dat ik niets hoef te doen, want ik zou niet weten wat ik aanmoet met een jongetje…. Het enige jongetje dat ik dagelijks tegenkom is mr Big en die redt zich zelf gelukkig ook grotendeels. die grotendeels, daar krijg ik wat van te horen vanavond.

Het enige wat af en toe van mij verlangd werd was een drinkbeker vullen met roosvicee. Verder kon ik in de zon zitten. En ja, ik heb nu een rood lichtelijk verbrand hoofd. En de lichte maar o zo aanwezige hoofdpijn die daarmee gepaard gaat. Oja, en Pinda van de grote glijbaan af houden in de tuin. De eerste keer klom ze zo omhoog (ruim 2.5 meter) en ging ervan af maar dat hele remgebeuren daar snapt ze nog geen snars van dus die kwam ontzettend hard neer. De tweede keer dat ze de trap opklom bedacht ze zich dan ook en wilde via de trap er weer af. Dat kan ze nog niet! Maar goed, ik heb de hele kinderschare grotendeels heel gehouden, de enige met schade was Pinda, haar knieën zijn weer eens geschaafd

‘S avonds zaten mr. Big nog lekker even in de tuin. Na te lachen over deze log als ik ineens een gezoem hoor. Niet zoals een gezoem van een klein vliegje maar van een heel groot vliegbeest. Ik hoopte eerst nog dat het vliegbeest zo tegen een blad aanvloog waardoor het geluid versterkt werd, maar nee, even later zag ik het vliegbeest ook…FLINK GROOT. Mr. Big was al heen en weer aan het lopen naar binnen met lege glazen enzo. Ik vertelde hem over het hele grote vliegbeest. Ga dan naar binnen was de simpele, mannelijke, logische benadering. Op het moment dat ik naar binnen liep voelde ik iets kriebelen aan mijn rechterkant. Jaja, dat vliegbeest wilde een restje wijn uit mijn glas drinken! Welk genetisch gemanipuleerd vliegbeest doet dat toch? Echt hoor, hij viel mij aan. Ik zweer. Op het hoofdje van de toen slapende Pinda, ik zweer het. Ik slaakte zo’n gilletje waarvan ik altijd walg als ik een vrouw zo hoor gillen en in een moment van volledige paniek gooide ik mijn glas weg. Het glas ging kapot, Mr. Big kreeg een hartverzakking en ik stond te trillen op mijn benen. En het ergste, mr. Big gelooft niet dat het vliegbeest mij aanviel.

Nu wil ik wel even zeggen dat ik helemaal geen aansteller ben met beestjes hoor. Ik zit graag met mijn handen in de grond, wormen en pissebedden en allerlei torretjes, geen probleem. Ik haal met redelijk gemak flink grote spinnen weg. Muizen, daar mag ik graag naar kijken. Ratten vind ik vies, zeker na de plaag in de wijk twee jaar terug, maar ben ik niet bang voor. Sprinkhanen, daar heb ik een gezonde afkeer van overgehouden nadat mijn slaapkamer vroeger geteistert werd door die beesten en ik een sprinkhaan tussen mijn t-shirt en mij had zitten en nadat ik s’nachts wakker werd en een mege exemplaar zag zitten, twee meter bij mij vandaag. De 10 centimeter haalde hij zeker. Muggen haat ik. Maar wie niet. Maar vliegbeesten in de schemering? Niet aan mij besteed. Oja en die ongelooflijk grote libelles die hier rondkunnen zweven. Ook met zo’n helicopter geluid. Dan vlucht ik ook naar binnen.

 

McKarma

Het is zo’n dag. Niet dat alles slecht gaat of dat ik mij slecht voel ofzo, maar zo’n dag waarop al mijn knutsel en interieur ideeën mislukken of tegengewerkt worden.

Vandaag begon niet zo lekker. Ik had een wilde nacht. Nee hoor, geen wilde nacht als in spannend, mr. Big snurkte sliep een eind weg naast mij en verder was er ook niemand die voor een spannende nacht zou kunnen zorgen. Ik maakte hem zelf wild. Ik werd wakker met het voeteneind van mijn deken onder mijn neus en ook nog eens de deken compleet omgekeerd. Wie nu nog afvraagt waarom wij twee dekens op ons bed hebben liggen… daarom dus. Maar het was mooi weer. Snel de onrustige nacht vergeten en naar buiten. Pinda ingeladen in de fiets, luiers en portemonee mee en fietsen naar de Ikea. Want ik had weer een ideetje. Nu ligt de Ikea zo’n 10 kilometer verderop maar de weg is fantastisch, door parkachtige gebieden met dit mooie weer. De wind niet in de rug maar die zorgde wel dat de bladeren aan de bomen zo lekker ritselden, een van mijn favorietste geluiden op de hele wereld. Onderweg komen we veel paardjes tegen, zelfs een paar koeien en genoeg merels en duiven om de hele 10 kilometer aan een stuk door “paa’d, koeije boe, meuwe (merel), duivvv” te horen. En “mama, hande koufff” waarbij ze haar koude handjes onder mijn handen stopt. Pinda’s praatstemmetje, nog een favoriet geluid.

::Koeije!!

Eenmaal bij de Ikea konden we wel naar binnen maar niet verder. Want ze gaan pas om 10 uur open! Wasdanou? 10 uur? Willen jullie geld verdienen aan huismoeders die ’s morgens vroeg wakker worden met hun deken omgekeerd en ondersteboven op hen? Dan moet je eerder opengaan. Ik was bijna uit protest weer weggegaan. Bijna. Ikea won. We gingen wachten, het mooie van een showroom is dat je uitgebreidt op de banken kan gaan zitten tot je verder mag. Banken van Ikea zijn niet helemaal Pinda bestendig kwamen we achter, de stof is niet schoen-op-de-bank-vuilafstotend. Eindelijk kwam een gele ikea mevrouw en die liet ons verder gaan. We waren snel klaar want ik wist precies wat ik moest hebben. Ik word steeds sneller in dat hele winkel gebeuren. Afrekenen en wegwezen.

En toen gebeurde het. De reden waarom de rest van de dag niets meer lukte. Karma denk ik. We kwamen langs de McDonalds. Laat ik eerst even vooropstellen dat ik geen fan ben van de mac. Verre van. Hun McChicken is lekker. Al het andere kan mij gestolen worden. Op een ding na. De uitvinding van de eeuw. De McFlurry. Softijs met chocolade-achtige dingen erdoor. “enter hemels gezang en lichtstralen”.

En sinds kort hebben ze de McFlurry Lion. Met stukjes, jaja, Lion erdoor. Wie mij nog meer kent weet dat ik niet warm loop van een Mars of een Snickers. Maar Lion of Nuts….“enter hemels gezang en lichtstralen”. (en daim… ook lekker).

Maarja, diabetes he. Ik heb heel lang weerstand kunnen bieden. Wel vier weken geloof ik, toen zag ik de poster voor het eerst. Maar vandaag, met het zonnetje, 10 fietskilometers in de benen en nog 10 te gaan, een stem die zei “stel je voor dat ik een hypo krijg… kunnen we niet hebben dus de suikers moeten uit voorzorg omhoog” toen brak mijn weerstand. We gingen naar binnen, ik bestelde een McFlurry Lion met twee lepels, deed net alsof ik de toevoeging van caramelsaus niet zag en ging lekker smikkelen met Pinda (“mama lekke, mmm!”)

::twee lepels, maar anders dan dat ik voor ogen had

So far so good. We zijn thuis. Pinda is bekaf, het is natuurlijk ook erg spannend om zo “helemaal alleen” alle andere bezoekers van de Ikea voor de voeten te lopen. Kind naar bed, moeders weer eens schilderen, de zoveelste laag op de letterbak. Daarna dacht ik de lijsten die ik gekocht had te gebruiken. In de een ging een nieuw borduurwerk, in de ander zou een nog te printen foto van Pinda komen.

Van het lijstje waarin mijn borduurwerk moet komen is nu het glas kapot. Ik moest het passepartout net iets verplaatsen en toen ging per ongeluk het glas mee. Toen ik het glas terug wilde drukken ging het mis. Balen balen balen. Dan moet ik er gewoon mee stoppen weet ik van mij zelf, wegleggen en niet meer aan denken. Verdergaan met het volgende. De foto printen voor de andere lijst. Alles werkt, ik heb zelfs de cartridge vervangen die al lang leeg was. Foto gevonden, druk op print… en niets. Helemaal niets. En waarom? Geen idee, geen foutmelding, niets. Dat had ik een tijdje geleden ook al en een paar dagen erna deed de printer het weer, zonder dat er ook maar iets veranderd is. En dan word ik chagerijnig. Dat kan ik niet hebben zulke dingen. Zou het karma zijn? Voor dat ijsje dat ik eigenlijk niet had mogen eten? Pfff. Ik ben maar weer buiten gaan zitten, want daar is het nog steeds lekker!

:: zonder glas.. en scheef… kan ik ook zo goed tegen.. scheve dingen

En toch he, was het ijsje het wel waard….

 

En wat..

.. was mr. Big nu laatst aan het doen?

Nou dit dus:

Een dak op de pergola maken die daardoor ineens veranderd is in een veranda! Handig hoor, nu kan ik dingen schilderen en ze gewoon buiten laten liggen. Blijkt dat de letterbak die ik aan het schilderen ben heel veel verf nodig heeft. Eigenlijk had ik grondverf moeten gebruiken… maar ik ben dan weer eigenwijs. De rest van de week zal de letterbak er dus nog wel liggen.

Ook handig is dat nu de kussens buiten kunnen blijven, dat ze niet meer opgestapeld in de kamer liggen waar de katten er telkens op gaan dutten zodat ze helemaal onder de haren komen.

Handig is ook dat mr. Big zijn sigaartje kan roken zonder dat zijn sigaartje uitregent. Dat ik in de zomer ( die komt toch nog?) buiten in de schaduw kan zitten, want al hou ik van een zonnetje, ik hou niet van zitten in de hele felle zon. Word ik zo rood.

En verder is het gewoon leuk. En ben ik best wel blij met mr. Big. Hij gaat ook nog de electriciteit in orde maken zodat ik de laptop ook lang mee naar buiten kan nemen. Dan kan ik de lader inpluggen. En er komen nog lampjes. En een extra balk tussen de twee linkse palen, waar dan weer wat plantjes en lampjes neergezet kunnen worden. Volgende maand zal de voorkant helemaal verdwijnen onder de hop en blauwe regen denk ik… mooi! Ik zal eens op zoek gaan naar oude foto’s van hoe de tuin was toen wij in het huis kwamen. Ons huis is zo ontzettend veranderd in die 5 jaar.

Om het even over heel iets anders te hebben, ik heb een (opvoedkundig) probleem. Pinda is bang voor harde geluiden. Extreem bang. Een vliegtuig die overvliegt is geen probleem maar owee als iemand een boormachine pakt. Of het gras maait met zo’n trimmer. Zelfs de naaimachine is niet goed. Dat heb ik voor nu opgelost door haar op schoot te nemen zodat ze me kon helpen. Maar als de buurman twee deuren verder het gras trimt gaat die methode niet op natuurlijk. Boos worden is hierbij geen optie vind ik. Al denk ik regelmatig “stel je nu niet zo aan” maar uiteindelijk schiet ze daar niets mee op. Ze huilt en huilt en gilt en we krijgen haar niet rustig tot het geluid afgelopen is. Pinda is geen grote held, dat wist ik al maar ze schiet hierin echt door. Iemand hier ervaring mee?