Water in allerlei vormen

Zon. Lekker. Water. Nog lekkerder. Waterijsjes. Noodzakelijk. Ventilator. Zonnebrand. Zonnebril. Petje. Allemaal onontbeerlijk.

Maar nu ook: Veel was want Pinda doet haar luier af in bed. Waarschijnlijk omdat ze nu als we thuis zijn rondloopt in d’r blootje of in onderbroekjes. Onderbroekjes maat 86, piepklein en heel lief. Nee, ze is nog niet zindelijk maar ze wil op het potje! Er zijn al twee plasjes spontaan gedaan en meerdere plasjes waarbij ze een beetje laat lopen en dan de rest ophoudt tot ze bij het potje is. Alles gaat nog wel gepaard met een beetje huilen tijdens het plassen, ze vindt het toch wel eng, maar een stukje wc papier maakt dan weer veel goed, net zoals het applaus van ons en het zelf doortrekken van de wc terwijl er enthousiast “daaaa pasje” geroepen wordt.Vooruitgang is gemaakt. Ik heb wel meer was. En ook meer strijk. En dat vind ik dan weer minder met dit weer. Al ben ik heel benieuwd hoe dat verder gaat met de training van Pinda. Ze vindt het gewoon vaak nog te spannend en hebben we nu gewoon even wat gelukstreffers… we zien wel, de kast ligt nog vol met een net gekocht luierpak van 76 stuks.

Moestuintjesgeluk

Ik moest geduld hebben zei iedereen. Gelukkig maar want ik begon echt te twijfelen aan mijn moestuin-vingers. Misschien waren ze niet meer groen?

:: moesbak 6 juni

Alles mislukte leek het wel, alleen wat ik in het kasje kweekte sloeg aan. Tot ik het buiten neerzette. Dan werd het geel, geler, geelst. De stamslabonen waar ik vorig jaar zo’n succes mee had kwamen niet eens op. Uit diepgravend onderzoek bleek dat ze verschimmelden in de grond. Nog nooit meegemaakt in mijn tweejarige moestuin ervaring.

:: Moesbak 13 juni

Vanaf 6 juni heb ik de bak weer helemaal veranderd. Ik liep tegen een flinke al gekweekte tomatenplant aan en heb die linksbovenin gezet. De stamslabonen heb ik binnen opgekweekt en ernaast gezet. De doperwten deden het al redelijk en ernaast staat een nieuwe komkommer, binnen opgekweekt en daarna netjes afgehard buiten, steeds iets vaker en langer totdat ik dacht dat hij wel gewend was. Eronder staan bosuitjes, wortels, krulsla en pluksla. Daar weer onder staat het koolplantje dat eerst linksboven stond, daarnaast mijn zorgvuldig opgekweekte tomaat, dan veldsla en kropsla. De veldsla en pluksla zijn opnieuw ingezaaid nadat ik eerst veel grond weggehaald heb en vervangen heb door een nieuw mengseltje potgrond met een klein beetje compost.

:: moesbak 20 juni

Whoooohoooo! Alles gaat ineens groeien! Heb ik dan toch nog groene moestuin vingers? Of komt het gewoon door het zonnetje…

:: moestuin 27 juni

Hehe. Ik geniet. Dit is moestuingeluk in de zuiverste vorm.

De bosuitjes zijn ondertussen al gegeten en weer aangevuld. De doperwtjes, daar zijn er al wat van geplukt. Ik zie eindelijk hele kleine bloembeginseldingetjes bij de tomaten en komkommers. De krulsla heeft het ineens begrepen en de andere slaatjes ook. De stamslabonen gaan ineens groeien. Alleen het kooltje blijft nog een beetje achter. Maar nu het volgende. Ik heb 4 soorten tomaten in de tuin staan. Een kerstomaat, die staat links bovenin. Dan nog tiny tim, moneymaker en nog een waarvan het zakje leeg was en ik die heb weggegooid en nu niet meer weet welke. Twee soorten zitten elk in een bak aan de schutting. En de ander zit hier in de moesbak. Jaja. Je raadt het al. Ik weet niet meer welke waar zit. Wordt nog een verassing dus! Want die in de moesbak doet het veel beter dan die aan de schutting…

Oja Pap, welke tomaten had jij ook al weer voorkeur voor? Die zitten hier geloof ik niet bij, maar die kan ik volgend jaar vast wel kweken…. als ik dan nog mijn groene-moestuin-vingers heb. En Simoon, is jouw komkommer veilig aangekomen?

Zon, zee, strand en slechte service

Het allerslechtste hotel: Amadore Grand Hotel Arion. In Vlissingen. 4 sterren maar liefst. Maar oh oh oh wat kunnen de werknemers nog veel bijleren op het gebied van klantvriendelijkheid. Ik hoop dat de baas ze niet al te veel betaald. Of misschien doen ze juist zo omdat hij niet al te veel betaald. Een tot ziens, was alles naar wens, veel plezier en zelfs de meest simpele hallo was niet te horen. Liep je langs de receptie, geen hoofd ging om hoog. Geen vriendelijk lachje was te zien. Ik heb er echt met de grootste verbazing naar gekeken. En bij vertrek heel duidelijk tot ziens gezegd. Waarna ik een beetje meewarrig aangekeken werd. Ik heb onszelf ook maar een goede reis gewenst.

We hadden een kamer aan de achterkant van het hotel, het hotel ligt heel mooi aan de boulevard, met aan de voorkant dus de zee. We hadden een promotiekamer geboekt. Bij het boeken stond allemaal info over de kamers. Zo zou er ook een airco zijn. In de kleine letters stond dat niet elk type kamer hetzelfde was uitgerust, maar aangezien wij duidelijk een bepaald type kamer boekte waarbij stond dat er airco was  gingen we ervan uit dat dat er ook was. Niet dus. Begrijp me niet verkeerd, airco vind ik voor thuis niet belangrijk maar voor een hotel waar je toch een aardige duit voor neerlegd, waarbij je wel eens een kamer onder het platte dak kunt krijgen, vind ik een airco toch wel lekker. Maar nog niet eens de helft van de kamers had airco. En extra lang bed >2 meter was er ook niet. En volgens de reclame zou dat er wel overal zijn. Een badjas was er ook niet, hadden ze wel beloofd. Tja, als ik eenmaal bezig ben dan zie ik ook dat er een badjas ontbreekt. Maar het moet gezegd worden, de kamer was schoon, mooi ingericht en de badkamer zag er geweldig uit. Maar toen we ’s nachts probeerden te slapen met de balkondeur open vanwege de hitte lukte dat niet want er was veel lawaai van buiten. En toen we probeerden te slapen met de balkondeur dicht lukte dat niet want het werd ontzettend warm. En dat de keuken rond half 7 druk bezig was met spullen in de containers gooien, vlak onder ons balkon waarvan ik halverwege de nacht de deuren weer van opengezet had, dat vond ik ook wat minder. 4 uur slaap was de netto opbrengst van de nacht.

Zo dat is uit mijn systeem. Niet meer over hebben.

Het allerliefste meisje: die had het warm. En was de eerste dag niet uit haar bed te krijgen. Haar bedje thuis wel te verstaan. Mr. Big moest werken op de donderdag en vrijdag en Pinda en ik gingen mee. Dat betekende wel vroeg opstaan en daarna drie hele uren in de auto zitten. Ze is geslaagd met vlag en wimpel. Eenmaal aangekomen konden we nog niet inchecken en gingen Pinda en ik winkelen en mr. Big ging werken. Heeft ze dus weer lang stil gezeten. Eenmaal ingecheckt ging ze even slapen, maar na een klein uurtje had ze dat ook wel bekeken. Op naar het strand. Spelen met haar schepje en emmertje maar wel vanaf het kleed want zand op haar voeten daar doet Pinda niet aan. Net zoiets als vingerverf op haar vingers. En het was lekker op het strand. Geef mij zee en ik ben tevreden. Niet al te druk met een windje waarbij ik zelfs nog even dacht “hmmm, het mag wel wat warmer zijn”.  Dat denk ik niet zo snel. We hebben heel veel boten gezien. Pinda riep bij elke boot “opa boot” om daarna even goed te kijken en te zeggen “nee, niet opa boot”. Opa vaart immers niet op een containerschip. Opa vaart met een iets kleiner bootje en alleen voor zijn plezier.

De volgende dag moest mr. Big in Zierikzee werken en zijn Pinda en ik daar gaan winkelen. Maar ik heb meer door alle kleine straatjes geslenterd en mij vergaapt aan de mooie oude kleine en scheve huisjes. Zierikzee vond ik gezelliger dan Vlissingen, sfeervoller en er waren veel meer kleinere, apartere winkeltjes in plaats van veel grote winkelketens. Maar toen mr. Big eenmaal klaar was met werken waren wij ook wel klaar om naar huis te gaan. Pinda sliep binnen twee minuten en heeft dat ruim een uur volgehouden. De laatste drie kwartier van de rit waren iets minder gezellig, ze had echt de knollen op. Toen ze rond 7 uur in bed lag hoorden we geen kik meer tot aan vanochtend kwart voor negen. Ik heb echt het allerliefste kind van de hele wereld.

Uitzicht

Ik zat op een balkon met de voetjes omhoog.

En had dit als uitzicht.

Daarna had ik de voetjes naar beneden.

En zag ik dit naast me.

En dit daarna voor mij.

Maar nu ben ik moe. Morgen meer. Ook over het allerslechtste hotel aller tijden. En over het allerliefste kind aller tijden. En de zeeeeeee….. Ik wou dat ik ook zee had. Vlakbij. Niet op 3 uur afstand.

Whiihiiiihiii

Hiihihihi*proest*whhiiiwhiiiiiiiiiiiiii. Zo kwam ik al stuiterend van de week binnen na het boodschappen doen bij de Lidl. Want jaja, ik had dan toch eindelijk eens een ijsmachine gekocht. Het was niet de bedoeling, ik liep er tegenaan. dat gebeurd mij altijd met de beste dingen. Mr. Big? Ook ooit eens tegenaan gelopen. En hij bleef staan. Altijd een goed teken, een man die stevig op zijn voeten staat. Naaimasjien Josefien? Tegenaan gelopen. Niet gebotst gelukkig want dat zou zeer doen. Leuke stofjes? Ik struikel er bijna over.

Ijsmasjien dus. Met twee recepten waar ik niet eens direct mee aan de slag kon. De ingrediënten had ik niet allemaal in huis en de bak moest minimaal 24 uur in de vriezer. Maar afgelopen zaterdag 19 juni was het moment dan daar. Alles bereid volgens recept en daarna alles gekoeld. ‘S avonds gooi ik alles in de masjien en kijk verlekkerd hoe het ronddraait. Ondertussen is Pinda klaar om naar bed te gaan, het masjien moest 40 minuten draaien en had dus niet mijn onverdeelde aandacht nodig. Dacht ik. Ik doe Pinda naar bed. Mr. Big en ik lopen naar beneden, ons verheugend op lekker ijs maar wat zien we? De deksel is compleet van de bak afgedraaid, het snoer zit om de draaiende delen heen gewikkeld en mr. Big ziet meteen dat het snoer kapot is gegaan. Wat was er mis gegaan? Nouwwwww, de deksel vergrendeld op een bepaalde manier. Deksel erop en dan net iets draaien zodat het vastgeklemd zit. Maar dat draaiende gedeelte draait twee verschillende kanten op. Eerst linksom en als je hem even stopzet (om te proeven) en daarna weer aanzet dan draaide hij ineens rechtsom. Of net andersom. In ieder geval, hij draaide een kant op die niet hoorde want dan draaide hij zich los van de vergrendeling, tilde het zichzelf op en zorgde ervoor dat het snoer om de draaiende delen kon komen. Grrrr. Geen ijs. En ik had al visioenen van diabetisch verantwoord yoghurtijs, of lekker bananenijs of iets anders met veel vrucht en weinig tot geen suiker. Grrrr.

Grrr. Maar ik zou ik niet zijn zonder een alternatief.

Whiiiihiiiihiiiii MOJITO! Ga ik ook van stuiteren. Maar dan op een heeeeeeel andere manier. (dokter, heb ik een probleem?)

Wel actie!

Nu moeten jullie niet denken dat er hier niets creatiefs meer gebeurd. Dat het allemaal schoenen verkeerd om aan/speelhuisje/ papa kijken enzo is. Neeeeee. In de maak zijn twee kussenhoezen, twee tekenetui’s en twee kussenhoezen. Nee hoor, dat zei ik niet dubbel, dat was de bedoeling. Twee kussenhoezen op bestelling waarvan het eindelijk opschoot. Totdat net die ene kleur garen weer eens op was. Altijd de verkeerde kleur. Dus ik besteede een middagje aan het snijden van vierkantjes voor twee andere kussenhoesjes en alle onderdelen voor de etui’s. En nu doen mijn voeten zeer. Nog steeds, van het staan van gisteren.

En ooit hè, zo ongeveer vorige week had ik al een kussenhoesje af, voor in de winkel. Hetzelfde idee als die twee waar ik nu ook aan werk voor in de winkel. Maar ik vond het kussentje zelf te leuk. Even twijfelde ik nog, zelf houden of in de winkel? Pinda heeft het voor mij opgelost. Denk ik dan, ik heb het niet gezien. Maar ineens zitten er chocoladevlekken op het kussen.

 :: verdachte met mogelijk moordwapen.

Over hoe Pinda knutselt

Met kwasten. Want vingerverven met vingerverf met je vingers dat is zooo passé.

Eigenlijk wilde ze niet verven “neej, vinges vies” dus ik moest wel met kwasten aankomen. Tja, en dat was andere koek. Klodders en klodders verf werden op het canvas gekwakt. Ik moest haar zelfs een beetje afremmen want de klodders werden we heel hoog, ik was bang dat het niet zou drogen in de twee dagen die we nog hadden voor vaderdag. Alles ging goed tot ze wat morste. “Ohw nee mama, kijk buik vies”  en toen moest er gepoetst worden. Ik probeerde het nog te rekken, zeggen dat dat straks wel kwam in bad, maar daar doet Pinda niet aan. Vies is vies en moet zo snel mogelijk schoon. Het schijnt dat ik ook zo was, daar kan ik me nu niets meer van herinneren. Ik poets niet graag, vies is hier vaak nog wel even vies.

De chocoladereepwikkel versieren was ook zoiets. Met wasco want eigenlijk had ze geen zin meer dus ik dacht haar nog te kunnen verleiden met de wascokrijtjes waar ze nog nooit mee getekend had. Maar wasco voelt ook een beetje vies. Volgens Pinda dan. Pfff. Onze held.

Papa kijken?

Het is weer wennen hoor, papa drie werkdagen + weekend thuis ziek, zieker en daarna beter en beterder en dan ineens weer aan het werk!

De stoel staat daar nu maar want ze wil telkens “papa kijken”. Ach gut.

Onze vaderdag was heel lekker heb ik begrepen. Pinda had een schilderij gemaakt voor mr. Big en een chocoladereep opgefleurd. Maar ze was het drukst met papa knuffen en kussen. De zin “dit is de beste vaderdag ooit” is gehoord in huize Hutsefluts!

 

Stoute schoenen

Afgelopen dinsdag was ik zo met Pinda aan het sukkelen. De PeuterPuberteit tierde nog hevig en er werd veel in de hoek gestaan. En ik wilde weg. Veel fietsen, naar de dichtsbijzijnste zaak die haakgaren verkocht want net die ene kleur was op. Het maakt nooit uit welke kleur, het is altijd net de verkeerde kleur die op is toch? Maakt niet uit of het nu haakgaren, naaimachine garen, lint, stof, verf of wat dan ook is.

Maarja, ik wilde dus weg. En Pinda was even rustig, kon uit de hoek dus ik greep mijn kans. Snel schoenen aan en fietsen. In de loop van het huis naar de fiets, wel twee misschien drie hele meters was ze natuurlijk al weer aan het gillen. “neeeeee, sjoenen uit mama, niet fiets, mij aaauuuuuwwwwtoowwwwwww *insert heel hard gegil*”. Ik plantte het kind stevig in het voorzitje, siste nog een keer “mond dicht, ik wil je het eerstkomende half uur niet horen” en stapte stevig op de fiets. Fietsen werkt voor zowel Pinda als ik kalmerend. Ik had schijnbaar wel indruk gemaakt want het eerste half uur was het inderdaad stil. Eenmaal in naastgelegen dorp aangekomen gingen we natuurlijk nog wat andere winkels in. Zoals eerder gezegd, Pinda gedraagt zich goed als er anderen bij zijn en die rust had ik echt even nodig, dus ik ging wat uitgebreider als anders winkelen. Pinda liep mee, mijn hand vasthoudend en gezellig kletsend. Maar ze stampte tijdens het lopen. Of meer, ze liep alsof haar schoenen niet meegaven, alsof de zool keihard was zodat ze telkens met een klap op de grond kwam. Ik zei nog iets in de trant van loop toch eens gewoon. Jaaahaaaa mama was het antwoord. Verder niets, geen geklaag ofzo.

Jaja. Geoefende moeders snappen het misschien al. Geoefende vaders waarschijnlijk ook maar die lezen hier volgens mij wat minder mee. Juist. Die schoenen die zaten verkeerd om. Linkerschoen aan de rechtervoet en uiteraad rechterschoen aan de linkervoet. En daar kwam ik dus pas achter toen ik eenmaal thuis was. Nadat ik Pinda een best eind had laten lopen. Ja, toen voelde ik mij wel schuldig… Maar ik kon het niet laten om er toch een foto van te maken.

 

Speelhuisje

Even een berichtje voor alle mensen die geïnteresseerd zijn in het huisje (en wie is dat niet want hij is zooooo leuk).

Het huisje is van Axi, het is de simpelste uitvoering, je hebt ze ook met glijbaan, zandbak, als ridderkasteel enz. Het speelhuisje is van geïmpregneerd cederhout en wordt zo geleverd, inclusief beits en al (maar hij is vast overschilderbaar). Wat ons vooral deed besluiten om (relatief) iets meer voor dit huisje neer te leggen was de garantie van 5 jaar op het houtwerk. Eerst keken we wel eens naar die huisjes van de karwei en gamma maar die hebben een kwaliteit van niets (compleet geniet, moet nog geschilderd worden) en garantie tot aan de deur. En die plastic huisjes… die vonden we eigenlijk niet zo leuk.

De complete catalogus van Axi vind je hier.

Wij hebben het huisje echter besteld bij Outlet Planet, met medewerking van het verjaardagsgeld van Pinda dus (waarvoor alsnog iedereen bedankt!). Hierbij bestellen kan even duren. We hebben zo’n 4 weken moeten wachten op levering en ondertussen weinig info gekregen over de levering, niet het meest klantvriendelijke bedrijf dat ik ooit heb meegemaakt.

Het in elkaar zetten zag er ook heel makkelijk uit, gewoon een compleet voorpaneel, achterpaneel en zijpanelen. Schroeven en klaar. Het dak natuurlijk ook zelfde laken een pak. Alleen de knopjes op de deuren en ramen moesten er nog opgezet worden.