Hoe het begon

Ik kreeg een stokje van Kim, waarbij ik dus ook eens moet vertellen over hoe het allemaal begon bij mij en al dat gedoe met stof (en garen).

Nu kan ik er een heel erg lang verhaal van maken (en dat doe ik dan ook) over het knutselen dat we thuis altijd deden. Altijd. Mijn moeder kon ontzettend goed tekenen, als in daar had ze haar beroep van kunnen maken als je het mij vraagt. En de naaisels die ze maakte? Ontzettend precies. Daar kon je niet aan zien dat ze gemaakt waren op huis-naaimasjien door iemand die dat niet voor haar beroep deed. Helaas wilde ik pas leren hoe een naaimachine werkte nadat ze was overleden, dat vind ik tot op de dag van vandaag heel erg jammer.

Ik was altijd wel bezig met iets, ik heb veel getekend maar was nooit tevreden over wat ik tekende dus dat hield wel een keertje op. Ik heb gescrapt, een hobby waar ik een tijd heel druk mee ben geweest maar alles is verdween in een map om er nooit meer naar om te kijken. Ik heb in mijn jonge jaren geboetseerd, maar alles staat nu bij mijn vader en ik krijg niets mee. Ook niet die ene kat die ik ooit gemaakt heb, die ik op moest bouwen uit reepjes klei (dus hol van binnen) en die steeds breder werd naarmate de kat groter werd. De juf keek ernaar en keerde hem zo ineens om, zodat de brede kant onder kwam. Uiteindelijk werd het een rode-jeweetwel-kater model ala jan jans en de kinderen maar dan in het wit. Met een staart die bestond uit ongeglazuurde witte kleikralen, met een flink stuk ijzerdraad erdoor zodat zijn staart alle kanten op kan. Ik denk dat ik die kat pas terugkrijg als mijn vader er niet meer is. En volgens mij moet ik er dan nog met mijn broertje om vechten want hij vindt hem ook leuk (MIJN! is MIJN, maak je eigen).

En toen kwam er een omslagpunt. Ik stopte met roken. En ik moest iets doen met mijn handen anders werd ik gek en ging ik weer roken. Van een lieve collega kreeg ik een borduurpatroon te leen, het bloemenalfabet van Marjolein Bastin. Borduren had ik wel ooit geleerd van mijn moeder, maar laten we eerlijk zijn, heel veel techniek komt er niet aan te pas, veel tijd en geduld wel. Drie maanden deed ik erover en eenmaal klaar had ik geen zin meer in een sigaret. Hij hangt nog steeds in de kamer, ik vind hem mooi en het is een overwinning. Dat was het eerste dat ik maakte dat ik ook wilde laten zien.

Later was ik zwanger van Pinda en toen sloeg het echt toe. Ik moest wat maken voor haar, mijn kind moest in zelfgemaakte kleertjes rondlopen en warmgehouden worden door eigengemaakte dekentjes en knuffelen met handgemaakte knuffels. Pure nestdrang denk ik.

Ik begon met een gehaakt kleedje, een patroon uit een boek van dezelfde collega van het borduurpatroon. Uren heb ik de tekeningen bestudeerd want haken dat kon ik niet. En ruimtelijk inzicht heb ik niet, dan is zo’n patroon erg moeilijk. Maar het is gelukt. Dat dekentje nam ik mee toen ik moest bevallen van Pinda. Ze lag er de eerste nacht lekker onder te slapen in het ziekenhuis terwijl ik allerlei complimentjes in ontvangst nam van de verpleegkundigen. De zusters hadden het woord verspreid in hun pauze en ineens had ik verpleegkundigen van andere afdelingen aan het bed staan om naar het dekentje te kijken! Was wel gezellig!

Na het haakwerk wilde ik graag een quilt maken, met de hand want ik kon niet met een naaimachine overweg. Hoe het moest haalde ik van internet af. Met de hand alles aan elkaar zetten was leuk maar tijdrovend. Hierna wilde ik kleertjes maken en ging ik les volgen want ik kon nog steeds niet met mijn naaimachine overweg. Daarna zat ik achter de naaimachine van mijn juf en die deed het toch wel wat beter dan mijn kruidvat naaimachientje dus kocht ik Josefien. En toen ging echt het hek van de dam. Nog geen jaar later werd ik ontslagen en werd het contact met mijn creatieve collega’s een beetje minder (minder ten opzichte van dagelijks dan, we zien elkaar nog steeds) en eigenlijk maakt het mr. Big niet zoveel uit hoe ik dingen maak en ik wil daar soms toch wel wat over kwijt. Logische stap, begin een blog. En zo zijn we tot hier aangekomen. Mijn autobiografie.

En doorgeven? Ik gooi hem gewoon omhoog, als je het stokje wil vangen vang hem! Laat het mij even weten dan zal ik hier nog een linkje plaatsen.

Hoe werkt dit stokje?

1. Schrijf een blogje over de start en loopbaan van jouw passie.
Je kunt het hebben over:
je eerste creatie – jouw (stik)machine(s) – enkele mijlpalen – jouw ‘meesters’ – je topstuk – je werkplekje – weetjes – tips 2. Knip en plak dit stukje tekst met de afbeelding in jouw blogje.
3. Geef het stokje door aan drie of meer gepassioneerde mensen (laat een berichtje achter op hun blog).

4. Laat je bij het eerste berichtje over hoe het begon (http://naaiclub.blogspot.com/2010/07/hoe-het-begon.html) een wederwoordje achter met een link naar jouw verhaal?
Advertenties

4 thoughts on “Hoe het begon

  1. Nou nou! Dat gehaakte dekentje is echt mooi! En je kon niet haken toen?
    Oh ja, bedankt nog voor die tip dat de reacties het niet deden! Ik had het zelf niet in de gaten, ik had blijkbaar reacties moderaten aan staan, maar dat deed ik vervolgens niet.. Oeps…

    Liefs, Fleur

  2. Erg leuk verhaal en goed beschreven,maar datdoe je altijd al wel!!!
    Wat was Pindaukkie daar nog klein,je zou het bijna vergeten als je ziet hoe snel ze groeit.

    Liefs,

    Opa H en Oma J.
    xxxxxxxxxxxxxxx

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s