Perenplukpet

We stonden dus op een camping met peren. En appels. En pruimen, rozebottels, abrikozen, of nu toch perziken, geel klein en glad, of misschien toch weer heel wat anders, in ieder geval lekker en leek op perzik. En Pinda vond dat reuze interessant, net zoals ze altijd de moesbak bekijkt, zo bekeek ze ook de bomen. Met van die grijphandjes, die nauwelijks bedwongen kunnen worden. Maar aan het eind mocht ze dan toch een peer plukken. Aan het eind pas anders zou ze de hele boom op Pinda hoogte leegplukken.

 

En die Pet? Een van de betere aankopen ooit en hij lijkt bijna vergroeid aan Pinda’s hoofd. Ze zijn onafscheidelijk. In Veere is de Pet van haar hoofd afgewaaid. Gillen. GILLEN. En sindsdien houdt ze hem verschrikt vast als er ook maar een briesje langs haar hoofd waait.

Zelfs tijdens het eten in Middelburg moest die opblijven. We zaten in een restaurant waar mr. Big, Pinda en ik bijna twee jaar geleden ook zaten om ons 12,5 jarig verkeringsjubileum te vieren. Toen was Pinda nog wel een stuk kleiner. Die avond zat er een meneer naast ons met donkere krullen en Pinda zat de hele avond met hem te sjansen. En dan verlegen wegkruipen als hij weer eens naar haar keek. Die meneer was er dit keer niet. Wel een hele grote pannekoek. Formaatje kind. Haja. Je ziet een stukje van haar bord, de pannekoek besloeg het hele bord. En daar was ze kreukneus-schaterlachend blij mee!

Advertenties

6 thoughts on “Perenplukpet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s