Ik ben jarig vandaag.

Nu dacht ik dat ik er geen last van zou hebben, van 30 worden. Maar gedurende dit jaar kwamen er toch van die dingetjes voor;

:: Ik las een interview met Waldemar Torenstra ik word altijd een beetje giegelig van Waldemar (Zomerhitte gezien?) en ik las dat hij 36 is. Daar schrok ik van, ik dacht dat hij ongeveer zo oud was als mr. Big en ik, in ieder geval er ergens tussenin. Tot ik mij besefte dat hij inderdaad in dezelfde leeftijdscategorie zit als mr. Big. En dat ik daar dit jaar ook bij ga horen, bij de dertigers.

:: Een jongen roept ‘mevrouw, mevrouw, mevrouw, uw brood’ in de winkel en ik kijk rond om te zien welke domme vrouw nou niet reageert nadat ze haar brood laat liggen bij de kassa. Hmm. Hij bedoelde mij. Ik ben een mevrouw.

:: ‘Ja maar mijn mama is ook al oud hoor oma, mama is al bijna 30, net zo oud als jou’ hoorde ik een kind zeggen tegen zijn oma. Het was wel een hele hippe oma, zo eentje met helemaal mooi grijs haar in een heel leuk plukkerig kapsel en ontzettend leuke kleding. Who am I kidding. Oma zag er beter en leuker uit dan ik.

:: Ik heb mij serieus afgevraagd of ik mijn tongpiercing uit moet doen na 30 september. Ben ik daar dan niet een beetje te oud voor? Maar ik weiger vooralsnog om mijn traguspiercing (harde stukje kraakbeen in je oor dat aan je hoofd vast zit) en 2 boven-oorschelppiercings uit te doen.

:: Ik weet dat ik te oud ben voor grijze nagellak. Proefondervindelijk geconstateerd. Het staat nog zo leuk bij mijn ( jongere, grmbl) schoonzusje en mijn (nog jongere) nichtje, maar niet bij een (bijna) dertiger met overgewicht.

:: Terwijl ik klaag over mijn knieën die last hebben van de regen (géén ouderdomkwaal, heb ik sinds mijn puberteit, eigenlijk een soort van groeipijn…) en mijn rug die stijf is en mijn suiker die wiebelt en dat mijn lenzen prikken en mij afvraag of mijn cholesterol al zakt terwijl ik ook nog eens op dieet ben om die suikers, cholesterol en kilo’s een beetje onder controle te krijgen zegt mr. Big “ja schat, je wordt al 30 binnenkort. Het wordt tijd dat ik je inruil want je takelt nu echt af”.

En nu is het zover. Ik ben 30. En ik voel me helemaal niets anders. Ik denk stiekem nog steeds dat ik gewoon 19 ben en later als ik groot ben is nog steeds heel ver weg!

Advertenties

Ik was het vergeten

Twee jaar en een beetje is het geleden. Of bijna 3 jaar. Niet zo heel erg lang zou je zeggen maar ineens is er dan weer een klein babytje. En echt, ik was het helemaal vergeten.

Hoe klein een beebje kan zijn.

Hoe licht.

Hoe lekker warm, al liggend je hals.

Hoe mooi.

Meet Neefje Mike!

The versatile blogger, dat ben ik

Nouwww, dat schijnt dus want van Spikkel&stip heb ik deze award gekregen! Waarvoor dank! Ik moet nu 7 dingen over mijzelf vertellen. En volgens mij hoeven dat geen hele doordachte zaken te zijn, meer van het onzinnige. Laat ik daar nou eens heel goed in zijn, onzinnige zaken vertellen. Komt ‘ie;

  1. mijn ultieme slechte eetgewoonte is chips en cola eten als ontbijt. Ja toe maar, zeg maar ieeeeuwwww. Ik doe het eigenlijk nooit meer. Vroeger (vroeguuuuh) toen ik nog wel eens een kater had op de zater/zondag dan deed ik dat. Geen voer zo goed als anti-kater-middel als chips en cola.
  2. ik kan heel veel nummers meezingen. Van begin tot eind. Vroeger (vroeguuuh) wist ik zelfs helemaal ala MTV uit mijn jeugd de naam, titel en naam van de cd te noemen. Mijn kennis van die nummers beperkt zich wel tot de jaren 70, 80 en 90.
  3. En nog een, ik ben helemaal weg van Fleetwood Mac. En daar schaam ik me niet meer voor. Als mensen mogen zeggen dat ze Jan Smit muziek goed vinden, mag ik dit zeggen. Want die Jan Smit, die vind ik wel leuk hoor, maar ik (IK) wil hem gewoon niet horen zingen.
  4. Waar ik ook helemaal weg van ben is Ryan Reynolds. Mr. Big is compleet out of the picture als hij op de tv is. Die liefde gaat al terug naar de serie two guys and a girl, zelfs toen die serie nog two guys, a girl and a pizza place heette. Wat ik vooral zo leuk vind is dat hij zich niet al te serieus neemt. En dat wasbordje. Ook niet slecht. Ik hou al bijna net zolang van Ryan als van mr. Big.
  5. Ik heb 4 piercings tenzij je alle gaten in mijn oorlel ook meetelt, vroeger (vroeguuuh) heette dat gewoon oorbel, als je die ook allemaal meetelt dan heb ik er 12. Maar ik heb voornamelijk de 4 piercings in. En ja, ze zijn allemaal gewoon zichtbaar, geen piercings op plekken die onder kleding horen te zitten in het openbaar.
  6. Ik zet altijd mijn glas drinken op de bank. Op de armleuning of de rugleuning. Iets waar mr. Big zich ontzettend aan ergert want ik sta ook bekend om dingen om te gooien. Maar wonder boven wonder gaat het bijna altijd goed.
  7. Er is ooit een naaktfoto van mij gepubliceerd in een blad met landelijke bekendheid en een flinke oplage. Ja, het is mogelijk dat het verhaal iets anders is dan je in eerste instantie zou denken…

En nu moet ik de award ook nog doorgeven. Dat doe ik lekker niet. Ik geef hem aan iedereen die hier langskomt met een blog (want ja, je moet natuurlijk wel blogger zijn voor the versatile BLOGGER award). Dan sla ik niemand over!

Kwoekiehoesie

Na de markt begon ik eens aan een lekker projectje voor mijzelf. Of voor Pinda, het is maar net hoe je het bekijkt. Ik wilde een leuk hoesje om het ikea krukje van Pinda haken, dat krukje waar ze echt elke dag op zit heeft een beetje te lijden.

Toen het klaar was hielp Pinda mij met het hoesje op de stoel doen en ze ging eerst op een afstandje kijken. ‘Oh mama, kwoekie mooi zo’. Daarna ging ze heel voorzichtig zitten. ‘Oh mama, kwoekie sitte lekke. Ja, mooi zagggt mama, dank’. En nu moet ik nog touwtjes eraan maken die dan weer om de poten kunnen zodat het hoesje goed blijft zitten. Want nu gaat die er wel eens af. ‘Ownee, mama, kijk, hoesie van kwoekie af, ow wa noe doen?’ Maar eigenlijk vind ik die wijsneus uitspraken zo leuk dat ik die touwtjes nog maar even laat zitten denk ik.

(en nee, geen foto van het hoesje zonder Pinda want er gebeurd iets raars met de computer, ik kan ineens geen nieuwe foto’s laden of filmpjes bekijken…grmbl). Ik was allang blij dat ik gisteren deze foto’s erop heb gezet.

Klaar!

De winkel is weer helemaal up to date, gelukkig was het weer de afgelopen dagen goed dus konden er voldoende foto’s gemaakt worden. Zo heb ik na de markt nog drie boeken over waar ik een omslag voor heb gemaakt, de omslagen zijn geschikt voor een dun boek van a5 formaat, zijn herbruikbaar en alle omslagen worden geleverd met een boek met 80 geliniëerde bladzijdes. Mijn favoriet is wel die blauwe moet ik zeggen, met alle geborduurde hartjes.

En dan zijn er nog twee reisetui’s. Een met blauwe matroesjka’s en een met rode matroesjka’s. De rode heeft een klein oepsje. Op de een of andere manier is er bij het rood met witte bloemenstofje aan de binnenkant een beetje rood doorgelopen tijdens het wassen. Iets wat ik nog nooit heb meegemaakt met die stof. Het is maar een heel klein stukje, maar ik weet dat het er zit. En dus wil ik die etui niet voor de volle prijs verkopen, in de winkel staat deze voor een actieprijs.

Verder zijn er nog hartjes met haakwerk. In een paar nieuwe stofjes die ik op de kop heb getikt en waar ik hoteldebotel verliefd op ben geworden. Alle hartjes zijn nu trouwens tegen een lagere prijs te koop. Net zoals de vlaggelijnen. En er zijn een boel knipjes verkocht en weer anderen in de winkel gezet. En er zijn een paar girafjes overgebleven op de markt die nu dan in de winkel staan.

To (re)paint or not to (re)paint

Ik had weer eens wat in mijn hoofd. En dat gaat dan malen en malen. En dat moet eruit, dat is de enige manier. Mr. Big en ik hadden laatst al Pinda’s kamer geschilderd (foto’s volgen, het is nog niet klaar ‘stylingsgewijs’) en we keken meteen naar een kleurtje voor onze lichtgroene muur. De Karwei heeft nu van die mooie grote kleurstalen, veel beter want zeg nou zelf, een kleur kiezen voor een hele muur aan de hand van een ieniemienie stukje karton van 2 bij 5 centimeter, dat staat open voor verbetering. En na Pinda’s kamer geverfd te hebben stonden we eigenlijk versteld van hoe echt de kleur was vergeleken met de kleurstaal, iets waar Flexa nog van kan leren. Begrijp me niet verkeerd, ik ben groot van van Flexa. De verf is mooi, ruikt niet zo, dekt goed en de kleurlijnen die ze hebben zijn fantastisch. Maar de kleur wijkt wel eens af van de kleurstaal na droging.

Mr. Big en ik besloten om ergens in het najaar onze muur te verven. Samen besloten we dat, ik was het daar mee eens. Maar toen gebeurde het, ik begon me te ergeren aan het groen. Dat dan in combinatie met de kleur die al bepaald was maakte dat ik dinsdagochtend naar de Karwei fietste. Waar ik geholpen werd door iemand die nog nooit geschilderd had, helemaal geen plezier in zijn werk had, of geleerd had om niet binnensmonds te praten.

Ik ben niet zo van de voorbereiding met schilderen. Daarom vind ik het zo fijn om een muur te schilderen. Niet schuren, ontvetten, gronden, gewoon gaan met die banaan kwast. Maar dan wel met vuilniszakken op de houten vloer, ik leer mijn beperkingen steeds beter kennen en niet drupvrij kunnen schilderen is er een van. De grootste uitdaging lag echter niet in het schilderen, maar in het verplaatsen van de kast. Die moest helemaal leeg voor ik er een beetje beweging in kreeg daarna moest die weer terug op de plek en weer ingepakt worden. Op zo’n moment denk ik dat ik teveel boeken heb. Alleen maar dan want zeg nu zelf, als ze gewoon kunnen blijven staan waar ze staan dan kun je nooit teveel boeken hebben.

Daarna heb ik zeker twee uur nodig gehad om te wennen aan de kleur. Hij is mooi maar wel donker, en het groen was erg licht. Mr. Big wist niet wat hij zag toen hij thuis kwam maar moest ook wennen. De jury is er nog niet helemaal uit. Dat het mooi is weten we zeker, maar misschien is het net te donker voor ons huisje met tuin op het noordwesten…

Al moet ik zeggen dat de kleur in het echt wel wat donkerder is… En we zijn nu wel telkens Nona kwijt. En ik vind dit kattepaal zo lelijk….

Emotioneel wrak

Ik ben af een toe best wel een miep. Ik huil. Bij mooie films die gemaakt zijn om op het gemoed te werken. Bij die shows waarbij het de bedoeling is om te ontroeren. Bij live muziek maar dan wel bij goede live muziek. Bij Disney tekenfilms. Bij animatiefilms (Wall-E bijvoorbeeld). Bij actiefilms want er is altijd wel weer een stukje waar ze elkaar vinden. Als mensen huilen op tv. Bij reclames….

:: zet het geluid even aan als het kan…

 Hoezo miep?

Verslaafd?

Een van de handgemaakte Hutsefluts artikelen die hun debuut maakten op de Kunstmarkt waren gehaakte kussens. Haken is heel verslavend, nadat ik het een tijdje niet gedaan had begonnen mijn vingers weer te jeuken.

Ik heb hierbij een iets ander patroon gebruikt dan bij Pinda’s deken, dit patroon is gebaseerd op een rondje.

Na het haken van een kussen van 4o x 40 cm was het nog niet gedaan met mijn jeukende vingers en er ontstond nog een tweede kussen, van 40 x 60 cm.

En nu staan ze ook in de winkel! Klik!