To (re)paint or not to (re)paint

Ik had weer eens wat in mijn hoofd. En dat gaat dan malen en malen. En dat moet eruit, dat is de enige manier. Mr. Big en ik hadden laatst al Pinda’s kamer geschilderd (foto’s volgen, het is nog niet klaar ‘stylingsgewijs’) en we keken meteen naar een kleurtje voor onze lichtgroene muur. De Karwei heeft nu van die mooie grote kleurstalen, veel beter want zeg nou zelf, een kleur kiezen voor een hele muur aan de hand van een ieniemienie stukje karton van 2 bij 5 centimeter, dat staat open voor verbetering. En na Pinda’s kamer geverfd te hebben stonden we eigenlijk versteld van hoe echt de kleur was vergeleken met de kleurstaal, iets waar Flexa nog van kan leren. Begrijp me niet verkeerd, ik ben groot van van Flexa. De verf is mooi, ruikt niet zo, dekt goed en de kleurlijnen die ze hebben zijn fantastisch. Maar de kleur wijkt wel eens af van de kleurstaal na droging.

Mr. Big en ik besloten om ergens in het najaar onze muur te verven. Samen besloten we dat, ik was het daar mee eens. Maar toen gebeurde het, ik begon me te ergeren aan het groen. Dat dan in combinatie met de kleur die al bepaald was maakte dat ik dinsdagochtend naar de Karwei fietste. Waar ik geholpen werd door iemand die nog nooit geschilderd had, helemaal geen plezier in zijn werk had, of geleerd had om niet binnensmonds te praten.

Ik ben niet zo van de voorbereiding met schilderen. Daarom vind ik het zo fijn om een muur te schilderen. Niet schuren, ontvetten, gronden, gewoon gaan met die banaan kwast. Maar dan wel met vuilniszakken op de houten vloer, ik leer mijn beperkingen steeds beter kennen en niet drupvrij kunnen schilderen is er een van. De grootste uitdaging lag echter niet in het schilderen, maar in het verplaatsen van de kast. Die moest helemaal leeg voor ik er een beetje beweging in kreeg daarna moest die weer terug op de plek en weer ingepakt worden. Op zo’n moment denk ik dat ik teveel boeken heb. Alleen maar dan want zeg nu zelf, als ze gewoon kunnen blijven staan waar ze staan dan kun je nooit teveel boeken hebben.

Daarna heb ik zeker twee uur nodig gehad om te wennen aan de kleur. Hij is mooi maar wel donker, en het groen was erg licht. Mr. Big wist niet wat hij zag toen hij thuis kwam maar moest ook wennen. De jury is er nog niet helemaal uit. Dat het mooi is weten we zeker, maar misschien is het net te donker voor ons huisje met tuin op het noordwesten…

Al moet ik zeggen dat de kleur in het echt wel wat donkerder is… En we zijn nu wel telkens Nona kwijt. En ik vind dit kattepaal zo lelijk….

Advertenties

6 thoughts on “To (re)paint or not to (re)paint

  1. Ik vind het wel mooi staan hoor!! En helemaal niet donker. En die kattenpaal is ook leuk, moet ook maar eens op zoek naar een nieuwe onze kat is zijn paaltje inmiddels wat ontgroeit.

    • @Janne: ik vind een kattepaal eigenlijk altijd een noodzakelijk kwaad. Een van de nare dingen van katten houden, naast alle haren, grit overal, toch nog krabben aan de bank, haarballen, hoge dierenarts rekeningen…. Maar zo gauw als ze ’s avonds tegen je aan schurken op de bank, ben je alles weer vergeten.

  2. heerlijk herkenbaar: “…als ze gewoon kunnen blijven staan waar ze staan dan kun je nooit teveel boeken hebben.” Dat is zò waar!
    Ik vind het trouwens ook niet te donker, zo te zien. (Ik zou persoonlijk wel voor meer kleur gaan, maar ik overdrijf daar ook soms wat in)

    • @Katrien: we hebben de nieuwe verf al weer klaar staan! Ik merk aan mijzelf dat ik onrustig word van grote vlakken met kleur dus ik probeer de muren een beetje in natuurlijke kleuren te houden, dan ik ik me ook weer uitleven met kussen en stofjes en kaarsen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s