Ja hoor…

Pinda heeft de smaak van de peuterpuberteit helemaal te pakken. Heeft de smaak van niet slapen te pakken. De smaak van nee zeggen. Maar dan ook weer dat ze niet meer op kan houden en zichzelf in de weg zit. Makkelijk is het niet. En dat begrijp ik, dat hele groter groeien is lastig maar na de zoveelste gilserenade die wij hier ’s avonds te horen krijgen grepen wij naar de fles. Voor ons dan, misschien was het juist wel makkelijker als we Pinda wat alcohol gaven maar wij kozen er, iets pedagogischer, voor om onszelf maar een borrel in te schenken. Dat was het enige dat we even konden bedenken.

Pinda slaapt ’s middags soms nog, vaak niet. Als ze ’s middags slaapt dan wordt het inslapen ’s avonds lastiger. Maar als ze een paar keer ’s middags niet slaapt dan zit ze zichzelf zo in de weg dat het gillen al begint ruim voor ze naar bed gaat. Het naar bed gaan staat bol van de vaste routines. Tot aan wat ze zegt elke avond. Papa mag niet op bed liggen, die moet op het kleine stoeltje zitten terwijl ik op bed lig om een verhaaltje voor te lezen. Daarna wordt ik uit bed gedirigeerd, als ik geluk heb krijg ik nog een kus en knuffel, en moet ik in de grote stoel zitten. Dan mag papa in bed knuffen terwijl ze met een schuin oog mij in de gaten houdt want stel je voor dat ik stiekem wegloop. Daarna krijgen we het riedeltje ‘niet juije, lekke sape, deuh open, ‘eel til zijn, mama was opjuime’. En o wee als ik geen was heb om op te ruimen. Drama. Want de deur moet open en mama moet af en toe langs lopen dan is ze niet alleen. Maar dan slaapt ze ook niet. Gisteravond hadden we twee uur gehuil. Nee gegil. Arme buren. Arme ons. We waren het zat, deden zonder pardon de deur dicht want die mag alleen open blijven als ze stil is, consequent zijn nietwaar? Op actie volgt reactie en wij doen niet aan eindeloos waarschuwen zonder consequenties. Daarna deed ik ook nog heel gemeen de ganglamp uit. Zat het kind alleen in haar kamer met de zachte gloed van de paddestoellamp. Kindermishandeling. Maar die deur die dempt wel wat.

Ik weet niet wie meer last heeft van die peuterpuberteit.

Advertenties

2 thoughts on “Ja hoor…

  1. Kleine troost. Hier gaat het precies hetzelfde met de zoon (maart 2008) Niet ’s middags slapen is een lastig jochie en wel slapen betekent een toneelstuk tot een uur of 9.

  2. Ja. Zo herkenbaar. Daarom kom ik nog steeds bij je lezen. Om even moed te verzamelen en te horen dat mijn kind niet abnormaal is. Hysterische krijsbuien, zich ter aarde werpen, schuimbekken. t Gebeurt allemaal. En oh ja, slapen is voor mietjes. Ik denk wel eens dat het alleen bij meisjes hoort. Mijn zoon heeft hier nooit last van gehad. En mijn man kan er ook stukken beter dan ik. Want ik krijg wel eens de neiging om er naast te gaan liggen. Dat heb ik trouwens ook een keer echt gedaan. Maar ’t hielp niets.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s