Kringloopgeluk

Dit is mijn keuken, aan de kant waar er geen keukenkastjes staan. Eigenlijk is dit dus gewoon mijn keukentafel maar omdat dat ook meteen de enige tafel is is dit mijn eettafel. Onze eettafel. Zeg ik het zo goed… ja volgens mij wel. Er is niet zoveel mis mee als je zo kijkt. Maar als je irl* kijkt dan wel hoor. De muren zijn alles behalve egaal van één kleur, het is meer een verzameling creme en beige tinten geworden ondertussen. De lampenkappen waren ooit zwart maar zijn helemaal verkleurd in 6 jaar tijd. De stoelen hebben hoezen erover die ook al zo’n tien jaar gebruikt worden. Ze vallen nog net niet uit elkaar.

We hadden het erover om andere lampenkappen te halen, iets wat niet verkleurd was en niet zwart, een lichte grijs of een lichte creme ofzo, iets dat niet zo heel erg aanwezig was. Maar dat bleek een onmogelijke opgave te zijn, om vierkante kappen van 15 x 15 te vinden met een smalle montage ring (jeweetwel, waarmee je hem vastzet). Ja het kan wel maar dan zit je meteen op een prijs die veel hoger is dan de aanschafwaarde van de lamp was. En toen ging ik naar mijn favoriete winkel, en daar zag ik ze, twee lampen van melkglas, met een mat rvs ophanggedeelte en een snoer van zwart en wit draad, zo eentje die vroeger om strijkijzers zat. Ik was verliefd. Langs mij liep een meneer van de winkel, type boom (zo’n hoge brede eik) met een gat tussen zijn voortanden waar je u tegen zegt. Die meneer lachte zijn mooiste lach toen ik zei dat zijn hulp nodig had en hij haalde meteen een trap. Ook liep hij mee naar de kassa, zodat ik niet hoefde te tillen (jaja ze bestaan nog). En toen kwam het grootste karwei, ze meekrijgen naar huis. Ze pasten net in mijn fietstas maar ik had ook al wat boodschappen gedaan en ik had Pinda voorop. Het werd een hele lange rit waarbij ik bij elk hobbeltje mijn ogen dichtkneep van angst. Maar het lukte, ik kwam ermee thuis.

Gelukkig vond mr. Big ze ook mooi en twee dagen later (ja, ik wilde wel dezelfde dag maar dit soort dingen laat ik echt aan mr. Big over) twee dagen later hingen ze. En had ik de muren geschilderd, want dat kan natuurlijk niet, zulke mooie lampen ophangen in een lelijk geschilderde keuken. De muren zijn een licht tintje grijs geworden wat met het zonnetje een hele mooie zachte koffie verkeerd gloed heeft. De lampen geven heel mooi zacht licht wat toch helder genoeg is. De hele keuken is weer fris en licht, mede dus doordat er geen zwart gevaarte meer boven je hoofd hangt als je eet.

Maarja, die favoriete winkel van mij dat is natuurlijk de kringloopwinkel. Ik vroeg mij al af waarom mensen die lampen wegdeden en nu weet ik het. Er zit een knikje in het metaaldraad waaraan de lampen hangen, waardoor ze scheef hangen, eentje heel duidelijk. Er moet dus nog wel een nieuw metaaldraadje aan. Maar ach, zeg nou zelf, voor 7.50 per stuk heb ik toch een goede koop gedaan! Nu nog slagen voor twee comfortabele stoelen, met wieltjes eronder en het liefst een stoere grof geweven grijzige stof. Iets zegt me dat ik daarvoor niet zo snel slaag bij de kringloop.

En nu lach ik me een breuk als de oude eigenaar van deze lampen hier meeleest…. je weet maar nooit!

* irl= in real live… jaja

Advertenties

Wild weekend

Deel twee van onze wilde plannen (koek en pepernoten bakken was deel 1), deel 2 was naar de theatervoorstelling van Woezel en Pip gaan. Whoohooo! Vroeger had een wild weekend een iets andere inhoud maar alles veranderd… Woezel en Pip was leuk! Echt, ik heb zelf heel erg genoten. Pinda wist niet waar we naar toe gingen, anders hadden we het hele weekend niets anders meer gehoord en we gunnen onszelf echt nog wel wat rust. Gelukkig was de koorts weg, ik moet eerlijk zeggen dat als we geen kaarten hadden we helemaal niets met haar ondernomen hadden. Ze is gewoon wel ziek. Maar je kunt best snotterig en blafferig naar Woezel en Pip kijken.

Het was druk, er waren geloof ik 700 plaatsen en ik denk dat er gemiddeld een ouder op een kind was. Dat zijn heel veel peuters. En nouja, wil je echt bewust een voorstelling meemaken dan moet je niet naar een kindervoorstelling gaan, want die kinderen hè, die zijn dus niet stil. Ook zaten er boven ons een stel verstandelijk gehandicapten die heel gedreven meezongen, meeklapten en meededen dus de sfeer zat er heel snel in. Zelfs mijn rustige Pinda, die vond het allemaal zo spannend dat ze vaak niet op haar stoel kon blijven zitten. We kregen heel vaak spontane knuffels en er werd heel enthousiast geklapt en gewezen.

Maar meezingen dat konden we niet. Heel veel kinderen en heel veel ouders konden dat wel. Pinda heeft een paar afleveringen gezien ooit en daar hield het verder mee op. Pinda heeft niet vaak Woezel en Pip gezien, al weet ze prima wie ze zijn door met hun speelgoed te spelen. We hebben zelfs geen boekje van ze in huis. Maar nu hebben we de dvd van deze voorstelling besteld, dan kunnen wij de liedjes leren en toch ook zelf nog even genieten van de voorstelling.

Koekjes, pepernoten, koekjes, pepernoten

Jullie goede wensen van gisteren hebben geholpen! Er wordt hier nog flink gesnotterd en gekucht en het stemmetje is nog steeds raar maar de verhoging is helemaal weg! Whoohooo, kunnen wij weer door met onze wilde plannen!

Vanochtend zijn we maar eens heel wild begonnen, in pyjama,  met mijn verzameling koekvormpjes die ik nog nooit echt gebruikt had. Maar ik heb een zwak voor koekvormpjes.  Zeker als ze als een verzameling verkocht worden, zo aan een koordje met een lintje eraan enzo. Ultieme huiselijkheid.

We maakten deeg volgens pepernotenrecept, de ene helft was voor de pepernoten en de andere helft voor de koekjes. Pinda wist precies hoe het moest, deeg rollen en koekjesvormen gebruiken.

Zo lekker, dat ze de leeftijd heeft dat ze het leuk vindt om te helpen en genoeg geduld heeft om naar je uitleg te luisteren. Maar dat ze geduld heeft dat weten we nog van het kralen rijgen.

Binnen een minuut had ik een spookje (met snottebellen). Binnen anderhalve minuut zat de hele keuken onder de bloem. Maar een lol dat we hadden!

Potverdriedubbeltjes

Er zit hier een kindje in huis met een heel raar stemmetje, ik herken het stemmetje bijna niet. Ook heeft ze de hele tijd van die waterige oogjes en er loopt allemaal snot uit. Ze eet slecht en het drinken kan zeker beter. Je weet zeker dat je kind ziek is als er koek blijft staan. En dat terwijl we allemaal wilde plannen hadden dit weekend. Kunnen jullie misschien heel hard duimen dat ze morgen weer beter is?

Verlekkeren

De nacht was veel te kort, Pinda is heerlijk verkouden geworden en ik kreeg een ontzettende hoofdpijn die, nu weet ik het zeker, veroorzaakt werd doordat er sneeuw in de lucht zat. Op het moment dat het hier (nat) ging sneeuwen verdween het ergste van mijn hoofdpijn. We hadden dus geen zin om ook maar iets te doen vandaag. Na de helaas nodige dingen ging Pinda tekenen en ik ging winkelen. Bij Etsy.com, lekker mooie spullen bekijken. Ik heb maar even de mooiste dingen op een rijtje gezet

van links naar rechts geteld;

1 een prachtige ring met ruwe diamanten 2 ketting met een zoetwaterparel 3 oorbellen met parels 4 strakke rechthoekige oorbellen 5 stapelbare ringen met zilveren knopjes 6 een hanger met rendier mos 7 stapelbare ringen met zilveren balletjes en een safier 8 oorbellen met kwarts 9 stapelbare ringen met diamantjes

Van die laatste heb ik de link niet goed gekopieerd en nu kan ik hem niet meer terug vinden…

Maar mèèèèn, wat heb ik een dure smaak. Misschien vind Sinterklaas wel dat ik heel lief ben geweest, die man moet toch ook eens dement worden?

Oudewijvenpilletjes

Pinda aan de ontbijttafel, ze slurpt haar yoki op zet de beker neer en roept ‘sjo, jowki op, nu sjampangje inne fles’.

En nee we drinken hier geen champagne, alleen met de jaarwisseling of op een trouwerij. Champagne kent ze van de greetz reclame, waar je een kaart kan versturen met een fles champagne.

Pinda in de auto, waar we haar nog steeds sinterklaas liedjes proberen te leren. We zingen een liedje, proberen haar zo ver te krijgen dat ze meezingt en als het liedje afgelopen is vragen we ‘nog een keer?’ Waarop zij dan weer antwoord ‘nee, eene kee is genoeg’.

We maken pepernoten, ik kneed het deeg nog even goed door, en madam zegt, alsof ze al jaren pepernoten maakt en het niet de eerste keer is dat ze het doet; ‘ja mama, zo doeje et goed’ en ik krijg een klopje op mijn arm. Waarna ze nog even naar het deeg kijkt, knikt en zegt ‘goe gedaan mama’.

Dat kind heeft ergens een voorraadje oude-wijven pilletjes gevonden.

Tumblr

Er zijn zoveel mooie dingen te vinden online. Mijn favorieten balk knapt, het mapje “mooi foto’s internet” is een grote warboel geworden, ik lees blogs via google reader en ik heb al te veel items voorzien van een ster.

Tijd voor een nieuwe eigen blog. Van Hutsefluts maar heel anders dan hier. Deze blijft bestaan, dit is bijna een kindje, alles gaat gewoon door zoals altijd. Hier schrijf ik over het wel en wee van ons, laat ik zien wat ik maak en geniet ik elke keer van jullie reacties (van tranen in de ogen tot stopikpiesbijnainmijnbroek). Maar ik ben nu dus ook te vinden op Tumblr. Een verzameling van foto’s die ik mooi vind, teksten die mij aanspreken, muziek, videos. Of dat moet het worden in ieder geval, er staan nu nog maar drie dingetjes op, waarvan 2 van dezelfde maker… maar het komt. Of het op de lange duur gaat werken voor mij weet ik niet, maar wie niet waagt toch? Maar ik zit nu dus ook hier:

www.hutsefluts.tumblr.com

 

Kralenkoningin

Pinda kreeg een setje met kraaltjes om zelf een ketting en armband te maken van Sinterklaas in haar schoen. Mama en papa twijfelden eigenlijk een beetje aan Sinterklaas zijn verstandelijke vermogens. Kralen aan een kind geven van nog geen drie. Jaja, moeders zou zeker de ketting en de armband moeten maken.

Domme domme ouders. Sinterklaas weet best wat hij doet. Gisteravond zat er een klein meisje aan de keukentafel met allemaal kraaltjes een een roze elastiek. De kraaltjes zo aan het elastiek rijgen dat ging niet dus er kwam een hele grote naald aan te pas. Met bonzend hart keken de papa en mama toe. Pinda prikte zich in totaal 4 keer in de vingers maar was vastberaden om haar eigen ketting te maken. Tussendoor moest ze even stoppen om te eten maar daarna ging ze meteen verder.

En bij genoeg daglicht kon ik foto’s maken van het resultaat. Ze is heel erg trots op haar ketting en sinds gisteravond horen we, op die specifieke peuter wijze**, dat ze nu ook haar armband wil maken. Weten we meteen wat er vanavond weer aan de keukentafel gebeurd.

** aan een stuk door dus

Pietenliefde

Pinda raakt iets meer overtuigd van het belang van Sinterklaas. En Zwarte Piet, die vooral. Ze had haar schoen mogen zetten en weer zat er een kadootje in en een chocolademuntje. Daarna gingen we winkelen voor nieuwe schoenen, nieuwe grotere schoenen. Dat daar meer kadootjes in passen was een bijkomend voordeel natuurlijk  maar het ging er voornamelijk om dat haar voeten er ook goed in passen. We zijn geslaagd, de schoenen waren in de aanbieding, wel 10 hele euros afgeprijsd maar dan bleef er helaas alsnog een substantieel bedrag over. Het kind heeft een smalle voet, hoge wreef en dikke kuit. Jottem. Maarja, we liepen stad en land dus af voor schoenen die goed zaten, enigzins betaalbaar waren en als het even kon ook nog mooi waren. Onderweg kwamen we langs een bijna leeg podium met sinterklaas muziek en twee Pieten. We vroegen haar of ze die Pieten een hand wilde geven en tot onze grote verbazing stapte ze er meteen op af om ze een handje te geven. En tot haar grote verbazing dan weer kreeg ze ineens pepernoten. Tja en toen was het hek van de dam. We gingen nog een winkel in en uit, liepen weer terug langs het podium waar ondertussen meer Pieten waren en elke Piet wilde ze een handje geven om daarna haar handjes op te houden. Ineens arriveerde Sinterklaas. Er werdt gezongen, heel hard “sinnekaas heef een staffff” geroepen en spontaan kreeg ze weer meer pepernoten. De jaszakken van mr Big puilden uit. En als we zeiden dat ze al veel pepernoten gekregen had riep elke Piet dat ze nog niet van hem pepernoten had gekregen.

We liepen weer wat verder, slaagden voor schoenen, gingen weer langs het podium en waren opgelucht dat Sinterklaas en de Pieten weg waren. Ondetussen peuzelden we allemaal gestaag door in onze voorraad. Tot we verderop ineens weer Sinterklaas tegen kwamen die besloten had een rondje stad te doen. Weer moest ze er naar toe, en liep ze gewoon op alle Pieten af, Sinterklaas had een hogere drempel. Tot ze zijn staf zag. Op de een of andere manier is die toch magisch voor haar. En Sinterklaas gaf zo maar zijn staf aan haar. Je had die oogjes moeten zien. En ik heb geen foto’s. Stom stom stom. Mijn camera en mijn telefoon lagen thuis.  Maar voor Pinda maakte dat niets uit. Die had de staf vastgehouden, verteld hoe ze heette en dat ze haar schoen gezet had en handen vol snoep en pepernoten gekregen en ook nog een grotere schoenen voor het schoen zetten gekregen.

even een vraagje

Pas zette ik in een logje dat ik codes van de unox had en er niets mee deed. Wie ze wilde kon reageren, nu zijn er veel reacties gekomen op dat logje maar alleen Janne zei expliciet dat ze de codes wel wilde. Klopt het dat er verder niemand meer geïnteresseerd is? Wil je ook graag wat codes, laat dan hier een reactie achter, ik heb er best wat en er zullen nog wel wat codes bijkomen voor de winter over is. Moet de winter eerst beginnen trouwens…