Makkelijk met de bus

Ik had allang een afspraak moeten maken bij de oogarts kwam ik zo rond kerst achter. Jaarlijks worden mijn ogen gecontroleerd omdat ik diabeet ben/ insuline spuit. Ik had in december moeten gaan kwam ik eind december achter en geheel in stijl heb ik dan vandaag maar een afspraak gemaakt. Vond ik niet zo erg, dat er wat langer tussen zat want het is nou niet mijn hobby, druppels in je ogen krijgen waardoor het lijkt of je weet ik veel wat gerookt/ gespoten/ gesnoven hebt en die oogartsen bij mijn ziekenhuis hebben ze uitgekozen op het onvermogen om een gewoon gesprek te voeren. Bovendien kunnen ze geen enkele afspraak door laten gaan. In de 4 jaar dat ik er over de vloer kom is nog nooit een afspraak op de originele datum doorgegaan.

Heel groot was mijn verbazing dan ook dat ik morgen terecht kan. Ik was zo verbaasd dat ik alleen maar ‘ja is goed’ kon stamelen. Om 8.45 moet ik er zijn. Enig idee hoe vroeg ik van huis weg moet dan? Met de bus want na dat onderzoek mogen mijn lenzen niet in en met die vergrootte pupillen zonder duidelijk zicht is het niet fijn fietsen. Maarja, met de bus is een ander probleem, ik heb een ov chipkaartding, maar tot nu toe zonder saldo. Strippenkaarten daar doe ik niet aan, snap ik niets van. Ik reisde af en toe met de bus toen ik nog een student was, dat was makkelijk, je liet je pas zien en je kon gaan zitten. Eenmaal student af ging ik ook niet meer met de bus. Lag allemaal aan die strippenkaart.

Ik moest die kaart dus maar eens opwaarderen. Ondanks alle berichtgeving over fraude en kraken en weet ik het wat nog meer, die kaart heb ik nu eenmaal en als ik ooit toch weer een nieuwe niet fraude gevoelige (jaja) moet hebben dan kijken we dan wel weer verder. Maar ik had geen zin om naar het winkelcentrum te fietsen eigenlijk. Ik keek in de folder die ik netjes, zonder doorlezen, al ruim twee maand naast de magnetron had liggen en zag dat ik ook via internet kon opwaarderen. Internet is toch heerlijk hè. Ik zat dus zonder make up, nog in mijn luie zondag kleren met de haren wel gekamt maar niet gekapt achter mijn laptopje en was al helemaal tevreden met mijzelf. Dat had ik toch allemaal maar weer eens mooi voor elkaar. Ik gooide een klein tegoedje in mijn winkelmandje en als we nu toch bezig waren, ook die aanbieding van het daltariefgebeuren werd in het mandje gesmeten. Ik betaal via iDeal. Ik zie een scherm van ‘betaling gelukt, keer terug naar de website’. Ik keer terug. En ik zie een scherm met ‘uw bestelling staat klaar om afgehaald te worden’.

Ho wacht. Afhalen? Waarom? Ik regel dit toch via internet? Moest ik dus alsnog naar het winkelcentrum, naar dat opwaardeerstation en daar kon ik dan de bestelling op mijn kaart laten zetten. Er is dus geen digitale rekening ergens met mijn tegoed erop, nee het wordt rechtstreeks op de kaart gezet, op de chip.

En toen viel het kwartje.

Daarom heet het OV CHIP kaart.

Advertenties

Hangdag

Nog even een foto uit de oude (haha) doos. Wij hebben een echte zondag met extra’s. In de pyjama/makkelijk zittend spul want ik heb geen pyjama’s en films en duplo over de hele vloer en wol en haaknaald en uitgebreid en lang ontbijten. Extra’s in de zin van snot, dat ontstaat bij Pinda maar op miraculeuze manier ineens overal te vinden is. Ook blaft ze als een zeehondje, maar dan wel een zeehondje met een boel slijm in de keel. Is toch leuk om te horen. Vannacht was het helemaal leuk, elke keer als wij bijna in slaap vielen dan was dat verkouden zeehondje er weer. Reuze gezellig.

De beste

Kijk eens wat ik gekregen heb van mr. Big!

Stel je nu voor dat hij thuiskwam op een dag en zei ‘schat ogen dicht, handjes op’ en dat ik dan bijna door mijn rug ging vanwege de zwaarte en daarna luid gillend, springend en dansend mr. Big vertelde dat hij de beste man op aarde is.

Stel je voor.

Niet dat het zo ging hoor. Ik zag een aanbieding bij de Makro, oh zei mr. Big dat valt mee. En de volgende dag na de teleurstelling dat ik geen oogjes dicht, handjes op moest doen zei ik ‘zullen we vanavond naar de Makro gaan?’

En ik ben heel blij dat het zo is gebeurd. Want ik wilde de wittige. Dat wist mr. Big wel. Maar in het eggie vond ik die toch niet zo mooi. Hij was niet wittig. Niet eens creme-ig. Hij was vies. Hij was dus schoon maar toch leek hij vies. Misschien kwam het door het licht daar hoor. En hij was mat. Daarnaast stond het rode gevaarte te glimmen. Hij glom zo mijn kar in.

En nee, het is geen KitchenAid. Dat weet ik. Maar belangrijker, dat weet onze portemonee ook. Maar hij doet het heel goed, kijk maar.

Banaan, honing walnoot muffins. Ik zeg na het proeven; meer banaan, meer honing, meer walnoot/noot toevoegen. Maar ik hou van gevulde muffins. Nouja, zit niets anders op dan meer maken, wat jammer nou.

En toch. Mr. Big is wel een beetje de beste man op aarde.

we vergeten alleen heel even dat hij zei dat ik het wel terug moest betalen…

Met en zonder Consternatie

We haalden gisteren een doos vol met boodschappen in huis, en een boel informatie. De urine van Pinda was op kweek gezet (om een blaasontsteking uit te sluiten) en die was negatief. Helemaal goed natuurlijk, maar dan was ze ineens niet meer zindelijk vanwege een andere reden.

De huisarts en wij vermoeden dat ze gewoon te druk is geweest de laatste dagen, ze was zelf jarig, met een kleine 40 man aan bezoek, we hebben haar van hot naar her gesleurd voor allerhande verjaardagen en al het nieuwe speelgoed dat was ook meer dan ze kon bevatten volgens mij want ze zag elke dag weer wat nieuws. Dat dan samen met haar rustige karakter, zelfs het dichtslaan bij meer dan 2 personen aan visite was waarschijnlijk de (haha) druppel. Vandaag had ik een reguliere afspraak bij het consultatieburo en daar was de arts het ook helemaal met ons eens. Te druk. Gewoon rustig aan doen, niet boos worden, de wasmachine maar weer aanzetten en belonen als het wel goed gaat. ‘Komt vaak voor hoor’ zei ze nog. Dus krijgt Pinda bij elke keer dat ze plast op de wc in plaats van haar broek een sticker van -daar hebben we haar weer- Hello Kitty. En hebben we een rust weekje. Met op vaste tijdstippen naar de wc, gewoon om te proberen, met op tijd naar bed en weer gewoon aan tafel eten. Die kleine vertrouwde dingetjes.

Verder was het helemaal weer goed met haar. 98 centimeter en 14.4 kilo schoon aan de haak. Langer en dunner dan gemiddeld. De oogtest doorliep ze prima ook al noemde ze de fluitketel een gieter, want naja, we hebben hier een waterkoker en dat lijkt niet op een fluitketel. Ze sprak volgens de arts heel goed voor haar leeftijd, terwijl ik eigenlijk vind dat ze dat niet doet. Ze moest blokjes net zo stapelen als dat de arts deed en deed dit niet alleen na, ze stapelde ook alle kleuren net zoals de arts dat deed. En de arts mocht daarna niet twee kleurtjes omwisselen want dat was niet goed. Madam platvoet had geen platvoeten maar wikkelde inderdaad haar voeten nog niet af, kwam ook wel goed. En ze wilde weer eens niet weg. De meeste kindjes huilen als ze naar het consultatieburo moeten, bij die van mij springen de tranen bijna in de ogen als ze hoort dat we weer naar huis gaan.

Mejaminnie en anderen

Pinda zingt.

En foei wat een slecht geluid, dat krijg je als je telefoon het luidspreker opneem gedeelte aan de andere kant heeft zitten dan de lens.

En owee als ik ook een stukje zing.

En wat een slechte kleur van trui voor Pinda hè! Ze heeft zelf haar kleren uitgekozen en helaas deze trui ook. Ik wreef mij vorige week nog in de handen na het horen van een verhaal over een drie jarig meisje dat zo alle kleren weer aan de kant gooide omdat zij wat anders aan wilde.

Nooooit te vroeg juichen.

Schminterdipje

Winterdipje schminterdipje, ik heb er geen zin meer in. Dus even weer leuke dingen.

Het uitzicht gezien vanaf mijn fiets, al fietsend de foto genomen, want anders zou ze zich omdraaien en ik wilde nu juist die haarlokjes onder d’r pet vandaan op de foto hebben. We gingen naar de dokter (niet leuk) want Pinda is ineens bezig met regelmatig in d’r broek plassen, iets minder regelmatig in d’r bed plassen, weinig drinken, veel naar de wc gaan en een lichte verhoging hebben. Allemaal niet leuk. We waren bang voor blaasontsteking maar de urine bleek schoon (wel leuk) nu moeten we nog even de kweek afwachten (niet leuk) maar het lijkt toch wel een beetje de goede kant op te gaan (wel leuk) zoals altijd wanneer je dan toch maar naar de dokter gaat. Maar het ging me dus om die haartjes onder d’r pet vandaan.

En dan hebben we nog een haakwerkje. Eerder HaakWerk trouwens. Ik wil even kijken hoe ver ik met mijn voorraad wol kom, want als die ton met wol wat leger wordt kan er weer wat meer bij…

Pinda die tijdens het tv kijken toch even fotomodel wil zijn. Niet dat dat moest, juist niet, maar we zijn de tijd van spontane foto’s voorbij. Het is nu wachten op de tijd van “neeeheeee mama niet weer die camera”. We keken Sesamstraat waarbij Bert tegen Ernie zei dat hij emotioneel te onzeker was om een fantasiegesprek met een olifant te voeren door middel van een banaan. Ik dacht dat ik niet meer bijkwam. Lang leve Sesamstraat.

Ik ga zometeen mijn kasje van zolder halen en dan begint het groenteseizoen weer! Whohooo! En ik doe mijn pantoffels aan want de wereld is zoveel leuker met warme voeten. Whohooo! En ik heb mijn spaarkaart vol en nu mag ik een boodschappendoos ‘gratis’ ophalen. Whohooo! Ach wat nou, winterdip!

Hoog water

Deze week gezien, al rijdend in de auto.

Het water is niet meer op zijn hoogst maar toch nog wel erg indrukwekkend.

Verder hebben we een beetje last van de winterblues hier, vooral toen het vrijdag ineens weer ging sneeuwen en het al weer bijna de hele dag regent vandaag. Maar morgen begin ik weer met de eerste groentezaadjes in een kasje, dat is voor mij zo’n heerlijk omslagpunt, dan ben je dichter bij de lente dan er vanaf (klinkt dat logisch? hmm voor mij wel).

 

Giechel

Gisteren gingen we op verjaardagsbezoek maar heerlijk bediend worden dat was er niet bij hoor. Pinda moest zelf de taart bakken.

En hij was heerlijk. De taart dan, chocoladetaart met monchou en frambozen bovenop. Ach Pinda eigenlijk ook want die had ondertussen zoveel chocola op d’r toet dat die ook letterlijk om op te vreten was. Het was errug gezellig. En het was nog niet afgelopen want ’s avonds kwamen de buurkinderen ook nog langs (8 en 12) en Pinda is helemaal weg van hen. Vooral van het buurjongetje van 8. Die kijkt ze de hele tijd zwijmelend aan en als het even kan geeft ze hem een aai over zijn wang. Kusjes en knuffels probeerde ze ook wel maar dat wilde hij tot gisteren nooit. Maar nee hoor, gisteren kreeg ze dan toch een zoen van haar grote held. Het kind heeft de hele avond alleen maar zitten giechelen… Beloofd nog wat voor de echte puberteit.

Stoffig

Bijna geen tijd om te bloggen, ben druk. Vooral met die effen cremekleurige zware katoenen stof. De rest van de stoffen moet nog even wachten, voornamelijk omdat ik niet weet wat ik er mee ga doen, ik bezweek voor het mooie prijsje!

Maar ik heb wel jullie hulp nodig. Waar kan ik Pip studio stoffen per meter halen? Kan dat uberhaupt? Ik zie ze wel eens voorbijzeilen op marktplaats maar daar is dan ook alles mee gezegd… Wie kan mij helpen?