Home sweet home II

Home sweet home, maar geen plaatje van een plek die heel mooi is. Maar wel een die mij heel gelukkig maakt! De plek van de wasmachine, droger, verwarmingsgebeuren en ophangplaats van de was. Want oh oh oh, je zou toch eens zonder wasmachine komen te zitten. Of zonder warmte. Zonder droger zou geen ramp zijn, die gebruik ik nu al zelden maar wat hier staat, dat vind ik toch wel echt een luxe. En hiervan word ik dan ook regelmatig blij, vooral toen Pinda van het weekend in haar broek poepte. In haar mooie onderbroek. Als het nu een niet mooie was dan had ik hem waarschijnlijk zo in de vuilcontainer gemikt maar dit was haar mooie onderdeel-van-een-setje onderbroek. Een beetje shout, een beetje waspoeder en een rondje in de wasmachine met de rest van de vuile kleren en schoon! Geweldig toch!

Barbaramama heeft een leuk initiatief bedacht namelijk Home sweet home. Zij schrijft: ’ dat door AL het moois dat ik op verschillende blogs zie, ik vaak vergeet de gezelligheid en het fijne gevoel van mijn eigen huis te zien’. En ook ‘Omdat ik me voorgenomen heb om in 2011 méér vriendjes te worden met mezelf (Lees: meer tevreden met wat ik heb en wie ik ben) lijkt het mij leuk om elke maandag een foto te plaatsen van een plekje uit mijn eigen huis en even stil te staan bij mijn eigen plek.’ Dat leek mij ook wel wat, dus doe ik ook mee.

Advertenties

Tuindag

Het was niet koud en zelfs het zonnetje scheen een beetje, wij waren dus in de tuin. Van de week is spontaan besloten dat we de klimop die tegen de schutting groeit er helemaal uit gaan halen. En dat is dan vandaag gebeurt. Ik kan nog niet zeggen dat ik er heel blij mee ben maar dat komt wel. Het is nu gewoon ineens zo’n kale boel en ik hou wel van een groen oerwoud in de achtertuin. De lente moet gewoon maar komen dan gaan alle andere planten wel weer groeien en bloeien. Tussen alle blaadjes vonden we dit ineens.

Een heel slaperig vlindertje. Te slaperig misschien. Ikweetnie wat voor een soort maar hij bewoog heel erg langzaam.

Verder hebben we een beetje lente aangebracht in ons buitenhuis.

En nu nog een tijdje wachten. Dan gaat het er echt veel veranderen, een nieuwe schutting aan de andere kant van de tuin, een nieuwe oprit, een nieuw hekwerk ertussen… Heb er zin in!

Lachen gieren brullen

Pinda schoof met het houten krukje door de keuken, dat maakte een heel naar geluid. Ik vroeg haar om er mee op te houden want ik vond dat niet zo leuk.

Pinda: ‘maa mama, ik wil weh jeuk doen! Kijk maa, dit isse jeuk’

Waarna ze naar mij toe loopt, op mijn neus drukt en ‘piep piep’zegt.

Of gisteren, toen ik heel handig een stoel langs de muur bewoog en met mijn geweldige motoriek een stuk van de muur eraf sloeg. Dat stuk dat mr. Big nog niet zo heel lang geleden netjes gestuukt had.

Mr. Big zuchte heel heel heel erg diep. Pinda vroeg ‘wahissser papa?’ Mr. Big antwoorde iets in de trant van tot duizend tellen. Pinda zei ‘oh papa, och meissie toch’.

Of als ik haar een koekje geef. In het kader van portie controle heb ik die hele kleine stroopwafeltjes aangeschaft. Ik geef haar één koekje en ze kijkt me vragend aan. Waarna ze zegt;’mama, ik hebbe twee handjes’.

Op zulke momenten kan ik mijn lachen niet inhouden.

Tv monster

Doe ik de gordijnen vanochtend open zie ik sneeuw! En grijze lucht! Getsiederrie. Ik belde meteen mr. Big op om me te beklagen, want jaha, hij kan daar echt wat aan doen… Hij wist mij te vertellen dat dat ook wel voorspeld was. Maarja, er wordt wel meer voorspeld toch?

Als het weer zich niet aan de afspraken met mij houdt dan hou ik mij ook niet aan de afspraken met mij besloot ik. Pinda mocht dus lekker bij mij in bed tv kijken, zomaar op een doordeweekse dag, en ze mocht springen en dansen op bed toen K3 erop kwam. Ozo. Pinda keek al springend uit het raam, zag de sneeuw en verklaarde plots dat ze met de slee wilde. Gelukkig lag daarvoor dan weer net niet genoeg sneeuw.

Na een tijdje zei ik dat we beneden ook tv konden kijken en zomaar weer gingen we tegen een afspraak in en ging beneden ook de tv aan. Ik ben geen tv monster hoor, maar na een paar hele flinke driftbuien van Pinda omdat de tv uitging (terwijl ze niet eens keek) hebben wij de tv tijd ingeperkt. Maar vandaag dus niet.

Samen onder de deken met alle ‘ponypaadjes’ keken we de musical van K3. Kwaliteitstv.

De deken bestaat uit allerlei restjes wol en ik ben zolang doorgegaan tot het op was. Toen haakte ik een rand eromheen en verklaarde hem klaar. Het doel was ruimte te maken in mijn wolopslag, maar dat lukt alleen maar als je daarna geen wol meer koopt. Ahum.

Pinda heeft de deken helemaal goedgekeurd, want hij is warm en er zitten toch gaatjes in. Dat betekent dan weer dat je je kan verstoppen en tijdens het verstoppen toch tv kunt kijken.

Met de tutu…

… in de tipi!

En geheel volgens de laatste Pinda inzichten wordt de tutu onder de buik gedragen.

Even een beetje off topic, zijn er moeders met ‘knak’ ervaring? Pinda klaagt de laatste tijd regelmatig dat haar knie of haar nek of haar heup knak zegt. Of ‘kak’ in haar bewoording. Naast dat het hilarisch is om aan te horen hoe ze zegt ‘oh nee, nek zegt kak’ vraag ik me toch af of dit gewoon is. Is dit gewoon een groeipijn-achtig gebeuren? Ik weet dat als kinderen groeien vaak iets meer kraakbeen aangemaakt wordt als nodig en dat dit dan wel weer wegslijt, is dat het ‘knak’gebeuren? Mijn hele lichaam zegt knak als ik het ook maar iets beweeg maar ik neem mijzelf liever niet als norm. Ik hoor graag!

Home sweet home

Onze slaapkamer.

Een van de fijnste plekken uit het huis vind ik. De slaapkamer heeft dezelfde kleur als Pinda’s kamer en de woonkamermuur, een kleurtje waar wij gewoon helemaal verliefd op zijn geworden. Een tijdje terug had ik zo’n dag waarop alles tegenzat en ik belde mr. Big op met de mededeling dat ik de rommel helemaal zat was. Ik wilde weer Frisse kamers die lekker opgeruimd waren en Ruimte en Lucht. Hij was het daar helemaal mee eens, we zochten veel spullen uit, borgen alle babyspullen weg op zolder, en opeens drong het door dat elke keer dat we de trap op kwamen we een heel fijn gevoel kregen van Pinda’s kamer maar niet van die van ons. We pakten in de kerstvakantie de verfkwasten weer en na een middagje was het helemaal klaar. In Pinda’s kamer zijn er heel veel dingen met heel veel kleuren maar in onze slaapkamer is het eigenlijk allemaal wit. Ik hou van wit beddegoed, en dan vooral van 100% katoen beddegoed. Elke week geniet ik er weer van na het douchen in een net verschoond fris en wit bed stappen. Niet dat ik één keer per week douche… ik verschoon het bed – minimaal – één keer per week. Eind vorig jaar hebben we dan ook nog een nieuw dekbed voor mij aangeschaft (mr. Big en ik hebben allebei een eigen deken want we kunnen niet delen in onze slaap). Aan het plafond hangt een hele aanwezige ventilator met een 380 of meer watt lamp erin maar waar gelukkig ook een dimmer op zit. Die ventilator is een grote vriend van ons in de zomer.

Toen ik de foto nam scheen het zonnetje zo mooi naar binnen, op de geverfde Ikea plank, waarop twee potten staan met citroentijm, die zo lekker ruikt en de door mij getekende en door mr. Big uitgezaagde letters. Die moeten eigenlijk nog geschilderd worden maar ik vind ze zo ook wel leuk. Er staat een beeld gemaakt door mijn moeder, twee handen met een baby erin (ik), twee foto’s van Pinda en een boeddha van de Kwantum die ik jaren en jaren geleden in een krantje zag. Toen we deze gingen kopen zei ik dat ik ooit iets gehoord had over dat alleen een gekregen boeddha geluk geeft. Meteen pakte mr. Big hem uit mijn handen en betaalde hem zelf, zodat hij hem aan mij kon geven. Allemaal dingen waar ik echt blij mee ben staan hier. Als ik zo weer kijk dan wil ik zo weer in bed kruipen, niet om te slapen maar gewoon te genieten van dat zonnetje en de spulletjes die hier te zien zijn.

Barbaramama heeft een leuk initiatief bedacht namelijk Home sweet home. Zij schrijft: ‘  dat door AL het moois dat ik op verschillende blogs zie, ik vaak vergeet de gezelligheid en het fijne gevoel van mijn eigen huis te zien’. En ook ‘Omdat ik me voorgenomen heb om in 2011 méér vriendjes te worden met mezelf (Lees: meer tevreden met wat ik heb en wie ik ben) lijkt het mij leuk om elke maandag een foto te plaatsen van een plekje uit mijn eigen huis en even stil te staan bij mijn eigen plek.’

Dat leek mij ook wel wat, dus vanaf deze maandag doe ik ook mee.

EDIT: na heel veel mailtjes gekregen te hebben over de kleur, zet ik hier maar de kleurcode neer (al vind ik het wel heel erg leuk om met jullie te mailen). De kleurcode is IG PS 1047 en het is een mengverf van de Karwei (eigen merk). De Karwei heeft nu van die hele grote verfstalen en de kleur daarop komt erg overeen met de kleur van het resultaat (dat ben ik ook wel anders gewend). Verf ze!

Pindahontas

Die MiekK hè, die heeft toch goede ideeën! Nu zijn wij ook de trotse bezitters van een wigwam.

Maarja, Pinda ging als rasechte veroveraar aan de slag en had binnen een halve minuut de wigwam veroverd en binnen 10 minuten haar hele hebben en houwen erin gesleept. We hoorden haar net al ‘poesje mauw’ voorlezen aan Mik die de er lekker bij is gaan liggen.

Oranje

Ik hou eigenlijk niet van oranje. Niet mijn kleur. Dat dacht ik altijd van mijzelf. En ik ken mijzelf echt heel erg goed hoor. Miss Zelfkennis, dat ben ik. Pha. Eigenlijk ben ik MisZelfkennis, het scheelt maar één lettertje en een spatie. Want ik zag ineens allemaal leuke oranje dingen waar ik erg blij van word;

Mijn enige eigenste valentijsdagboeket. Van mr. Big hoor, ik heb geen geheime aanbidders bleek dit jaar maar weer en dat is wel zo rustig natuurlijk. Ik krijg zelden bloemen van mr. Big, hij roept dan altijd iets in de trant van ‘jahaa, kom ik aan met bloemen, zomaar, ga jij je afvragen wat ik uitgespookt heb’. Echt iets wat een man roept, alsof we de keus hebben tussen bloemen of een trouwe man. Ik denk dat de gehele manheid hier op aarde, al kunnen ze geen twee dingen tegelijk, toch best wel altijd trouw kunnen zijn en soms een bosje bloemen meenemen? Ozo.

En een schoolgids met een -op papier- hele leuke school. We hadden dus 7 scholen in de omgeving, één school wezen we af na bezoek, nog een school wezen we af na het lezen van de schoolgids. Die school verdient nog wel even speciale aandacht… in de schoolgids (pure reclame voor de school, staat uitleg in over alles van die school) staan heel veel spelfouten. Wel 26. En die school moet mijn kind leren lezen en schrijven? Dacht het niet. De gids was niet de enige reden waarom we de school afwezen maar toch.

De school waar nu onze voorkeur naar toe gaat gaan we 7 maart bezoeken. Ik kan eigenlijk niet wachten. Tuurlijk weet ik dit logje nog, maar ik heb het hele regelwerk gewoon graag achter de rug, ik heb graag een school uitgezocht waar we allemaal blij mee zijn.

Nog iets wat ik vaak zie en erg vrolijk van word;

 

Een vrolijk uitzicht aan de keukentafel, mede mogelijk gemaakt door de Hema. Het bordje dan hè, het kindje is mede mogelijk gemaakt door mr. Big. En van het kindje worden we ook wel vrolijk, ondanks dat ze net een flinke woedeaanval had waardoor ze een tijdje op de trap heeft gezeten terwijl ze de longen uit haar lijf gilde…