Wof joe

Onzettend bedankt voor alle lieve reacties en mails van gisteren! Om met Pinda’s woorden te spreken ‘wof joe’! Echt jullie zijn allemaal geweldig! De spanning was gewoon even te groot en het moest eruit. En het werkte. De tibetaanse gebedsslinger van Barbaramama hielp vast ook want die hing ik op en elke keer dat ik hem zag werd ik er weer een stukje vrolijker van. We vergeten alleen even dat het ging regenen na het ophangen. Ik kan natuurlijk niet het gebed lezen wat erop staat, ik hoop dat die monniken er geen gebed voor regen opgezet hebben. Alhoewel, regen zuivert natuurlijk wel weer…

Voor nu ga ik lekker bezig met fijne dingen.

Zo heb ik een lekkere lunch

Met ernaast nog meer sla, maar dit broodje is wat fotogenieker. Bovendien ben ik bang dat Pinda de helft op zal eisen.

Een nieuw idee voor een quilt misschien, er moeten in ieder geval nog wat stofjes bij. Toch eens leren om foto’s te maken met genoeg licht zodat ze wel scherp worden.

Een lekker kleurrijk haakproject. Geen idee wat het gaat worden.

En een weer-veel-te-wild-om-stil-te-staan-voor-een-scherpe-foto kind.

Advertenties

Te volwassen

Is het lente, dacht ik eindelijk eens wat vrolijker te worden lukt het nog niet. De afgelopen weken waren niet helemaal rustgevend. Ik ben snel uit mijn ritme en simpelweg de komst van een nieuwe schutting en alles klaarmaken en thuis moeten zijn op een moment dat ik dat vaak niet ben is al genoeg om mij van slag te brengen. Gedurende de dag is er helemaal niets aan de hand. Het was zelfs erg gezellig, tot aan stop-ik-pies-bijna-in-mijn-broek momentjes. Geweldige mannen, die schuttingbouwers. De stratenmaker daar heb ik ook lekker mee zitten lachen. Maar ooh, ’s avonds voel ik mij alsof ik die schutting erin gezet heb, of ik bestraat heb. Gevalletje sensory overload (bedankt voor de boekentip Sacha).

En toch valt dat allemaal in het niet bij de dingen die er nu om mij heen gebeuren. Er zijn teveel mensen in mijn nabije omgeving bezig met te volwassen zaken. Met mogelijk hele nare ziektes, onwetendheid over de toekomst. En dat slaat veel dieper in dan het overhoop halen van mijn schema. Ik kan er even geen afstand van nemen, niets doen om het een beetje uit mijn hoofd te zetten. Ik zal hier niet gaan schrijven waar het precies over gaat, het overkomt mij niet dus is het niet aan mij, ik kan alleen maar schrijven hoe het mij beïnvloed. Uit het verleden weet ik dat ik gewoon van mij af moet schrijven, dat helpt. Of ik daadwerkelijk na het schrijven op de publiceerknop druk weet ik dan weer niet. Waarschijnlijk wel, want ik krijg de meest geweldige reacties van jullie, dat is iets waar ik elke keer weer blij van wordt.

Maar voor nu ben ik bang. Want altijd heb je angst om mensen om je heen te verliezen en ineens komt die angst heel dichtbij. Zie je wanhoop en voel je je machteloos. Ook weer hoop want ik hoop dat de uitslagen die nog komen niet het ergste inhouden maar zelfs de beste uitslagen hebben flinke impact. Afwachten is het enige dat je kan doen. En juist daar ben ik helemaal niet goed in.

Mijn kleinkind

Mama, kijk, ik ook fietsen met mijn beeeebieeeee

 

En dat terwijl ik net hoor over een meisje van 12 dat bevalt… ben ik even blij dat dit Pinda’s baby is!

Home sweet home 6

Ik speel even vals. Het is niet echt helemaal een home sweet home… want dit is niet de staat waarin de tuin nu verkeerd. Maar de afgelopen dagen zat ik dus op de kop in de tuin. Iets waar ik altijd wel blij van word maar ook erg moe en lui. Zo erg dat ik gewoon lekker geen foto heb gemaakt voor vandaag in plaats daarvan pak ik even een eerdere foto.

De nummers;

1 dit rek hangt nu netjes aan de schutting klaar voor de kamperfoelie explosie

2 hier zitten nu alle kleinere uienbollen die ik heb. Vlinders vinden deze heel erg leuk maar ook die niet zo mooie processierupsvlinders (die als ze geen rups meer zijn toch processievlinders heetten?) en allerhande ander vliegspul. De uienbollen stonden vlak naast het pad en als ze op de plek staan waar ze nu staan dan kunnen de vliegbeesten er wat ongestoorder naar toe.

3 de bestrating aan het huis is nu net schoongespoten met mijn hoge drukspuit waar ik gelukkig een terrasreiniger hulpstuk aan heb voor iets gedoseerder hogedrukreinigen

4 dat stuk moet nog voor een tweede en uitgebreide keer, ik was de eerste keer iets te haastig en nu zijn delen heel schoon en delen heel vies

5 buxus die daar te donker stond die is weggehaald Nu staat er een witte hyacint. Die had ik al langer op het oog en toen ik zaterdag uit het tuincentrum liep, met een grote lach op mijn gezicht, zei een mevrouw ‘fijn hè, tuinweer’. Ik kon alleen maar hartgrondig JA zeggen.

6 tuinmeubelen die nu weer helemaal schoon zijn dankzij heel veel schrobben en HG ontgrijzer.

7 ramen die niet meer schoon zijn

8 zelfde als 5 maar dan blauw

9 verlichting die na jaaahaaren is aangesloten op de electriciteit. En dat met een man die van oorsprong elektro dinges is. Maar mooi dat het is. Hij kan dat hoor.

10 Ja. Daar stond een hark. En je weet toch wat er in slapsticks altijd met een hark gebeurd? Juist. Gelukkig keek ik net de andere kant op dus kreeg ik hem niet recht in mijn gezicht maar gewoon zo leuk tegen de zijkant van mijn hoofd. Toen had ik er genoeg van en ben ik binnen gaan zitten.

Voor meer home sweet home kijk bij Barbara, het was haar idee en daar is ook een lijst van deelnemers te vinden!

 

Fotocrisis

Ik heb heel veel foto’s van Pinda. Teveel eigenlijk. Maar…. heel weinig staan in een boek. Een tijdje geleden ben ik begonnen met he uitzoeken van 2010 en nu heb ik alle foto’s die ik geprint wil hebben in een apart mapje staan, geselecteerd per maand.

Langzaam aan begon ik met het indelen van een digitaal album, eentje van de Hema, ik wist van te voren al welk album het moest worden, welke buitenkant en in het algeheel ben ik heel tevreden met de Hema. Maar wat blijkt? Er is geen indeling waarbij ik mijn hele foto kan laten zien. Ongeacht de grootte van de foto, ongeacht een horizontale of verticale foto, ongeacht de indeling die ik kies, van elke foto wordt een flink stuk afgesneden. En dat wil ik dus niet.

Ik ben verder op zoek gegaan, bij Albelli kwam ik. Maar ook daar zijn geen foto’s in formaat (of verhouding) 10×15 te plaatsen. Ik word er gek van. Letterlijk. Ik heb de laptop dichtgeklapt en ben boos boodschappen gaan doen. Daarna probeerde ik weer maar ik zie door de bomen het bos niet meer.

Dus mijn vraag, hebben jullie goede ervaringen met fotoboeken maken? Help mij alsjeblieft!

Bellenblaas trauma

Weer een voordeel van het mooie weer. Pinda is niet meer naar binnen te krijgen! Ik pakte de bellenblaas weer eens uit de kast, vorig jaar zomer had ze de blaas-finesses nog niet te pakken maar nu wel. Ik heb haar ruim een uur niet meer gehoord op ‘ohhhh mama kijk’ en ‘oh mama die is ook mooi’ en ‘mama, kijk nou, die is nog mooijejeh’ na.

Helaas ging een kleine seconde na het nemen van de foto het potje bellenblaas om. En gewoon zeepsop werkt natuurlijk niet zo goed. Dat weet ik uit ervaring want bij mij vroeger bleef het potje ook nooit gewoon staan en moest ik mij ook behelpen met een beetje afwasmiddel en water. dan was voor mij meteen de lol eraf hoor. Toen zwoor ik al dat ik dat nooooit mijn kinderen aan zou doen. Of nou ja, mijzelf want ik had mij bedacht dat ik later als ik groot was gewoon heel veel bellenblaas kon kopen voor mijzelf.

Ik ga zometeen maar even een goedkoop potje bellenblaas halen en ondertussen zal ik mij beraden op goede zelfmaak bellenblaas-recepten. Iemand aanbevelingen?

Heerlijk retro eeuh nee vintage!

Na alle frisse lucht van het weekend ging ik maar weer eens naar de kringloop. En weer werd ik niet teleurgesteld.

Iets meer dan 5 centimeter breed.

Maar….

Iets meer dan waar ik plaats voor heb.

Dus wilde ik dat in mijn winkel zetten maar dat lukt niet zoals ik het wil. Dan maar even hier. Ik verkoop dit band voor 2 euro per meter (excl verzendkosten). Wie interesse heeft in een stukje van dit mooie geweven band kan mij mailen op hutsefluts apedingetje home punt nl. Vermeld even welke kleur je wilt, hoeveel je wilt en waar ik het naar toe kan sturen!

Whoohoo

Het is Lente!

Zomaar ineens zat ik in mijn lievelingsseizoen.

En dan ook nog eens in mijn kleurenschema.

Met mijn geluid (denk het geluid van de branding er even bij als je wil).

Oftewel, we zaten een weekendje aan Zee. En Zee, Lente en Golven en Schelpen, dat zijn mijn dingen. Mijn vader en zijn vriendin hadden een weekje geboekt en wij waren een weekendje uitgenodigd. In dit heerlijke slaapkamertje verbleven we.

En nee, de bedden zijn niet aan elkaar geschoven. Wij maakten van de gelegenheid gebruik om even te  slapen zonder wakker te worden van elkaars gedraai. Ik ben alleen helemaal vergeten om foto’s van de buitenkant van het huisje te maken. Het was zoooooo’n mooi huisje. (pap, pahap, kun jij nog een paar foto’s maken?)

We hadden dus heel veel schelpjes.

En heel veel strand om op te rennen.

We gingen nog naar een bootje kijken.

En zo groot als dat dat bootje aan de buitenkant was, zo klein was het er binnenin.

Met bedjes, veel smaller dan het campingbedje van Pinda. Ik wist voor het bezoek al dat ik niet geschikt was voor de marine. Ik wist tijdens het bezoek ook dat ik verre verre verre verre verre van geschikt ben voor een duikboot.

Maar leuk dat het was!

Een eind verderop stond een mijnenveger. Met een wel heel raar boegbeeld. Ook was er een kreet waarin ik iets hoorde van ‘I’m the king of the world’.  Nadere inspectie wees uit dat het mijn boegbeeld was.

En ik heb meteen maar even mijn logo ontworpen, op een van de marine computers. Ja. Dat is een roze pinguin.

Verder was er nog de woeste maan/ supermoon/ ‘ooh mooije ojanje gote maan’ die we gezien hebben toen ik net besloot om niet mijn camera mee te nemen want anders zat je er zo mee in het restaurant.  Daar heeft mijn schone zusje dan weer een foto van gemaakt, helaas reed net op het afdruk moment de bus voorbij. Er staat dus connexxion op de foto haha!

Het was Geweldig!

Home sweet home 5

Het was dit. Hiervoor was het dit met klimop, maar na flink wat groene containers is die dus weg. Het was dit.

 

Toen werd het dit. Niet echt een verbetering.

 

Maar nu is dit er.

Twee meter hoog. Dat hadden we niet voorzien. Er werd mij bij plaatsing gevraagd hoe hoog de schutting moest komen. Ik riep zo hoog mogelijk. Niet dat we ruzie met de buren hebben, maar ik hou wel van een beetje privacy. De schermen zijn 180 cm en onderaan zit een betonplaat. En ineens stond er een schutting van 2 meter hoog. Daar moeten we een beetje aan wennen. Maar dat gaat helemaal goed komen.

Helaas is mijn klimhortensia dramatisch teruggesnoeid, die zat veel te veel in de weg zagen we toen de de schutting eruithaalden afgelopen zaterdag. Met pijn in mijn hart is de snoeischaar en de zaag gepakt. Echt, dat doet mij zeer. Ik hou van mijn plantjes. Na de klimop verloor ik ook al de klimhortensia. Hij zit er verder nog wel helemaal in, misschien loopt hij nog uit. Als compensatie ben ik de dag na het plaatsen van de schutting naar het tuincentrum geweest en heb ik een kamperfoelie gekocht, die wilde ik altijd al maar dat kon niet vanwege de klimop.

Verder is het nog niet helemaal klaar, mr. Big is druk met de verlichting in de tuin, die we nu op een dimmer hebben met afstandsbediening. Dat is dan weer één van mr. Big’s pretjes. Die heeft een afstandsbedieningstik.  Dat rek moet nog aan de schutting vastkomen en er komt nog een voederfles voor de vogels te hangen. De tegels moeten nog geschrobt worden en na het verhelpen van een lekkage bij de hemelwaterafvoer moeten er zelfs nog wat tegels weer gelegd worden, de ramen kunnen ook wel gelapt worden na het zagen van de betonnen onderdelen maar ik ben er blij mee!

Barbaramama heeft een leuk initiatief bedacht namelijk Home sweet home. Zij schrijft: ’ dat door AL het moois dat ik op verschillende blogs zie, ik vaak vergeet de gezelligheid en het fijne gevoel van mijn eigen huis te zien’. En ook ‘Omdat ik me voorgenomen heb om in 2011 méér vriendjes te worden met mezelf (Lees: meer tevreden met wat ik heb en wie ik ben) lijkt het mij leuk om elke maandag een foto te plaatsen van een plekje uit mijn eigen huis en even stil te staan bij mijn eigen plek.’ Dat leek mij ook wel wat, dus doe ik ook mee. Kijk bij haar voor nog meer deelnemers aan home sweet home.

Bieman

Bij het naar bed brengen; Pinda huilt en is verdrietig want we aaien haar altijd even over haar benen en dat eindigde te vroeg volgens madam. De rust keert terug en ze knuffelt nog lekker even met papa.

Mr. Big: hou je nog een beetje van papa?

Pinda: Ja heeeee’ veeeeee’. Papa is de jiefste van de heeje weje’d.

Mr. Big: gelukkig.

Pinda: paahpaaah, hou je nog een beetje van mij? Ik ben heee’ vedjietig…

Mr. Big: papa houdt heel erg veel van jou.

Pinda: gejukkig. Ik ook van jou. En van de bieman (buurman).

Tja. Wat moet je daar nu op zeggen?