Ziek van het ziekenhuis

Om 11 uur wegfietsen naar de bushalte.

Om 11.15 en een beetje overstappen naar de andere bus.

Bij de verkeerde halte uitstappen omdat er ineens allemaal tijdelijke haltes zijn.

Een eind lopen naar het ziekenhuis.

Je melden bij de balie, voor je afspraak van 12.10. Ruim op tijd.

De internist langs zien lopen met de telefoon aan het oor en duidelijk een prive gesprek aan het voeren (ze lachte… ze lacht nooit naar werkgerelateerde mensen).

12.10

12.15

12.20

Heeee de internist komt eraan.

Andere mensen gaan met de internist mee.

12.25

12.30

Ik mag met de internist mee. Ze kijkt mij raar aan als ik zeg dat ik niet meer wekelijks mijn suiker controleer. Ik heb een tijd geleden besloten om dat op gevoel te doen. Ik voel mij goed, dan is het goed. Voel ik mij minder, is mijn suiker vaak te laag dan eet ik iets. Zijn er andere rare dingen, dan meet ik mijn suiker. Voor de rest; laat maar! Ik prik al 4 keer per dag in mijn buik, ik wil liever niet nog mer prikken om te meten.

Ik krijg een opmerking in de trant van nou, dan maar zien wat de labmeting zegt, op een belerend toontje. Zij zoekt. GlyHb 6.3 (staande ovatie zal ik bij deze in ontvangst nemen). Ze zegt verder niets. ‘Goed hè!’ zeg ik. Weer geen reactie. Ondertussen merk ik dat ze echt wel een beetje een buldog gezicht heeft, zo met die verticale strepen naast de mond. Maar vriendelijk als ik ben hou ik die gedachte maar voor mijzelf.

Ze mompelt wat. ‘Oja, cholesterol’ hoor ik ‘nog te hoog’ zegt ze. Ik zeg meteen dat ik geen medicatie wil. Ik heb ondertussen heel veel gelezen over hoge gehaltes en net te hoge gehaltes en wil de stap naar levenslange medicijnen niet maken, gooi daarentegen stapje voor stapje mijn dieet om. Dit alles vertel ik niet, verspilde moeite. Mijn lichaam, mijn beslissing, mijn last. ‘Nou’ zegt ze ‘we geven ook pas medicijnen vanaf 40 jaar’. Ik reageer niet. Ook niet over dat ze mij een half jaar geleden eigenlijk meteen aan de medicijnen wilde hebben.

12.33 Ik sta buiten.

Pff. Ben er weer vanaf voor een half jaar. Ben er eigenlijk wel helemaal klaar mee.

Vanaf toen ging het goed. We misten de bus net niet en ik had dit uitzicht.

Advertenties

3 thoughts on “Ziek van het ziekenhuis

  1. Wat frustrerend zo’n arts… Iemand die niet naar je luistert, en die zichzelf ook nog eens tegenspreekt door de maanden heen. Pffffffff daar wordt je inderdaad ziek van. Kijk dan maar veel naar dat mooie meisje!

  2. Ik herken het zo goed! Toen ik nog groeide zat ik vaak in het ziekenhuis, toen ik 16 was ging ik wel eens een keer voor mezelf praten. Maar niet denken dat die arts tegen mij praatte, of luisterde wat ik wilde zeggen.

    Je moet alles zelf doen, soms vraag ik me af wat ze doen op hun opleiding. Behalve feesten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s