Te volwassen

Is het lente, dacht ik eindelijk eens wat vrolijker te worden lukt het nog niet. De afgelopen weken waren niet helemaal rustgevend. Ik ben snel uit mijn ritme en simpelweg de komst van een nieuwe schutting en alles klaarmaken en thuis moeten zijn op een moment dat ik dat vaak niet ben is al genoeg om mij van slag te brengen. Gedurende de dag is er helemaal niets aan de hand. Het was zelfs erg gezellig, tot aan stop-ik-pies-bijna-in-mijn-broek momentjes. Geweldige mannen, die schuttingbouwers. De stratenmaker daar heb ik ook lekker mee zitten lachen. Maar ooh, ’s avonds voel ik mij alsof ik die schutting erin gezet heb, of ik bestraat heb. Gevalletje sensory overload (bedankt voor de boekentip Sacha).

En toch valt dat allemaal in het niet bij de dingen die er nu om mij heen gebeuren. Er zijn teveel mensen in mijn nabije omgeving bezig met te volwassen zaken. Met mogelijk hele nare ziektes, onwetendheid over de toekomst. En dat slaat veel dieper in dan het overhoop halen van mijn schema. Ik kan er even geen afstand van nemen, niets doen om het een beetje uit mijn hoofd te zetten. Ik zal hier niet gaan schrijven waar het precies over gaat, het overkomt mij niet dus is het niet aan mij, ik kan alleen maar schrijven hoe het mij beïnvloed. Uit het verleden weet ik dat ik gewoon van mij af moet schrijven, dat helpt. Of ik daadwerkelijk na het schrijven op de publiceerknop druk weet ik dan weer niet. Waarschijnlijk wel, want ik krijg de meest geweldige reacties van jullie, dat is iets waar ik elke keer weer blij van wordt.

Maar voor nu ben ik bang. Want altijd heb je angst om mensen om je heen te verliezen en ineens komt die angst heel dichtbij. Zie je wanhoop en voel je je machteloos. Ook weer hoop want ik hoop dat de uitslagen die nog komen niet het ergste inhouden maar zelfs de beste uitslagen hebben flinke impact. Afwachten is het enige dat je kan doen. En juist daar ben ik helemaal niet goed in.

Advertenties

10 thoughts on “Te volwassen

  1. Ik weet hoe je je voelt. Toen mijn vader ziek was moesten we ook vaak uitslagen afwachten en niets is zo erg als onzekerheid en wachten! Heel veel sterkte en ik hoop dat je je gedachten een beetje kunt verzetten, want ‘bezig zijn en blijven’ is toch vaak het beste in zulke onzekere tijden (al ben ik daar ook niet heel goed in ;-))

  2. He, niks aan. Wat zou het dan fijn zijn om weer even een klein meisje te zijn zonder zorgjes. Zonder grote mensen dingen… Kop op en schrijf het lekker hier, desnoods in een boekje van je af.

    * virtuele knuffel*

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s