Rebellie

Maandag was niet de beste dag voor Pinda en daardoor ook niet voor mij. Zondag vloog er een stukje van mijn snijtand af en dat was wel zo scherp dat ik de tandarts belde of ik langs mocht komen. De tandarts zit ongeveer 400 meter verderop. Pinda had dit weekend een slot op haar fiets gekregen en ik vond eigenlijk dat die twee dingen heel goed te combineren waren. Pinda zou fietsen en ik zou erbij lopen en dan konden we meteen oefenen of het allemaal goed ging onderweg.

Niet dus. De heenweg was al een drama met een bijna niet vooruitkomend kind op de fiets. Kun je haar normaal niet bijbenen, nu was ze niet vooruit te branden. Bang zijn bij elk hobbeltje tot huilens toe. Het was zowel zielig als vervelend. Eenmaal bij de tandarts in de wachtruimte spraken we nog even over hoe het ging. Ze vond het spannend zei ze. Dat dacht ik al, spannend is heel spannend voor Pinda. Maar ze had al zo ver gefietst en het was allemaal goed gegaan, we moesten alleen nog terug zometeen benadrukte ik. Ja, daar was ze het mee eens, ze kon best dat stuk weer terug fietsen want eigenlijk ging het allemaal wel goed.

Mijn tand werd bijgeslepen, Pinda kreeg een kleurplaat van Nijntje terwijl ik niets kreeg en we stonden weer buiten. Met frisse moed terug. Twee stappen deed ik. Twee maar. En Pinda gaf het op. ‘Neeeheee’ en ‘wihhiihi’ niet mee fietse’ en ‘mama d’age’. Ja daahaag hè. Ik zei dat dat niet kon. Ze moest gewoon fietsen. En toen gebeurde het. Een driftbui. Zomaar midden op straat. Met neervallen en schreeuwen en huilen. Nog nooit was mij dat overkomen zomaar buitenshuis. Nog nooit durfde Pinda zich zo te laten gaan buiten de veiligheid van ons huis.

Ik zei dat ik haar fietsje dan wel liet staan, dan kon een ander kindje ermee gaan spelen. Tja. Daar werd het niet beter van. Ik pakte Pinda en het fietsje dan maar op van straat en zette alles veilig op de stoep. Waarna ik wegbeende met het fietsje en Pinda snikkend op enkele meters afstand volgde. Eenmaal thuis borg ik de fiets weg. Weer drama want, echt waar, Ze Wilde Fietsen. Naja. Het kreng. Dat feest ging niet door. Na een tijdje waren de gemoederen weer bedaard maar ze bleef lichtgeraakt. Geen snoepje? Huilen. Drinken op? Huilen. Stoepkrijt kapot? Huilen. Gezellig jôh.

Ach en toen keek ik naar haar terwijl ze even wel gewoon speelde. Zichzelf vermaakte. En ik zag daar toch echt wel mijn eigen eigenwijze gekke kind waarvan ik meer hou dan van wie dan ook in de wereld.

Met het schattigste bijna bouwvakkersdecolete dat ik ken.

Maar wat was het heerlijk rustig toen die eenmaal in bed lag.

Advertenties

8 thoughts on “Rebellie

  1. Een schrale troost voor je: dit is wederom zoooooooooooo herkenbaar! 🙂 En nog een schrale troost: op een gegeven moment wordt het beter, echt! Mijn oudste dochter heeft afgelopen half jaar een driftbuienpiek gehad (zes per dag vaak, heel gezellig…..) omdat ze naar de basisschool ging en alle indrukken niet kon verwerken, maar echt, het gaat nu zo goed! Hou vol dus….. en ondertussen zo nu en dan in ‘het boek’ bladeren, fijn dat je het er wat aan hebt!
    Sterkte en kusje voor je eigenwijze meisje! Groetje, Sacha

  2. En als je het dan zo opschrijft hè, dan zou je er achteraf bijna om kunnen lachen. Bijna dan hè. Want op het moment zelf is het proberen redelijk te blijven tegen een onredelijke peuter en da’s “best lastig” (<- subtiel uitgedrukt).

    (Sorry, ik moest er echt even om lachen, want ik zie het zo voor me en ik herken het geval van de zich ter aarde neerstortende kind en dus mag ik daar bij een ander best even om glimlachen, toch? 😉 Ter compensatie: mijn zoon rolde zich ooit driftig in een sneeuwberg en ging toen jammeren dat hij het koud had…)

  3. Zo herkenbaar. Echt, soms kan ik die van mij wel achter het behang plakken. Vooral waar het aankomt op dit soort dingen, zelf willen fietsen en dan toch weer niet. Tja, ze blijven toch de liefste hè, dat is zo fijn aan het moederschap. 😉

  4. Oh Oh Oh, ook al hou je nog zoveel van je kind, op zo’n moment kun je ze wel wat doen!! Ik herken het helemaal! En dan is Silke dus twee en dan hoopte ik ook nog dat het met drie wel over zou gaan. Niet dus, lees ik hier. Sterkte voor nu 😉 en voor de momenten er tussenin, lekker genieten van haar!

  5. Ik heb het net nog even hardop voorgelezen aan mijn man en lig in een deuk. Gewoon omdat het zo herkenbaar is 🙂 en dan lees ik nu ook pas de laatste regel, onder de onderste foto 🙂 Wat zijn de avonden dan heerlijk rustig! 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s