Het was stil

Vorige week was het zo maar ineens stil. En stil in een huis met een peuter kan vaak maar twee dingen betekenen; of de peuter slaapt, of de peuter doet iets wat helemaal niet mag. Pinda slaapt niet meer overdag, dat is zooooo 2010 dus ik vreesde weer eens voor het laatste. Ik riep ‘Pindaaaa, wat doe je?’ en ik kreeg als antwoord ‘hejemaaj niets’. Dat was dan niet helemaal waar, ze zat in haar huisje een boek te lezen.

En uur heeft ze het volgehouden, doodstil was het, ik riep af en toe of het nog goed ging en dan kreeg ik zo’n laat-me-met-rust ‘jaahaaaa’ te horen. Wat een ideaal kind is het toch ook hè. Dat de schutting die avond tot aan halve kleuterhoogte helemaal volgekalkt was met stoepkrijt vergeten we even.

Home sweet home 14

Ik ben tot een schokkende ontdekking gekomen. Ik hou van orde. Echt waar, had mij dat een jaartje of tien geleden gezegd en ik had je mijn huis laten zien. Dan had je net zo hard gelachen als ik. Niet dat mijn huis nu spik en span is en opgeruimd maar ik functioneer toch beter als voorwerpen op hun vaste plek staan. Om het nog ingewikkelder te maken, ik hou van georganiseerde chaos.

Hoezo? Nou zo;

Zie je?

Allemaal dingetjes die mij dierbaar zijn.

Georganiseerd binnen een heel tastbaar kader.

Zelfs mijn wildernis tuin, chaos binnen de grenzen van de buxus.

Moet je nagaan zeg. Bedenk ik dit allemaal over mijzelf in het weekend. En erger nog. Gooi ik het ook nog het www op.

Home sweet home is een idee van Barbaramama, kijk bij haar voor meer deelnemers.

Borduurzondag

Ik borduurde.

En Pinda, die borduurde mee.

Met ‘goene daadjes’ natuurlijk, dat spreekt voor zich want groen is de ‘ajjemooijste’.   Zie ook haar groene afgebladderde nagellak. Vooral dat ene draadje dat OM de borduurring gaat, vind ik leuk. Niet handig, maar leuk!

En zo brachten wij onze zondagochtend door.

Och dokter….

Gingen we vorige week met spoed naar de dokter, deze week zaten we er weer. Maar voor iets heel anders. Pinda heeft sinds zaterdag een zeer oog. Het is rood, traant, dik en prikt. Bovenal is ze zielig. Maandag belde ik dan maar met de dokter en we konden ’s middags langskomen. Ze heeft geen ontsteking maar waarschijnlijk een verstopt traanbuisje en dat irriteert. Nu had ze dat al als klein beebje zo erg (baby’s hebben dat vaker en na een jaar moet dat over zijn) dat we al een doorverwijzing kregen naar de oogarts, die prikken (!) dan in het traanbuisje. Maar de afspraak bij de oogpoli werd telkens verzet, we konden er na 4 maand pas terecht en toen was het ineens over. Gelukkig natuurlijk maar wel weer tekenend voor Pinda’s eigenwijzigheid.

Nu heeft ze dat dus weer. Masseren van haar wallen (waar het dus opgezet is) koelen met een washandje en een weekje afwachten zei de dokter. Ik heb een hele fijne dokter. Pinda vind dat ook. Pinda was het daar zo mee eens dat het eerste dat ze vroeg vanochtend ‘gaan we wee’ naah de dokte vandaag?’ was. Hmmm. Ze kwam gisteren al bij mij met haar pop, pop had haar hoofd gestoten en we moesten naar het ziekenhuis met pop.  En dit haalt ze telkens uit.

Zou ze een peuterliefde hebben opgevat voor de dokter?

Home sweet home 13

De dertiende home sweet home alweer…

Terwijl ik dit tik zit ik onder de veranda, op een heerlijke voor ons nieuwe tuinset waarvan ik een onscherpe foto maakte en nu simpelweg te lui ben om op te staan en een nieuwe foto te maken dus jullie moeten het maar even zonder doen. Ik ruik telkens een beetje van de citroengeranium die op het tafeltje staat. Met een kind dat alleen maar wilt ruiken moet je gewoon tijm, citroengeranium en pioenrozen in huis hebben. Zooo vervelend. De pioenrozen waren in huis maar voor eventjes, die waren onderdeel van het bedankje voor de tuinset. Twee dagen hemelse geuren in huis. Zo fris en schoon rook ons huis nog nooit. Gek toch dat ik als ik aan een roos ruik altijd aan zeep denk terwijl zeep zijn geur krijgt door de roos.

Bij Pinda’s huis staan ‘gewone’ geraniums en vlijtige liesjes. In de kleuren die Pinda uitkoos, dat kan ik prima aan haar overlaten toch?

De aardbeien kleuren alweer mooi rood. Ik ben blij dat ik ze in zakjes aan de schutting heb gehangen want naast een ‘dat juikt jekke’ monster heb ik nu ook een ‘aahbij’monster in huis.

En de tuin begint alweer een lekker woeste jungle te worden. Overal zie ik al hyacint knoppen, vooral hier, bij de nieuwe hyacint die ik kocht met allemaal bloemen en bladeren en daarna in de tuin zette en dat het zo gezellig ging vriezen die nacht. Helemaal bruin werd ‘ie, het arme ding. Maar hij is weer helemaal bijgekomen van alle ontberingen. Natuurlijk is alles aangelegd voor Mik, dat snappen jullie toch wel.

Meer home sweet home vind je bij Barbara.

Feestje

Vanavond hebben we een feestje bij de buurmannen.

Pinda viert ondertussen haar eigen feestje. Ze maakt zich al helemaal mooi.

Ik denk dat wij morgen ons iets minder feestelijk voelen maar dat is een zorg voor dan.

Peuterterreur

Kat zijn in huize Hutsefluts valt niet mee.

Met zo’n vervelende bijna kleuter in huis.

Zit je gewoon rustig mooi te zijn met je kettingen om, komt dat kind ineens erbij.

En gaat ze notabene kopjes geven. Omgekeerde wereld.

Nouja, okee dan, ik werk wel mee.

Kipt

Pinda’s haartjes werden ‘kipt’ vorige week. De kapper wilde haar haar wel invlechten. Ik kan dat niet, Pinda heeft van dat gladde dunne haar wat steeds alle kanten op glijdt behalve de goede. De kapper probeerde en probeerde en het werd dan maar een halve vlecht. En na eventjes was ook die vlecht bijna uitgezakt. Pinda maakte het niets uit, die kreeg weer een lollie omdat ze zo goed stil had gezeten en die was tevreden.

En voor iedereen die denkt dat Pinda zich altijd zo gewillig laat fotograveren…

Home sweet home 12

Het regent buiten dus maakt Pinda een zooi binnen.

Wel een kleurrijke zooi.

De kussens voor de tuinset worden een boot, dan weer een auto en dan weer gewoon om lekker te liggen. Met zoals gebruikelijk Mik in de buurt. Mik en Pinda. Die zijn altijd vlak bij elkaar.

Gelukkig bestaat er ook nog roodkapje op dvd, mochten de kussens en speelgoed ineens niet meer genoeg zijn.

Geen mooie opgeruimde home sweet home dus. Maar wel een zoals het er hier echt uitziet.

 

Home sweet home is een idee van Barbara, kijk bij haar voor nog veel meer deelnemers!

Pinda narigheid

De zaterdag ging alle kanten op. Pinda werd ziek. Ze kwam uit bed, hoefde niet te plassen en viel na het klagen over warmte in slaap bij ons. Na een uurtje maakten we haar met veel moeite wakker, mr. Big bracht haar naar beneden en met dat hij haar op de bank wilt zetten wordt ze slap. Ze kwam wel weer bij daarna, dronk een flinke beker sap en viel weer weg. Na een belletje met de huisartsenpost rijden we met 180 over de snelweg, onderweg Pinda steeds wakker houdend. In de laatste bocht van de snelweg af horen we achter ons ineens ‘whiiiiiihiiii’, het geluidje dat we altijd maken in een scherpe bocht. We kijken stomverbaasd naar achteren en zien een bleek meisje met alweer iets roze wangen maar vooral met heldere oogjes ons aankijken.

In de huisartsenpost ziet ze het speelgoed staan en wil daar naar toe. Ze loopt prima en speelt tot aan dat we opgehaald worden. De assistente moet een beetje lachen als ik zeg dat Pinda weer helemaal bij is en ze zegt ‘gelukkig’ maar ook dat de afspraak gewoon blijft staan en dat de dokter haar even nakijkt. We hebben een geweldige, lieve en geduldige dokter die haar helemaal nakijkt en niets kan vinden. Maar hij vindt haar inderdaad nog wel een beetje bleek en suf. We krijgen een strip mee met allemaal vierkantjes erop en die moeten we even in haar urine dopen. Thuisgekomen lukt het plassen nog steeds niet, ondanks de liter sap die ze ondertussen op heeft. We ontbijten en Pinda heeft al haar kwebbels weer. Ze vertelt dat ze de dokter lief vond, dat ze nu een pleister heeft (vingerprik) en dat ze een gaatje in haar vinger heeft, dat ze van de dokter in een potje moet plassen en dat dat nu nog niet lukt. We zuchten maar opgelucht, onze spraakwaterval is weer terug. Vlak voor 12 uur ’s middags komt dat plasje pas, de teststrip hangen we erin en niets verkleurd, dus geen bloed of bacteriën in de urine. Maar wat was het dan wel?

Tja. Kinderen zijn nou eenmaal raar met dat soort dingen. Pinda knapt helemaal op en als opa en oma ’s middags komen dan is er al niets meer te merken van het avontuur ’s ochtends. Daarna gaan we dan nog maar even langs een braderie en na heel veel gepoets leggen we weer een fris, vermoeid maar gezond Pindaatje in bed.

Vanochtend werden de dan weer gewekt omdat ze ‘slaap kindje slaap’ aan het zingen was…