Pindagekkigheid

Pinda wil ’s morgens geen kleren aan. Maar haar snoepjespama (snoopypyjama) met kniekousen. Die ene die ik vroeger ook droeg!

Pinda wil ontbijten met haar theepot en kopje vlakbij.

Pinda laat veel werkwoorden eindigen op -eterd; ik heb ge-eterd (gegeten), ik heb gedinkerd (gedronken), ik heb geloperd (gelopen).

Pinda is elke ochtend door de week ‘dietig’ want papa moet werken. Ojee. Papa zit volgende week de hele week in Duitsland in een hotel voor een cursus.

Pinda heeft haar puzzels weer ontdekt en zet deze in recordtijd in elkaar. Zelfs die moeilijke van Fiep Westendorp, met zoveel bijna gelijke stukjes.

Pinda vraagt bijna elke dag of ze al naar school mag. En elke school waar we langskomen daar is ze al eens geweest verteld ze. Nu hebben we wel veel scholen bezocht maar niet allemaal. Dat het buurmeisje al wel 4 is en al wel naar school is geweest, die ene week voor de vakantie dat vindt ze niet eerlijk.

Pinda wordt ook moe van fietsen naar de winkel als ik er moe van wordt. En ze krijgt het ook warm van het fietsen als dat bij mij gebeurt. Het is ook zo vermoeiend en warmmakend als je in het voorzitje zit.

Dat voorzitje dat past niet meer. En ze is er te zwaar voor. Maar ze wil niet achterop en ik wil haar niet achterop. Maar als ze in januari naar school gaat dan zal het toch moeten. Anders is ze de enige kleuter die nog in het peuterzitje zit.

Pinda is helemaal weg van Ome Willem. Waar ik vroeger ook naar keek, en volgens mij ook helemaal weg van was. Het joepiedepoepie en het broodje poep is een grote hit. Evenals de aflevering ‘broekplassen’ van vanochtend.

Pinda speelt dagelijks met die kaartjes van de AH, met alle  dieren erop. Dat bracht ons ertoe om misschien een bezoekje aan een dierentuin te plannen. Dat hoorde ze. En nu horen wij te vaak ‘gaan we naa de diejentuin?’ Maar ze denkt gelukkig dat de dierenwinkel een dierentuin is. Hebben we dat goedkoop op kunnen lossen!

Pinda’s speeltafel is standaard een grote zooi. Als ik haar daar op wijs zegt ze; komt omdat papa dat gedaan heeft.

Pinda zegt, wachtend in de rij voor de kassa, al wijzend naar de persoon in kwestie: KIJK DIE HEEFT OOK GJOTE BOSTEN! MAMA OOK! Waarbij ze ook nog even wijst naar die van mij. Extra fijn was dat we in een rij met heel veel mannen stonden, die volgens mij allemaal tegelijk keken of Pinda gelijk had.

 

 

 

Advertenties

Verwende stenen

Op een vervelende lichte hoofdpijn na lijken alle ziektesymptomen weer weg te zijn, zowel bij Pinda, de computer en ik. De dagen dat we het wat rustiger aan deden heb ik een paar stenen een warm jasje gegeven. Want dat kan natuurlijk niet, koude stenen.

En daarna heb ik nog een hele fotosessie met ze gehouden op een roze vaatdoekje. Nergens worden stenen zo in de watten gelegd als bij huize Hutsefluts.

Het is hier niet zo sloom leven dat ik er tijd voor had, voor die nutteloze dingen als fotosessies met stenen met jasjes maar zijn de dingen waar je eigenlijk geen tijd voor hebt niet altijd het leukste om te doen?

Ziektekiemen

Gisteren wilde ik het liefste de hele ochtend en middag er zo bij liggen.

Toen ik een beetje opknapte wilde Pinda er zoals boven bijliggen. Om na een klein minuutje er zo bij te liggen.

En nu wil onze internetverbinding er het liefst zo liggen geloof ik want oooooh wat een ramp om dit bericht alleen maar te typen! Ik ga denk ik ons huis en mijn laptop even ziektekiemvrij proberen te maken.

Wiebelkont

Nooit zit ze eens stil. Nooit. Tenzij ze heel moe is, of in het weekend met een klein bakje chips tegen mr. Big aankruipt. Dan wil het nog wel eens, maar verder? Nooit. Als ze tekent wiebelt ze met haar benen, aan tafel moet ze vaak trommelen met haar vork, tv kijken wordt vaak gedaan met het een of ander in haar hand waar ze dan met een half oog ook mee speelt. Maar ik heb wat ontdekt.

Smeer ‘nagejjak’ op haar en ze zit muisstil.

Nu nog iets vinden zodat er niet constant geluid uit dat mondje komt.

Cojajojjie

Pinda heeft een grote, heftige voorkeur voor lollies. Voornamelijk die van chupa chupps en dan helemaal de cojajojjies, colalollies dus. Sinds ze ooit eens een slok cola heeft gehad, wat ik haar gaf met het idee dat ze die bubbels helemaal niets zou vinden en dan op zou houden met zeuren, is ze verzot op cola. Mijn opzet werkte duidelijk niet. Maar hier geen kindjes die cola drinken, daar doen we nog niet aan. Maar toen ze eenmaal doorhad dat er ook cojajojjies bestonden, toen was het hek van de dam.

Ze mag af en toe een zakje lollies uitzoeken en het is altijd dezelfde. Een zakje met 4 smaken waaronder cola, 16 lollies in totaal. Logischerwijs zou er dan 4 colalollies in moeten zitten. Groot was dan ook de teleurstelling toen er de laatste keer maar 1 colalollie in bleek te zitten. De rest lust ze ook wel hoor, jeweetwel, als er echt geen cola meer is. Bij de Makro bleek er een tonnetje te koop te zijn. Met onder andere colalollies. 150 stuks, waarvan zeker 50 cola.

Dat gezicht wat ze trok toen we op de parkeerplaats de ton openden, ik dacht dat die mooie ogen van haar uit haar hoofd zouden ploppen! Nu sparen voor een kunstgebitje dat ze op haar 18de aangemeten zal krijgen.

Sprookjeskoekjes

Pinda kan ook koekjes bakken. Maar niet het deeg kneden want dan worden haar handen vies. Dat moest ik dus doen. Pinda’s bijdrage was delegeren. ‘Mama, nu moet jij die koekje daa doen’ en “neeeheeee mama, veel goteje koekjes maken’ en ‘mama is de jiefste’.  Dat laatste was dan weer een, terechte, vaststelling.

Maar toen de koekjes een beetje platgedrukt moesten worden, toen stond ze snel met een vork paraat. Grof geweld gebruiken, dat kan ze wel. En na een kwartiertje bakken en afkoelen wilde ze ook wel versieren. Niet met het glazuur want dan werden haar vingers vast vies maar wel met het erop plakken van de plaatjes. En er was één plaatje over, want het is de bedoeling dat je 13 koekjes bakt. Wat ik dan weer een vreselijk onredelijk aantal vind want ik deel het deeg altijd in twee gelijke delen, die twee delen dan weer in 4 gelijke delen enzovoorts. Ik had dus 12 koekjes. Pinda geloofde het niet dat dat papier te eten was, maar toen ik zomaar een hap nam durfde zij ook. Van elk volgend koekje werd eerst het papier afgepulkt en gegeten.

De cakejes van de vorige keer waren niet zo lekker (zelfde fabrikant) maar de koekjes die gingen er wel in. Aanrader dus voor ongeduldige peutertjes, met een half uurtje staan er lekkere koekjes af te koelen!

Koppoter

Dit weekend fabriceerde Pinda zomaar uit het niets haar eerste echte koppoter! Whoohoo, mijn kind kan tekenen! Niet te zien zijn de oogjes, die Pinda met een potlood heel lichtjes op het papier drukt en daardoor niet te vinden zijn als je een foto van de tekening maakt.

De rondjes in het gezicht zijn overigens van boven naar beneden; een neus, een mond en een buik. Die buik is ook weer voorzien van een navel maar ook die is niet te zien op de foto. En nu doet ze het natuurlijk weer niet. Wil ze alleen maar krassen. Maar deze tekening heb ik toch mooi onderschept en op de koelkast gehangen.

Snailmail

Helemaal blij was ik vandaag! Mijn allereerste eigengemaakte gedrukte postkaarten kwamen binnen! Na heel veel knippen en plakken en schuiven en computerwerk zijn ze nu echt hier;

Boomgaard

en vogelvlucht.

Het eerste setje is al verstuurd naar de ultieme kaartjesstuurder die ik ken en ik ben al weer op de uitkijk voor een lijstje waar ze in kunnen (laat staan een plekje voor het lijstje) en de rest staat in de winkel voor een klein prijsje! Dus wil jij ook een boomgaard of een vogelvlucht of allebei hebben klik dan snel hier!

even een keertje geen home sweet home, ik sla een weekje over. Wil je wel HSH logjes zien, kijk dan bij barbaramama.

Luie luie zaterdag

Vorige week was Pinda vervelend en eindigden we bij een meer en strandje, deze week was ik het. Ik was zo moe dat we iets moesten doen of ik zou spontaan in slaap vallen.

En we wonen hier vlak bij. Waren mr. Big en ik er vroeger vele vele vele uren te vinden (niet wetende dat de ander er ook was), de laatste ik denk wel 10 jaar waren we er niet meer geweest. Snap je dat nou?

Er werd een gat gegraven dat gevuld moest worden.

Er werd een dijkdoorbraak gesimuleerd. Compleet met vormpjes-als-bootjes en ‘whiiiiiii’ geroep.

Er werd gespeeld tot de donkere wolken kwamen. En na al dat gesjouw werd er thuis uitgerust, onder de deken ondanks de temperatuur van ruim 25 graden, en popcorn.

En wat deed ik toen? Juist. Ik sliep het dutje waar ik toch echt wel behoefte aan had!

Prei kerrie

We aten prei-kerrie ovenschotel. Heeeerlijk. Vond Pinda ook. Die vertelde dat ze het lekker vond.

Waarschijnlijk dat ze daarom er zo lang over deed, ze koesterde elk hapje.

Ze kauwde langzaam en langzamer. We propten de laatste hap erin en vertelden haar dat ze pas van tafel mocht als ze haar mond leeg had.

Na een dagje met elke halve minuut “mama…” te horen hadden we rust. Heerlijke rust. Bijna eindeloze rust.

Na een kwartier kwam aan de rust een eind want, hoera, ze had haar mond leeg!