Halloween!

Ons vrolijke spookje is weer jarig vandaag! Mr. Big is alweer 19 geworden. Of toch 25? Of 35? Ach ja, hij is jarig en vrij vandaag dus helemaal blij!

Had ik vorig jaar het huis enigzins in de halloweenstijl versierd, met Pinda’s huidige obsessie met monsters en spoken leek mij dat niet zo verstandig. Maar er zitten wel zwart papieren vleermuizen op de ramen. En iets verderop hangen roze slingers met bloemetjes erop. Een erg leuke combinatie!

Helemaal off-topic, aanstaande zaterdag 5 november van 11.00 – 16.00 is er een open huis bij Meta van www.handmadebymeet.nl en ik zal er ook zijn! Als je interesse hebt, mail Meta of mij voor het adres!

Advertenties

Feestdag

Vandaag is nu al een feestdag voor Pinda!

Haar tante zou langskomen vanochtend. ‘Mooi’ zegt Pinda’, ‘dan krijg ik speelgoed’.  Haar tante had thuis opgeruimd kwam inderdaad twee grote zakken speelgoed brengen, maar hoe Pinda dat nu wist? De ochtend was dus al gereserveerd voor speelgoed.

De vroege middag brachten gedeeltelijk door in het tuincentrum dat, heel slecht voor de portemonee, bijna om de hoek zit. Daar hadden ze een sprookjesboom staan met allemaal bewegende kabouters, konijntjes, eekhoorns en een vos. Na een tergend langzaam verteld verhaal aangehoord te hebben, waarvan de helft ook nog niet te verstaan was liepen we verder terwijl Pinda uitgebreid doei en dag aan het roepen was. Een eindje verderop stonden al de eerste dingen voor het maken van kerststukjes, waaronder stekers met een houten ster. Maar dat zag Pinda niet, die riep verrukt ‘tovelstokjes!!!!’ Na het knopen van wat lintjes eraan was het helemaal een echt ‘tovelstokje’.

Maar dat was niet het enige wat met kerst te maken had. Nee. De hele kerstafdeling staat praktisch al. En ook al denk ik dan wel iets in de trant van sinterklaas is nog niet eens aangekomen, toch vind ik het wel leuk. We liepen langs die afgrijselijke plastic nep kerstdorpjes waarvan dan ook sommige dingen bewegen. En ze pakken uit hoor, daarzo. Een hele berg met waterval, overal treintjes, schaatsende poppetjes en muziek en ander afgrijselijk spul. Pure kitsch. Pinda vond het dus helemaal geweldig. Daarna zag ze de ene (nep)kerstboom na de andere, dan weer een stel bewegende ijsberen en verderop twee herten. Alles vindt ze mooi, als het maar glimt en blinkt, beweegt of felgekleurd is. De hele kerstroute liep ik door met een enthousiast springend kind waaruit onophoudelijk ‘ooh’ en ‘aaah’ en ‘gaan we daal ook kijken’ en ‘oh mama, ik woldt hiel zo blij van’ en als toppunt ‘mama, ik vind jou heel lief dat jij mij meegenomen hebt’. Maar eenmaal uit het kerstgedeelte kon ze niet meer wachten op naar huis te gaan, om weer te spelen met haar nieuwe speelgoed.

En vanavond, dan komt papa thuis, na een hele week in Duitsland gezeten te hebben. Daar zit hij om te eten zegt ze. Elke avond werd er na afloop van de cursus geskyped, mr. Big had dan net even tijd voor hij weer ging eten en we stopten met praten tegen de tijd dat mr. Big afgesproken had om te verzamelen voor het avondeten. Nu denkt ze dus dat hij daar alleen zit om te eten. Maar vanavond, dan komt hij weer thuis!

Pindafratsen

:: Zegt stoplood (stoprood) in plaats van stoplicht. Want bij rood moet je stoppen. Stopgroen bestaat dan ook gewoon niet, want bij groen mag je rijden.

:: Biebievogeltjes = musjes. Want die zijn klein en alles dat klein is is een biebie. Baby kan ze prima zeggen hoor, maar biebie vindt ze leuker.

:: Pinda weet veel routes naar veel dingen, naar de supermarkt (specifiek nog naar verschillende supermarkten) naar het centrum, naar het tuincentrum, naar opa en oma, naar vrienden van ons. Maar soms wil ze gewoon niet de weg wijzen. Dan krijgen we op de vraag ‘welke kant moeten we op?’ als antwoord ‘de goede kant’.

:: Kan sinds een paar weken de -l uitspreken. De -r nog niet. De woorden waar een -r in zat daar had ze zelf al wat voor gebrouwen, soms een -t soms een -j soms een -w, brood noemde ze bijvoorbeeld bwood. Ze was daar heel consequent in, bwood werd geen bjood. Wij wisten dus precies waar we aan toe waren. Maar nu! Nu vervangt ze elke -r door een -l, uitgesproken alsof ze een zwaar spraakgebrek heeft. Het ontcijferen begint opnieuw.

:: De kwebbel staat niet stil! Tenzij er anderen bij zijn, dan is ze helemaal verlegen. Maar alleen met ons… Ze. Is. Dan. Niet. Stil. Elke gedachte moet uitgesproken worden, elke handeling aangekondigt. Nodeloos te zeggen dat onze oren tuiten, en helaas is het dan nog niet altijd bedtijd.

:: Heeft nog steeds soms een galbultgolf. Van een meisje met een egaal, nog een beetje zomerbruin, huidje veranderd ze dan in een rood gevlekt kindje. Vooral haar wangen en benen moeten het ontgelden. Maar ze vindt het niet erg! Want het ‘lood is zoo mooi’. Gelukkig heeft ze nu ook weinig last van jeuk, dat zal ook wel helpen.

:: Speelt hele verhalen na. Met allerlei verschillende stemmetjes. Een iets lagere als de beer wat zegt en een hogere als een van haar mini paardjes wat zeggen. Al het speelgoed stelt ons gezin voor, overal is er een mama-iets, een papa-iets en een Pinda-iets. Het iets kan dan een stel paardjes zijn, een stel stickers, een stel knuffels. En als ik een beetje boos op haar ben geweest dan krijgt het Pinda-iets er ook van langs. Waarbij ze zegt dan de mama-iets ook wel een beetje stom is.

:: Dûhhhû. Hier ben ik vooral gecharmeerd van… op heel veel vragen hoor ik dûhhhû als antwoord. En dat wordt niet eens zo heel veel gezegd hier in huis! Als het gezegd wordt, dan wel voornamelijk door mij, jeweetwel, als mr. Big weer eens naar de bekende weg vraagt. Hmm. Misschien wordt dûhhhû toch wel wat vaker gezegd.

Sytycd

So you think you can dance. Ik was een late kijker, ben vorig jaar pas begonnen en dit jaar keek ik weer helemaal uit naar de lichting van 2011. En denk nou niet dat ik een danser ben en weet waar ik naar kijk. Helemaal niet. Motorisch gestoord ben ik. Ritme is mij onbekend. Het enige waar ik zeker van ben als ik mij dansend beweeg is dat ik mijzelf pijn doe. Ook als ik niet dans dan stoot ik nog overal tegenaan. Maar sytycd heeft mij dit jaar al weer meer dan eens geraakt. Ik hou van hiphop (lyrical of fast), ben minder fan van ballroom of latin en disco dat ze dit jaar toegevoegd hebben is ook niet aan mij besteed. Maar wat mij toch steeds weer raakt is modern en jazz. Tot diep in mijn hart en tranen over mijn wangen.

Vorige week dansten Anna en Juvat een moderne choreografie van Isabelle Beernaert (ik hou van alle choreo’s van Isabelle). Deze is speciaal gemaakt voor Anna, haar vader is een tijd terug overleden, zij danst als zichzelf en Juvat als haar vader.

Vorige week dansten ook Meysam (die met dat leuke koppie)en Stephanie een jazz choreografie van Percy Kruythoff. Over obstakels enbruggen (…) en het overwinnen ervan. Meysam vertelde dat de  obstakels die hij kende de dood van zijn vader en broer waren die in Afghanistan vermoord waren door de Taliban.

En deze week dansten Anthony en Nina een moderne choreo (van Conny Jansen) zonder verhaal erachter. Gewoon dans omdat het mooi is, zelf uitmaken wat je ervan vindt. Och, weer tranen.

En tja, toen kwamen Gianni en Celine met een moderne choreo van Isabelle. En als ik het nu nog niet wist, dan was het hierbij zeker. Ik hou van Isabelle! En wat een mooi nummer, officieel van Bon Jovi maar deze uitvoering is zeker niet mis!

En dan de groepschoreo! Geen tranen maar ooh wat mooi!

Oooh, wat ben ik toch blij met dans!

Bulten en vlekken

Galbulten!

Dat uitroepteken maakt dat woord enthousiast maar dat zijn we niet hoor. Pinda heeft galbulten. Waarschijnlijk door een allergische reactie op een virus. Binnen een kwartier zaten haar armen, benen, billen en een stukje van haar hals onder de dikke rode opgezette vlekken en jeukte het. Toen we bij de huisartsenpost terecht konden, anderhalf uur later, was het hevige rode er al een beetje af maar was haar gezicht aan de beurt.

De huisarts was aardig, Pinda gaf hem zo maar een hand en beantwoordde zijn vragen, aardig uniek voor haar. Maar zich laten onderzoeken, ho maar! Ze wilde niet haar t shirt of broek uitdoen. En dan sta je daar als ouder. Ik begrijp het helemaal, ze hoeft dat ook niet zomaar te doen, laat staan leuk te vinden om halfbloot te staan. Maar aan de andere kant is het wel een dokter en ze moet ook weten dat het de normaalste zaak van de wereld is dat een dokter je onderzoekt. Met zachte overreding kregen we haar enigzins zo ver, daarna klemde ze zich aan mij vast. De dokter was heel snel, ze mocht zich aankleden ende kwebbels kwamen direct weer terug. Gewapend met een anti histamine drankje en een koelzalf vertrokken we naar het winkelcentrum want een van die zachte overredingstechnieken die we gebruikten was omkoping. Ze mocht chipjes uitkiezen en die vanmiddag lekker eten. Ondertussen kochten we een nieuwe pyjama voor haar, maar waar alle oude pyjama’s naveltruitjes en driekwartbroeken zijn geworden was deze veeeel te groot. Anders had ze nu met haar pyjama aan chipjes gegeten op de bank terwijl ze Rapunzel keek en had ik daarvan een onscherpe foto kunnen maken. Je zou bijna jaloers worden op het hebben van galbulten.

Stoe-hoe’

Pinda liet ons gisteravond een flinke serenade horen die bestond uit de woorden ‘ik ben stoe-hoe’, ik ben stoe-hoe’, ik ben heel stoe-hoe”. Oftewel ze was stoer. Met haar zonnebril op was ze op de maat van haar liedje door de kamer aan het springen. En tja, daar krijg je geen enigzins scherpe foto’s van. Dus toen ik vroeg of ik een foto mocht maken van haar terwijl ze stoer stilstond kreeg ik dit.

En dit was ook heel stoe-hoe’.

Echt wel stoe- hoe’.

Herfstkat

In de herfst wordt Mik weer aanhalig, zoekt ze de warmte op, kruipt ze op schoot of tegen je aan en slaapt ze op de bank. Als de deur naar buiten opengaat staat ze nog steeds te miauwen of haar leven eraf hangt, maar ze is sneller binnen dan in de zomer. In de zomer hebben we geregeld de tuin op de kop moeten zetten om haar te vinden. Maar nu niet meer, Mik heeft het koud.

We hebben de verwarming langzaam weer een beetje aan, vooral eigenlijk om ’s morgens de kou eruit te krijgen en dat vindt Mik heerlijk. Nona ook denk ik maar die ligt ongeacht de buitentemperatuur altijd al op een kussen te slapen, daar merken we weinig verschil aan.

En tja, Mik en Pinda. Nooit ver bij elkaar vandaan.

Monster

Wij hebben ze. Monsters. In Pinda’s slaapkamer. Sinds vrijdagnacht hebben ze hun intrede gedaan. Toen werd ze huilend wakker op een monsterlijk tijdstip en zat ze eigenlijk nog half in een droom. Na een tijdje kreeg ik haar rustig en had ze zelf ook gezien dat er geen monsters in haar kamer waren. Ze zei dat ze wel weer ging slapen. Binnen een kwartier had ik weer een huilend en trillend meisje op schoot want de monsters waren weer teruggekomen. Tja, toen werd het tijd voor flinkere maatregelen. Met de nietwerkende plantenspuit die ik nog weg moet gooien ging ik de monsters te lijf, overal heb ik anti monsterspray gespoten. Hierna is mr. Big nog een keer uit bed gegaan om de laatste monsters weg te jagen en toen mochten we nog twee uurtjes slapen tot ze riep dat ze genoeg geslapen had.

Gelukkig heb ik het mailadres van TiTaTovenaar. Die mailde mij snel het recept voor krachtige antimonsterspray door. Pinda heeft geholpen met het maken van de spray en geholpen met de versiering van het flesje met anti monster tekens. Sindsdien slapen wij weer!

Bij het bestuderen van het flesje is een tong tegen de lippen verplicht

Mochten jullie ook last hebben van monsters, hierbij het recept;

  • water
  • theelepeltje glycerine
  • glitters
  • drupje lavendelolie
  • spuitflesje

Meng alles met elkaar in het flesje en spuiten maar. Helaas werkten mijn glitters niet. Ik heb van die dikke glitters en die verstopten de tube. Maar ik had Pinda al vertelt dat de glycerine het toveringrediënt was (die zorgt ervoor dat de glitters blijven drijven) dus die voegde ik bij de tweede poging ook maar toe. Ik zal wel verder zoeken naar dunne glitters, want die zijn toch wel magisch.

Elke avond spuit ik in alle vier de hoeken een beetje en een vleugje lavendel vult dan de kamer. Haar Opa had vertelt dat ze ook moest zeggen tegen de monsters dat ze maar buiten moesten spelen. Maar ze maakt zich een beetje zorgen dat ze dan in de auto van haar vader kruipen. Dus de monsters worden naar buiten gesommeerd maar ze moeten wegblijven bij papa’s auto. Ze slaapt weer de hele nacht door, al kwam ze zondag wel bij ons in bed ’s morgens met het verhaal dat ze de deur van haar kamer goed dichtgedaan had want er was een krokodil in haar kamer. Maar het was een kleintje (duim en wijsvinger een centimeter bij ekaar vandaan) en hij was niet eng.

Home sweet home 27

Werk aan de winkel.

Ik ga nu eindelijk eens verder met en quilt voor mijzelf, gedeeltelijk gemaakt met een ontzettend vintage kinderstofje gevonden in de kringloop. Het project ligt al zo ontzettend lang te wachten op tijd maar dit weekend besloot ik iets voor mijzelf te maken na een boel creatieve opdrachten van anderen. Maar eerst moet ik de weg vrijmaken naar de machine en naar de al gesneden stofjes, een plek vrijmaken voor de strijkplank en alle stofjes weer eens opbergen waar ze horen.

Home sweet home is een idee van Barbaramama, kijk voor meer deelnemers bij haar.

Magie

Al was het weer niet al te best, ik had de hele week al zin om naar het bos te gaan. Want het bos, dat is altijd mooi. Misschien wel op zijn mooist in de herfst. Er zaten nog genoeg blaadjes aan de bomen om je beschermd te voelen en er lagen er genoeg op de grond om zacht te lopen.

In de auto, onderweg naar het bos, kregen we een hele flinke bui op ons dak, maar eenmaal daar was het droog. En fris, precies het goede bosfris. Helaas stonden we nog geen vijf minuten later dicht bij elkaar onder een paraplu. Gelukkig hadden we een grote paraplu.

Maar ooooh. Wat doet regen dan mooie dingen zeg!

Het huisje van de kabouters werd eens even goed gewassen.

En de dennenaalden werden ook gepoetst.

Toen het zonnetje weer doorbrak werd het helemaal magisch.

Wat is een bos toch mooi.