Daalom

Lief zijn en stout zijn, het komt in golven. Pinda kan ons helemaal doodknuffelen, bedelven onder de kusjes en de ‘alleliefste mama van de weleld’ ben ik.

Maar ooh, dat stout zijn dat heeft toch wel een hele nieuwe dimensie aangenomen zeg! Ik hoor nu vaker nee dan bij de ‘ik-ben-twee-en-zeg-nee’ periode. Die eigenlijk nog wel meeviel, dat vond ik toen al en nu terugkijkend helemaal. ‘Wil ik niet’ of ‘mama, dat doe ik gewoon niet’ en ‘nee hool mama, daal heb ik geen tijd vool’. En als ze al wel wil doen wat wij haar vragen dan gaat dat niet zonder slag of stoot. Dan horen we ‘waalom?’ En nu ben ik wel zo dat ik de waarom zo goed mogelijk probeer te beantwoorden. Daar heeft ze recht op vind ik, duidelijkheid. Daar hou ik zelf ook van. Uit mijn mond zul je niet zo heel snel ‘daarom’ horen, ik sluit het echter niet uit want ook mijn geduld heeft een einde. Maar soms is ‘omdat ik dat wil’ wel het juiste antwoord.

Maar wat zegt madam als wij haar vragen naar het waarom van haar acties? Juist! ‘Daalom’.  Draak.

Advertenties

Och toch

Arm Pindaatje. Ziet er zielig uit hè! Heel erg zielig. Maar het is maar schijn hoor. Een simpele verkoudheid die heerlijk op haar stem slaat en waardoor ze een heel lief stemmetje heeft. En zometeen bedenkt ze wat anders om te doen en zal ze met veel pit van de bank afspringen. Waarschijnlijk om te spelen met haar stempelstiften die Sinterklaas in haar schoen achterliet.

Maar gisteren. Gisteren was het heel anders. Worstelen met de grote vragen van het leven, dat deed ze. Achterin de auto zat ze, in haar kinderstoel en ineens met een zucht zei ze; ‘ik heb nog hele kleine bolsten’.  Gniffelend vertelde ik haar dat dat wel goed zou komen. Tegen de tijd dat ze net zo groot zou zijn als ik dan zou ze wel borsten hebben. Het kwam allemaal goed, ze moest gewoon nog even groeien. ‘Gelukkig, dan klijg ik wel bolsten’ zei ze opgelucht. Zo. Crisis afgewend. Heerlijk, iemand nog behoefte aan een oplossing?

Groot

 

Ja. Het is zover. Zie je dat kind dat daar zo mooi aan tafel zit? Met stiften en een kleurplaat van zwarte Piet? Dat kind zit niet aan een tafel in ons huis terwijl het wel Pinda is.

Ze zit aan een tafel in school. Op een school stoeltje. Ze tekent een school kleurplaat met school stiften en heeft even ervoor haar jas opgehangen aan een school kapstok en haar tas neergezet op een plank van school waarin haar schoolbeker en haar schoolbakje met mandarijntjes zitten. Ze gaat dus naar school. Nog niet dagelijks, we gaan rustig wennen (dat geldt dan zowel voor haar als voor mij).

Het ging allemaal wonderwel goed. De juf kwam maandagmiddag langs voor een huisbezoek en kennismaking en Pinda vertelde zowaar verhalen aan haar. De overige wendagen werden afgesproken (vanaf januari gaat ze full time) en juf zei ‘tot morgen’ tegen Pinda. Pinda vertelde nog eens aan mij dat ze morgen naar school ging en speelde verder alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Dat was de afgelopen dagen wel anders, toen moest ze nog wel eens huilen als ze aan school dacht. Ze hoefde niet vond ze want ze was nog geen vier. Ze vond het zo spannend. Maar niets daarvan maandagmiddag/ avond. Haar eten ging er niet in maar dat was niet zo anders dan anders. Maar die avond ging ze wel twee keer naar de wc, spanning of ziek? Mr. Big zat al thuis met buikgriep en ik zag mijzelf al op de eerste dag bellen met de directeur om haar ziek te melden. Maar waarschijnlijk was het toch spanning.

Dinsdag sprong ze nog net niet uit bed toen we haar wakker maakten. Snel snel aankleden, redelijk snel eten en naar school! Veel te vroeg waren we… We vonden haar plek voor de jas, zagen de plank voor de tas en liepen naar binnen. Juf wist precies wat ze moest doen en ze gaf Pinda een tekening. Pinda ging zitten en tekenen. Na een klein poosje gaf ik Pinda een kus en zei dat ik nu naar huis zou gaan en haar straks op zou halen. Dat was goed en ik kreeg een kus. Mr. Big kreeg een kus en we zetten al een stap naar de deur, inwendig juichend. Pinda keek om zich heen, zag dat er ineens meer kindjes aan de tafel zaten en het lipje begon te trillen.

We kalmeerden haar, kregen haar weer aan tafel en net toen we weer weg wilden begon ze weer te huilen. De juf gaf haar een hand en zei dat ze samen met Pinda ons uit zou zwaaien. Pinda huilde nog net even harder en wij liepen weg. Wij liepen weg terwijl ons kind huilt. Tegennatuurlijk is dat. Maar vastberaden om niet zo’n hangmoeder te zijn liep ik door, tranen over mijn wangen. Toen we buitenstonden waren de tranen bij Pinda al weer weg al keek ze nog niet blij. We zwaaiden voor het laatst en gingen naar de auto. Naar huis, een leeg huis. En keken elke keer op de klok of het al weer bijna 12 uur was.

Pinda had het heel erg leuk. Ze had getekend, in de zandbak gespeeld, op de schommel gezeten, het Sinterklaasjournaal gezien, haar mandarijntje en beker drinken gesmikkeld in de klas en er waren kindjes die haar bij de hand namen en alles lieten zien. ‘Mama, mag ik molgen weel?’ Ik verwachte een doodmoe kind thuis te krijgen, of een heel druk kind die alles moet afreageren. Of een kind die de hele nacht droomt, misschien wel haar bed nat maakt. Helemaal niets van dat alles. Geslaagd met slag en wimpel. En nu vraag ik mij dus af, is dat wennen nou meer voor haar of voor mij?

Stof in de webwinkel

Ken je dat? Je loopt zo graag eens een kringloop of rommelmarkt binnen en je vindt de mooiste dingen. Die je gewoon niet kunt laten liggen. En dan kom je thuis en leg je (in mijn geval) de nieuwe stofjes en bandjes bij de rest maar eigenlijk lukt dat niet helemaal. Want de kast is vol en de la puilt uit.

Maar misschien zitten er jullie mensen die een minder volle kast hebben, die misschien wel het lef hebben om in een vintage stofje te knippen? Ik heb met pijn in mijn hart een paar stofjes en lintjes in de winkel gezet, voor een klein prijsje want dat heb ik er ook voor betaald. Ze staan hier!

Herfstperikelen

Hoezo televisie nodig? Pinda staat gewoon voor het raam want de blaadjes vallen zo mooi van de bomen vindt ze. Het lieve ding, elke keer als er een vlaagje wind komt roept ze hoera!

En ik? Ik  moet een beetje wennen aan de kou! Niets voor mij, ben heel warmbloedig normaal maar ik ben nu ook al 13 kilo en een beetje vet kwijt en dat merk je toch aan je isolatiewaarde. Gelukkig is mijn nieuwe quilt helemaal klaar voor gebruik en die ligt regelmatig op de bank. Alleen moet ik hem telkens wel delen met de katten…

Gehoord de afgelopen week

Pinda ligt zondag’s in bed bij ons en heeft de vorige avond haar schoen gezet. Zodat Sinterklaas haar tekening kan krijgen. Maar dat er een kadootje in zou zitten dat had ze niet verwacht. ‘Nee, zwatte piet neemt toch alleen de tekening mee’. Toen wij zeiden dat dat niet zo was en dat er dan vaak een kadootje achterbleef was ze niet meer te houden.

De dag na de inenting had ik zoveel mogelijk vrijgehouden. Gelukkig maar want ’s nachts zat een klein meisje te huilen in de badkamer, ze rilde van de koorts. Overdag was het alweer over, echt een reactie op de inenting dus. Ik vroeg haar of ze nog wat leuks wilde doen vandaag, die grote puzzel of met de lego. ‘Nee, ik wil naar het tuincentum’.  Kind van haar moeder.

zo ziet het tuincentrum eruit bij ons, vandaar dat ze wilde gaan

Op de vraag wie het liefste meisje van de wereld is; ‘de buu’mam’.

Redelijk nieuwe ontwikkeling is het meezingen. Met alles, reclame’s, K3, Adele. Heel zachtjes neuriet en zingt ze mee. Maar o wee als wij te duidelijk kijken dan wordt ze verlegen.

‘Ik vind E. heel lief, en N. vindt mij heel lief’.  E. is het buurtjongetje en die is stoer genoeg om niet de hele tijd achter haar aan te lopen en lief genoeg om als ze wil wel hand in hand met haar te lopen. N. is het buurtmeisje dat haar heel graag wil vermaken maar daardoor misschien een beetje te aanwezig is naar Pinda’s smaak.

 “mama, het is heel koud buiten, blllllllll’. Pinda kan nog steeds geen -r zeggen.

Mr. Big; ‘ga je nou nog eens posten op Hutsefluts, het is al vier dagen geleden’. Zo goed schat?

 

Sjaal tutorial

Edit najaar 2014

Lieve allemaal, dit bericht blijft een grote favoriet op deze site en daar ben ik erg blij mee, fijn om jullie blij te maken met deze uitleg. Maar nu, drie jaar na dato, ga ik geen vragen meer beantwoorden. Ik ben niet goed in het schrijven van patronen, deze was ook vertaald (zie link origineel patroon hieronder) en aanpassingen hieraan die zullen uit een ander koppie dan de mijne moeten komen.

Veel plezier met het haken van deze sjaal!

Na het maken van mijn sjaal kreeg ik nogal wat vragen over het patroon, of ik het misschien wilde vertalen of uitleggen, of het voor beginners ook wat was enzovoorts. En ja hoor, ik wil het wel vertalen en uitleggen en het is zeker een patroon voor beginners! Ik mailde met de mensen van www.thenaturaldyestudio.com met de vraag of ik hun patroon mocht vertalen en hier posten. Ze vonden het goed! Het originele patroon is bij hen te vinden en wel hier. Ze hebben meerdere leuke (gratis) patronen!

Om te beginnen moet je natuurlijk garen en een bijbehorende naald hebben. Ik gebruikte Aviso van Phildar en haaknaald nummer 5. Als je een dunner garen met een grotere naald haakt dan aangegeven krijg je meer een kant-look zoals je bij het originele patroon kunt zien.

De gebruikte steken zijn

  • kettingsteek/losse
  • half stokje
  • dubbel stokje

Dit is een mooie site met omschrijvingen van de steken. Het kan zijn dat ik een steek verkeerd vertaald heb uit het Engels, er zijn zoveel verschillende termen in omloop! Maar dit is hoe ik mijn sjaal heb gehaakt.

Het begin:

Haak 33 kettingsteken, in de 5de kettingsteek gezien vanaf je haaknaald haak je 3 dubbele stokjes. Dit is het begin van toer 1.

Hierna sla je 3 kettingsteken over, in de vierde haak je een half stokje.

Hierna sla je weer 3 kettingsteken over en in de vierde haak je 7 dubbele stokjes.

De bovenste pijltjes op de foto wijzen de plekken aan waar de halve stokjes zitten, de onderste pijlen waar de 7 dubbele stokjes zitten.

Dit wissel je steeds af, 3 kettingsteken overslaan, in de vierde een half stokje, 3 kettingsteken overslaan, in de vierde 7 dubbele stokjes.

Tot je nog 4 kettingsteken over hebt. Haak een half stokje in de laatste kettingsteek. De sjaal krult een beetje op, maar dat komt helemaal goed.

Dit was het allermoeilijkste van de hele sjaal. Het telwerk. Vanaf nu zal het als een speer gaan.

Toer twee;

Draai je sjaal om en haak 4 kettingsteken. Haak in dezelfde steek 3 dubbele stokjes.

In het vierde dubbele stokje van de vorige toer haak je een half stokje.

In het halve stokje van de vorige toer haak je 7 dubbele stokjes.

Dit wissel je met elkaar af, in elke vierde dubbele stokje van de vorige rij een half stokje haken, in elk halve stokje van de vorige rij 7 dubbele stokjes haken.

Tot je bij het eind bent. Aan het eind zit het stuk waar je in de vorige toer 4 kettingsteken en 3 dubbele stokjes gehaakt hebt. Een half waaiertje dus. In dat vierde kettingsteekje haak je een half stokje.

Klaar! Dit was het hele patroon. Al heb je nu wel een klein sjaaltje natuurlijk.

Je gaat gewoon verder op de zelfde manier als waarmee je toer twee begon. Dus 4 kettingsteken haken en 3 dubbele stokjes in dezelfde steek. Een half stokje in het vierde stokje van de vorige toer. 7 dubbele stokjes in het halve stokje van de vorige toer. Eindig elke toer met een half stokje in de vierde kettingsteek van de vorige toer en begin elke nieuwe toer met 4 kettingsteken en 3 dubbele stokjes in dezelfde steek.

Succes ermee en als er vragen zijn dan hoor ik het wel.

Mijlpaal

Pinda moest voor haar allerlaatste controle vandaag naar het consultatieburo, de rest doet de schoolarts. We voorzagen al problemen, toen ze laatst galbulten had was het al een drama om haar kleren uit te krijgen en nu dachten we het slim aan te pakken. Een week van te voren zeiden we al dat ze naar het consultatieburo moest, daar kon ze mooi spelen en daar waren ook andere kindjes. En omdat ze gewogen moest worden moest ze dan even, net als alle andere kindjes, in hemd en onderbroek lopen. Ze mocht zelf een nieuw hemd en onderbroek uitkiezen, en ze koos zo’n afgrijselijke met Minnie Mouse erop. Moeders slikte maar weer wat weg en als we nu toch bezig waren met grenzen verleggen (de mijne) kocht ik ook maar die pyjama met Minnie Mouse die ze helemaal geweldig vond maar die ik vooral warm vond.

Ook had ik al aangegeven dat ze een klein prikje zou krijgen, spontaan sprongen de tranen in haar ogen en daarna wilde ze er niet meer over praten. Wel was ze ineens geïnteresseerd in de suikerziekte-gerelateerde-prikjes die ik elke dag zet. Of het pijn deed en of het bloedde.

Vandaag was de dag. Moedig liep ze naar binnen, om in een hele drukke wachtkamer te komen met allemaal huilende baby’s. Direct draaide ze zich weer om. Maarja, daar stond ik, ze drukte zich tegen mij aan en heeft mij niet meer losgelaten. Gelukkig had ik ook daar rekening mee gehouden en was ik bijna een half uur te vroeg. Met veel geduld en overreding pelde ik laag na laag kleding af. Niet dat ze zoveel aanhad, maar haar jas uitdoen was al moeilijk. Gelukkig is de weeg en meet mevrouw heel lief en geduldig en heel ervaren. Pinda weegt 16.7 kilo en is 105 cm. Pinda kreeg een Okki voorgeschoteld, want die hebben ze op school (toverwoord) ook! Langzaam aan ontspande ze zich.

Praten met de dokter ging goed, het nabouwen van blokjes deed ze prima, de vormenstoof schoof ze eerst open (zoals ik niet anders ken van haar) voordat ze met een zucht dan toch maar de blokjes in de goede openingen deed. Vanuit een ooghoek zag ze drie poppen liggen en die deden mee met de oogtest. Glansrijk slaagde ze daar ook voor. Ze kreeg zelfs een beetje kwebbels.

En toen de Prik. Die gevreesde Prik. De dokter liet de spuit niet eens zien, liet haar naar de muur kijken om de pootjes van de rups te tellen en bij het derde pootje was het al klaar. Als ik Pinda niet op schoot had was ik bijna van verbazing van mijn stoel gevallen. Geen gehuil, geen geschreeuw. Niet dat ze dat eerder had gedaan maar dit was dan ook de eerste keer dat ze zo bewust een prik kreeg, ik verwachte een drama. Pinda slikte een keer en kroop wat dichter tegen mij aan, nadat de prik was gezet maar was daarna zo weer afgeleidt door de pleister die ze kreeg. De hemel ingeprezen werd ze! En ze mocht een kleurplaat uitzoeken en de kleren mochten weer aan. Duidelijk opgelucht en half juichend verliet ze voor de allerlaatste keer het consultatieburo. 3 jaar en een beetje nadat ze er voor het eerst was geweest. Toch wel een afsluiting hoor!

Welverdiend mocht ze een filmpje kijken, het werd Happy Feet. En na deze grote mijlpaal volgt binnenkort de tweede want over twee weken gaat ze voor het eerst naar school om te wennen!

Peuterdrama

Ik nestelde mij op een hard houten bankje met een half afgehaakt kerstversierinkje voor zaterdag en Pinda voorzag mij van bloemetjes.

Daarna ging ze leuk doen.

En lief doen.

En schattig.

En toen viel ze en was het feest afgelopen.

Warm de winter door

Vorige week haakte ik mijn sjaal af, ik had te weinig wol en moest daarvoor 6 kilometer fietsen, of eigenlijk 12 want ik moest ook weer terug. Gelukkig was het weer mooi.

En het weer is nog steeds mooi, nog geen sjaalweer. Al zou ik graag met mijn nieuwe sjaal pronken, liever heb ik nog even geen-sjaal-weer. Vooral omdat ik steeds meer hoor over een winter des doods met hevige sneeuw en kou… daar ben ik nog lang niet aan toe.

De gebruikte wol is Aviso van Phildar, 5 bolletjes zitten erin, twee meer dan ik hoopte. Het patroon heb ik via Pinterest, ik vond hem zo leuk dat ik hem twee keer pinde in verschillende uitvoeringen. Als dat geen duidelijke aanwijzing is dat je iets moet maken. Ik ben nog steeds heel verliefd op Pinterest. Als je eraan denkt om ook een account aan te maken, denk dan goed na, er is geen weg meer terug!

Aanstaande zaterdag 5 november is er van 11.00-16.00 een aan huis verkoop bij Meta, wil je ook komen? Mail haar of mij dan, of laat een reactie achter dan zal ik het adres doorgeven!