Groot

 

Ja. Het is zover. Zie je dat kind dat daar zo mooi aan tafel zit? Met stiften en een kleurplaat van zwarte Piet? Dat kind zit niet aan een tafel in ons huis terwijl het wel Pinda is.

Ze zit aan een tafel in school. Op een school stoeltje. Ze tekent een school kleurplaat met school stiften en heeft even ervoor haar jas opgehangen aan een school kapstok en haar tas neergezet op een plank van school waarin haar schoolbeker en haar schoolbakje met mandarijntjes zitten. Ze gaat dus naar school. Nog niet dagelijks, we gaan rustig wennen (dat geldt dan zowel voor haar als voor mij).

Het ging allemaal wonderwel goed. De juf kwam maandagmiddag langs voor een huisbezoek en kennismaking en Pinda vertelde zowaar verhalen aan haar. De overige wendagen werden afgesproken (vanaf januari gaat ze full time) en juf zei ‘tot morgen’ tegen Pinda. Pinda vertelde nog eens aan mij dat ze morgen naar school ging en speelde verder alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Dat was de afgelopen dagen wel anders, toen moest ze nog wel eens huilen als ze aan school dacht. Ze hoefde niet vond ze want ze was nog geen vier. Ze vond het zo spannend. Maar niets daarvan maandagmiddag/ avond. Haar eten ging er niet in maar dat was niet zo anders dan anders. Maar die avond ging ze wel twee keer naar de wc, spanning of ziek? Mr. Big zat al thuis met buikgriep en ik zag mijzelf al op de eerste dag bellen met de directeur om haar ziek te melden. Maar waarschijnlijk was het toch spanning.

Dinsdag sprong ze nog net niet uit bed toen we haar wakker maakten. Snel snel aankleden, redelijk snel eten en naar school! Veel te vroeg waren we… We vonden haar plek voor de jas, zagen de plank voor de tas en liepen naar binnen. Juf wist precies wat ze moest doen en ze gaf Pinda een tekening. Pinda ging zitten en tekenen. Na een klein poosje gaf ik Pinda een kus en zei dat ik nu naar huis zou gaan en haar straks op zou halen. Dat was goed en ik kreeg een kus. Mr. Big kreeg een kus en we zetten al een stap naar de deur, inwendig juichend. Pinda keek om zich heen, zag dat er ineens meer kindjes aan de tafel zaten en het lipje begon te trillen.

We kalmeerden haar, kregen haar weer aan tafel en net toen we weer weg wilden begon ze weer te huilen. De juf gaf haar een hand en zei dat ze samen met Pinda ons uit zou zwaaien. Pinda huilde nog net even harder en wij liepen weg. Wij liepen weg terwijl ons kind huilt. Tegennatuurlijk is dat. Maar vastberaden om niet zo’n hangmoeder te zijn liep ik door, tranen over mijn wangen. Toen we buitenstonden waren de tranen bij Pinda al weer weg al keek ze nog niet blij. We zwaaiden voor het laatst en gingen naar de auto. Naar huis, een leeg huis. En keken elke keer op de klok of het al weer bijna 12 uur was.

Pinda had het heel erg leuk. Ze had getekend, in de zandbak gespeeld, op de schommel gezeten, het Sinterklaasjournaal gezien, haar mandarijntje en beker drinken gesmikkeld in de klas en er waren kindjes die haar bij de hand namen en alles lieten zien. ‘Mama, mag ik molgen weel?’ Ik verwachte een doodmoe kind thuis te krijgen, of een heel druk kind die alles moet afreageren. Of een kind die de hele nacht droomt, misschien wel haar bed nat maakt. Helemaal niets van dat alles. Geslaagd met slag en wimpel. En nu vraag ik mij dus af, is dat wennen nou meer voor haar of voor mij?

Advertenties

7 thoughts on “Groot

  1. Oei…
    ook hier een klein traantje. Even een moeizame start voor Pinda en moeder (en Mr. Big?) op de schooldag zelf, maar inderdaad een 10 met een griffel voor Pinda op en na school.
    Dat wennen… dat is inderdaad voor jou 😉

  2. dat wennen is inderdaad voor jou, sommige kinderen voelen hoe moeilijk hun ouders het er mee hebben en spelen dat goed uit, lipje laten hangen, wat traantjes eruit persen en mama blijft toch wel wat langer, tot ze echt weg gaat, groot drama, en dan is moeders de hoek om, kind draait zich om en gaat spelen. terwijl moeders thuis vertwijfeld af vraagt gaat het goed.
    Natuurlijk gaat dit niet op voor pinda, maar mocht dit wel gebeuren, wees duidelijk, na 1 kusje/puzzeltje/boekje ga ik en doe dat ook.
    een nieuw tijdperk begint, moeilijk maar er komen ook nieuwe leuke dingen voor in de plaats.

  3. Hoe herkenbaar!Laura moest toen,alweer heel wat jaren geleden uit mijn armen worden getrokken en ook bij deze moeder liepen de tranen toen over haar wangen.Dat ben ik nog steeds niet vergeten.Een grote mijlpaal voor mama,papa en kind idd.Komt helemaal goed:)

  4. Ik als lurker moet toch even reageren. Zooooooooooo herkenbaar dit. Ik kreeg ook bijna weer traantjes. Mijn dochter zit nu bijna een jaar op school en vindt het fantastisch (als het vakantie is mist ze school zelfs). Maar in het begin…..oooeeehhh wat was dat wennen. Huilen en doodop, niet naar school willen, ik mocht niet naar huis maar moest bij haar blijven in de klas. Best heavy!
    En ja dat wennen…. dat is blijkbaar voor de moeders nog het ergst 😉

    Was ook erg vertederd hoe je haar r = l zo mooi in zinnen weet te zetten. Ook al zo herkenbaar 🙂

    Succes!!! Het komt goed! 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s