Dank jullie wel!

Bedankt allemaal voor de gelukwensen! Ontzettend leuk om mijn mailbox zo vol te zien stromen!

Hier gaat het goed, ik heb gelukkig geen last van misselijkheid, wel ben ik erg moe geweest. Naar mijn idee moeier dan bij Pinda maar dat kan natuurlijk ook een onderdrukte herinnering zijn. En ik ben ineens allergisch voor hyacintbollen, niet de geur maar echt het aanraken van de bol. Dat is verre van leuk want hyacinten zijn toch wel een favoriet van mij. Maar het is wel weer een toevalszwangerschap hoor! Ontzettend gepland en gewenst daar niet van maar niet eentje die vanzelf ging. En toch eigenlijk juist weer wel…

Voor de geïnteresseerden, lees hieronder verder, het is echter wel een flink verhaal!

Ruim anderhalf jaar ben ik van de pil af en wetende dat zwanger worden niet vanzelfsprekend is bij ons (PCOS) hadden we na een flinke tijd toch maar een afspraak staan bij de gynaecoloog. Dat rotmens (echt hoor, geen fijne gyn) vertelde ons dat ze geen hormoonbehandeling wilde geven omdat ik te dik was. Maar afvallen terwijl je aan insuline zit dat is niet echt makkelijk. Dus ik ging naar een andere internist, kreeg andere medicijnen en een dieet en moest afvallen. Moest. Niet alleen van de gyn of om zwanger te worden maar ik had het in mijn kop, die kilo’s moesten eraf. Voor mijzelf, voor mijn toekomst. Ik zag het als een kans die ik moest nemen, andere medicijnen, andere begeleiding en het vooruitzicht om in het gunstigste geval helemaal van de medicijnen af te komen. En ja, als het als neveneffect had dat zwanger worden makkelijker ging dan was dat alleen maar mooi meegenomen. Begin oktober was ik al flink afgevallen, en maakten mr. Big en ik het moeilijke besluit om even niet verder te gaan met de gynaecoloog. Want ze wilde niet behandelen maar al wel vast beginnen met onderzoeken van mijn bloed, in kaart brengen van de hormoonspiegels enzovoorts. Dit besluit hield natuurlijk in dat het hele zwanger worden een lang traject zou worden. Je kunt je voorstellen dat er flink wat traantjes hebben gevloeid. Op dat moment was ik altijd nog zwaarder dan ik was toen ik van Pinda in verwachting raakte en een spontane zwangerschap zat er toen al niet in.

De internist was wel heel blij, vond dat we de juiste beslissing maakten. Maar om tegengas te geven riepen wij om het hardst dat we ook geen zwangerschap gingen voorkomen. Eigenlijk om het voor onszelf een beetje dragelijker te maken. Op 30 september, mijn verjaardag, werd ik ongesteld. Wat een dag, dacht ik nog. Op 31 oktober, de verjaardag van mr. Big, werd ik niet ongesteld. Niets raars is dat voor mij, mijn cyclus varrieerde tussen de 30 en 60 dagen, geen peil op te trekken dus. Ik ging 3 november naar de apotheek om nieuwe medicijnen op te halen, ik gebruikte in plaats van insuline een combinatie van metformine en victoza. Die victoza is nog niet getest bij een zwangerschap en mag dan dus ook niet gebruikt worden. In de computer bij de apotheek is ooit gezet dat ik een kinderwens heb (via de huisarts denk ik) en elk bezoek werd ik gevraagd of ik zwanger was vanwege de victoza die ik gebruikte. Dat is natuurlijk erg confronterend en daar, op die derde november heb ik gevraagd of ze dat uit de computer wilden halen. Het zou immers een lang traject worden dat al moeilijk genoeg zou zijn. De apothekersassistente begreep het direct en drukte snel op de backspace toets nadat ik had beloofd om meteen met de victoza te stoppen als ik wel zwanger bleek te zijn.

Weglopend uit de apotheek kwam ik toch een beetje aan het rekenen. En al voelde het wel alsof ik elke dag ongesteld kon worden, ik besloot toch maar een test te halen. Alleen durfde ik natuurlijk absoluut niet meer naar die apotheek daarvoor! Ik kocht een setje van twee bij de Etos. Alweer niets bijzonders, de staafjes waar ik de afgelopen jaren overheen plaste die zijn niet meer op 5 handen te tellen. Thuis gebruikte ik de eerste en die deed helemaal niets, dat was wel bijzonder, dat was mij nog nooit overkomen. Niets deed het, zelfs geen controlestreepje. Al mopperend gooide ik hem weg, potverdrie die testen zijn nu ook niet echt spotgoedkoop. Het duurde een tijdje voor ik weer naar de wc moest en toen was ik bijna die tweede test alweer vergeten. Voor mij was het doen van een test meer het uitsluiten van een zwangerschap dan het bevestigen ervan. Maar toch, die tweede test had meteen twee blauwe streepjes. Dat snapte ik dan ook weer niet want dat kon gewoon niet. Ik keek nog snel even om het hoekje naar Pinda die heerlijk aan het spelen was en liep naar boven om echt even mijn hart weer tot bedaren te brengen. Hoevaak ik wel niet op die test heb gekeken of het streepje er nog stond!

En die hele mr. Big, die was nog niet thuis. En dat zou ook nog zeker anderhalf uur duren. Anderhalf lange uren later drukte ik hem dan de test in de handen en ook hij geloofde het niet. Hij zou wel even een nieuwe test gaan halen, die van clearblue want die zei tenminste of je wel of niet zwanger was. Het geschreven woord was schijnbaar betrouwbaarder dan een streepje. Bij de ingang van de Etos kwam hij nog even stomtoevallig zijn zus tegen die hij op dat moment niet wilde zien, hij had natuurlijk een doel; test kopen en naar huis! Hij wist niet eens meer te vertellen waar ze het over gehad hadden. En ja, deze test was natuurlijk ook positief!

Diezelfde avond nog hing ik met mijn geweldige diabetes verpleegkundige aan de lijn, op haar prive nummer, in haar prive tijd. Om van alles door te spreken. De volgende dag belde ik met de afdeling verloskunde in het ziekenhuis, want als diabeet kom je niet onder ziekenhuisbegeleiding uit, en ze maakten een afspraak op 8 weken precies voor de intake en eerste echo. Dat bleek 25 november te zijn, de sterfdag van mijn moeder. Toen ik dat hoorde wist ik zeker dat alles voorbestemd was. De echo was goed, uitgevoerd door een andere gynaecoloog op mijn verzoek, al werd ik 5 dagen terug gezet en overgeplaatst naar weer een andere gynaecoloog. 8 december ging ik weer voor een echo en werd ik weer 4 dagen vooruitgezet. Ik zit nu bij een gyn die wel leuk is, die gewoon erg nuchter is in verband met mijn suikers. Op het moment zitten de suikers perfect, maar dat zal zeer waarschijnlijk anders worden onder invloed van de hormonen. Ik sta dus erg onder controle van zowel de gyn als internist/ diabetes vpk. We nemen het maand per maand en straks week per week. Dat is ook gewoon de enige manier vind ik. Mijn uitgerekende datum is gezet op 5 juli 2012 maar realistischer is de derde week van juni. Ik mag niet overtijd gaan en de kans zit erin dat in week 38 de baby gehaald word. Dan is de baby voldragen en dan is zitten in een moeder met diabetes een minder gezonde omgeving dan eruit. Maar ook dat zien we dan wel.

Een heel verhaal is het dus geworden! Ik wilde het gewoon graag van mij afschrijven denk ik! Ik kan er nog steeds niet over uit dat wij spontaan zwanger geworden zijn, al schijnt metformine wel te helpen bij PCOS. Als er hier mensen meelezen die in een soortgelijk schuitje zitten, dan kan ik alleen maar zeggen hou moed! Echt het komt goed, misschien niet op de manier die je eerder voor ogen had maar het zal goed komen.

En voor alle mensen die iemand kennen die in hetzelfde schuitje zitten als wij zaten; zeg nooit maar dan ook nooit dat het wel komt als je het loslaat. Al kun je dat misschien wel uit mijn verhaal halen, het is bijna het ergste wat je kunt zeggen. Loslaten als je in dit soort trajecten zit is gewoon geen mogelijkheid.

En zeg ook nooit tegen zwangeren die klagen over moeheid, misselijkheid of wat voor een kwaaltjes dan ook ‘je weet waarvoor je het doet’.  Alsof we niet mogen balen van alles. Natuurlijk weet je waarvoor je het doet maar dat wil niet zeggen dat het altijd koek en ei en roze wolken en elfjes op eenhoorns is.

Mochten er mensen zijn die hier komen en (zwangerschaps) diabetes hebben en zwanger zijn en rondlopen met vragen, mail mij gerust op hutsefluts(@)home(.)nl. Ik ben geen arts, geen verpleegkundige maar heb nu 1x een zwangerschapsdiabetes gekregen en heb anderhalf jaar na de bevalling de diagnose diabetes type II gekregen. Het is eng als dit vastgesteld wordt, en als je zwanger bent helemaal, ik heb er letterlijk grijze haren aan overgehouden. Misschien kunnen mijn ervaringen iemand helpen…

Advertenties

17 thoughts on “Dank jullie wel!

  1. Met tranen in mijn ogen zit ik je verhaal te lezen. Zo bekend die kinderwens die niet zo makkelijk komt. Moraal is geef nooit, nooit op als je een kinderwens hebt. Loslaten kun je het inderdaad niet maar stug doorzetten kan je wel. Kan niet wachten om te horen hoe het verder met je gaat en straks jullie gezinnetje van 4 te zien. Moe is normaal geloof ik bij een tweede (en derde ;-), want mr. Big zijn zus had er veel last van en ikzelf ook. Geniet van het wonder van zwangerschap we maken het maar zo weinig mee. xx

  2. Het lijkt me extra geweldig als je “spontaan” zwanger raakt, dat het toch onverwachts is, terwijl je je had ingesteld op een heel traject. En je had ook al een weg achter de rug met veel teleurstellingen en uitstel. Poe, dat is niet niks: diabetes en zwanger raken / zijn. Ik had er eigenlijk nog nooit iets over gelezen, maar ik kan me voorstellen dat dit een heel hoopgevend verhaal is 🙂

  3. Zwanger zijn is één van de mooiste ervaringen die er is, maar ook één de vermoeiendste en de zorgelijkste en dan duurt het ook nog eens 9 maanden……
    Lieffie schrijf, klaag en zeur zoveel als je wilt over alle kwaaltjes en het balen en de ongerustheid die erbij horen en ik zal alleen maar: “Ach, ach, het is toch wat en oh Gutohgut: zeggen. Beloofd:-) en een dikke zoen voor jullie 4.

  4. Jeetje….. Wat een prachtig verhaal. Ik kom er nu pas toe om te reageren, maar had al eerder met tranen in mijn ogen het vorige logje met die prachtige pinda foto’s gezien. Tranen omdat wij ook niet zomaar zwanger raken. Van Silke was ik in 3 maanden zwanger en nu zijn we dik 1,5 jaar verder en nog niks…. (en alles in orde volgens de gyn) en zit ik in een mega-dip. En dit logje was dus ook meer dan welkom!! Het was alsof je de woorden over het loslaten persoonlijk tegen me zei. Soms heb je gewoon het gevoel van: als het niet lukt, is het mijn schuld, want ik kan het niet loslaten… Tis gewoon ook onmogelijk als je er iedere maand weer mee geconfronteerd wordt.
    Ik wens je een hele fijne zwangerschap toe en dankzij jouw logje krijg ik weer hoop en moed om vol te houden!!!

    • @Mo: het is niemands schuld, en zeker niet die van jou. Om Pinda te krijgen zijn we twee jaar bezig geweest en uiteindelijk kregen we een hormoonkuur die niet zijn werk deed in de termijn die ervoor stond maar gelukkig op dag 28 van de cyclus wel voor twee eitjes zorgde die klaarstaan om te springen. De medische molen om zwanger te raken daar hebben wij niet lang in gezeten gelukkig, maar elke dag is al te veel. Mensen vroegen mij vaak of ik geen spijt had dat ik niet eerder naar de gyn was gegaan, juist omdat het zo snel raak was erna. Maar dan had ik geen Pinda gehad maar een ander kind. Het had allemaal een reden geloof ik en terugkijkend zou ik niets anders gedaan hebben dan dit, hoe frustrerend alles ook was.
      Hou vol, het zal goed gaan, op welke manier dan ook.

  5. Amai, al een serieuze medische weg achter de rug. Ik ben superblij voor jullie, against all odds maar toch waar! JOEPIE, dit geeft me weer wat moed (geen diabetes hier maar toch ook al 2,5 jaar aan het proberen zonder geluk).

    Alvast een goede zwangerschap toegewenst, een vlotte bevalling en een gezond kindje.

  6. Gister had ik even traantjes toen ik je verhaal las, vandaag herlas ik het en had ik ‘slechts’ heel veel kippenvel.
    Ik ben zo blij voor jullie, had me af en toe (onder invloed van zelf zwanger te zijn natuurlijk) afgevraagd of Pinda een grote zus mocht worden. Zo meelezend vind ik jullie geen ouders voor één kind, maar ja, misschien schrijf je niet dat één genoeg is, om welke reden dan ook.
    Toen ik las over je afvallen vond ik dat knap, en in mijn achterhoofd dacht ik, dan zul je eerst niet zwanger raken. En nu dit hele fijne nieuws.
    Wat een moeilijke tijd hebben jullie moeten hebben hierdoor.
    Ik, wij, waren al zeer dankbaar met onze snelle/voorspoedige zwangerschap, maar op deze momenten nog veel meer.

    Genoeg sentimenteel gezemel 😉
    Geniet ervan!

  7. Geweldig,kleinkind nummer 9 komt er aan waar we erg blij mee zijn!!!

    Aan liefde zal het zeker niet te kort komen!!!

    Ben al druk weer aan het uitdenken hoe de kraammand er dit keer uit zal zien.

    Een hele fijne tijd toegewenst,zonder al te veel problemen!!!

    Liefs,opa H en oma J.
    xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

  8. De zin” je weet waarvoor je het doet”, als je klaagt over misselijkheid, enzo verder ben ik zooooooooooooo beu gehoord! Ik lig op dit moment al bijna 7 weken in het ziekenhuis met platte rust, omdat mijn beebje er uit wou op 24weken. Heel veel mensen zeggen, “Hou nog even vol, dat hoort er bij en je krijgt er iets mooi voor terug”, echt ik kan het niet meer horen! Ik wil gewoon naar huis bij mijn man en mijn zoontje. Zwanger zijn is zeker niet altijd roze geur en maneschijn.

    Ik lees hier al een tijdje mee en ik vind het super dat jullie terug zwanger zijn. Ik duim voor een vlotte zwangerschap. En Pinda die wordt (denk ik toch) een fantastische grote zus!…

    Probeer er ook een beetje van te genieten (dat probeer ik hier ook)

    Greetz

  9. Wat een mooi verhaal en zo zie je maar de wonderen zijn de wereld nog niet uit. Zelf hebben we de hoop op een tweede kindje opgegeven en genieten we van al het moois wat op ons pad komt, en je hebt gelijk sommige dingen zijn zoals ze zijn.
    Geniet ervan voor je het weet is jullie wondertje er alweer. Hou je blog in de gaten.

    Liefs Esther

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s