Pfieuw!

De aanloop naar deze dag was een beetje naar, ik zou vandaag een echo krijgen en ondanks dat ik best positief gestemd ben over deze zwangerschap kwam toch ineens de angst opzetten. Raar natuurlijk want de echo van 8 weken en 10 weken was ook goed dus waarom deze niet? Toch kon ik het gevoel niet van mij afschudden.

In de wachtkamer vanmiddag voelde ik ineens de spanning van mij afglijden en ik wist WIST gewoon dat het goed zou gaan. En ja hoor, een puntgaaf kindje dat lekker sliep. Een kloppend hartje, een gevuld maagje, mooie vlindervormige hersentjes en een kleintje. Ik ben weer een paar dagen achteruit gezet maar ik trek mij daar niets van aan, eerst 5 dagen achteruit, dan 4 dagen vooruit dan weer 4 dagen achteruit. Dit beebje komt toch wel wanneer die komt! Ik hou gewoon 5 juli aan als uitgerekende datum.

Over 4 weken mogen we weer voor een echo! Dat is dan echt het voordeel van een zwangere diabeet zijn. De echoscopist was geweldig lief en enthousiast, die had echt lol in haar werk, en zij moest bepalen aan de hand van wat ze konden zien vandaag of een extra echo tussen de 12 en 20 weken nodig zou zijn. Nodig was het niet maar ‘waarom niet doen als het wel kan’ zei ze! Geweldige vrouw. Dus over 4 weken weer, 4 weken daarna weer in een ander ziekenhuis met scherpere apparatuur en dan zitten we alweer op de helft.

Maar nu de hamvraag, hoe gaan we dit beebje noemen? Pinda ontleende haar naam aan de vorm die ze had op de eerste echo, die naam bleef plakken tijdens de zwangerschap en het was ook de eerste naam waaraan ik dacht toen ik met Hutsefluts begon. Maar PindaII vind ik niets. Dit beebje moet een eigen naam hebben. Alle ideeën zijn welkom!

Advertenties

12 thoughts on “Pfieuw!

  1. Euh…Olijfje…blijkt het een jongetje dan kan je er Olaf van maken
    of je noemt hem/haar toffee als je naar de beentjes kijkt lijkt het net of het een snoepje is met dan die strikjes aan beide kanten….

  2. Pukje, dat allitereert mooi met Pinda en je zegt zelf ‘een kleintje’.

    En, geniet ervan!
    Hoe cliché….
    In mijn buik trappelt ons kleintje erop los, draait alle kanten op (zo voelt het althans) en ligt geregeld voorin mijn buik de huid op te rekken. Het is zo gezellig, en wordt ook voor manLief steeds echter zo.

    Geniet!

  3. Het eerste wat mij te binnen schiet is “Nootje”
    Kaas kan ook, van pindakaas, maar dat vind ik toch een beetje… nou nee..
    Of Champion Charlie Brown
    of, of, of…..
    Mijn oudste noemde we Bobbels, vanwege de bobbels die hij op mijn buik maakte al schoppend en mijn kleinkind werd de eerste maanden Spruitje genoemd. Grappig dat bijna iedere ouder een koosnaampje voor het ongeboren kind verzint.
    Koos kan natuurlijk ook:-)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s