Vakantie!

Het is vakantie! Dat betekent uitslapen (relatief dan) maar in ieder geval niet wakker worden van de wekker en snel opstaan en snel naar school, nee gewoon als Pinda vraagt of ze mag komen knuffelen dit toestaan voor zolang zij wil! En vakantie betekende ook de eerste keer naar de bioscoop gaan voor Pinda. Naar de film van de Sprookjesboom. Die duurt 70 minuten en dat vond ik net lang genoeg voor een kleutertje dat veel dingen toch erg spannend vind. Zo spannend dat ze eigenlijk niet wilde gaan maar na het zien van de trailer op de computer en de belofte van popcorn wilde ze toch…

Slechte flits-phone-foto want toch wel donker in de bios

Bijna ging het feest niet door want de bios had een internet storing waardoor we niet konden pinnen bij de kassa en de pinautomaat verderop deed het ook niet. Gelukkig had ik nog 20 euro verstopt in mijn tas, zo goed dat ik het eigenlijk niet meer wist en hem gelukkig toevallig tegenkwam. We haalden snel de kaartjes, raceden naar boven, kochten een kinderformaat popcorn waarbij de bios en ik toch erg van mening verschillen over het formaatje ‘kinder’ en ploften op een loveseat neer. Dat had ik van te voren al bedacht, dat dat zenuwpeesje van mij wel eens dicht tegen mij aan zou willen kruipen. En ja hoor! Gewapend met de popcorn keek ze naar de lampjes die langzaam uitgingen, het gordijn dat openging en die reclame die begon. Toen ineens kwamen de voorstukjes, op een volume waar ik nog een piep van in mijn oor heb. Pinda sprong zowaar een paar centimeter omhoog van schrik. Gelukkig ging de film op een wat lager volume verder. In de pauze was ze boos! Want de film was toch niet zo snel afgelopen! Geen zorgen, er was nog een half uur tenenkrommende film te gaan (sorry Efteling, maar jullie zijn met films maken nog geen Disney, nog niet in ieder geval) maar Pinda vond het allemaal fantastisch en daar ging het natuurlijk om.

 

Nature vs nurture

Ik geloof dat een kind al een karakter heeft voor die geboren wordt. Een temperament geloof ik dat het heet. Ik geloof niet dat een kind blanco geboren wordt en dat de opvoeding voor alle karaktereigenschappen zorgt. Dat de opvoeding van  hele grote invloed is op het maken en helaas ook breken van een kind dat ontken ik zeker niet hoor, maar geen kind wordt zonder temperament geboren.

Dat klinkt allemaal best wel zwaar, maar waar ik naar toe wil; ik zie (voel) nu al een verschil in temperament tussen Pinda en Koosje. Pinda voelde ik vanaf 11 weken al zwemmen en bewegen, Koosje gelukkig ook. Maar waar Pinda veel aanwezig was maar voornamelijk kriebelde zit Koosje de hele baarmoeder te verbouwen. Pinda voelde ik gerust de hele dag door, soms draaien, soms zacht schoppend maar voornamelijk kriebelend. Dat is nu nog terug te zien, Pinda kan heel goed  op de bank een filmpje kijken maar stil zitten is er nooit helemaal bij, of ze wrijft met de voeten langs elkaar (familietikje) of ze frummelt ergens met de handen aan.

Pinda was alleen heftig in de buik als ze een tijdje de hik had. Dan werd ze zo boos dat ze heel hard ging stampen, bij voorkeur om drie uur ’s nachts. En dat temperament merken we nu nog. Ze is rustig en heel beheerst maar als de bom barst dan barst die flink.

Koosje niet hoor. Die kan gerust een tijdje stil zijn, om mij vervolgens ’s nachts de halve nacht wakker te houden. Koosje schopt nu al zo hard (met 21 weken) dat het soms gewoon pijn doet. Ik vrees al voor mijn ribben binnen een week of 10. Als ik een hand op mijn buik leg zwemt Koosje ernaar toe, en waar Pinda altijd helemaal rustig werd van haar vaders hand laat Koosje zich niet afremmen door de hand van mr. Big. En vanochtend heeft Koosje weer wat nieuws ontdekt; gelijktijdig schoppen en stompen. En Koosje had daar schijnbaar zoveel plezier in dat het een tijdje gelijktijdige tikken regende aan zowel de linkerkant van de buik als de rechterkant. Slapen is er dan niet meer bij, ik vind het allemaal erg gezellig maar soms is een uurtje slaap extra ook niet weg…

Nu al een verschil in temperament, ik ben heel benieuwd hoe zich dat straks uit als Koosje geboren is en hoe wij anders moeten opvoeden!

Kouwe koffie

Ik hou van alles waarin koffie zit. IJs met koffiesmaak, koekjes en snoepjes met die smaak, tiramisu die je lekker maakt met een flink sterk kopje espresso. Ik vind een cappucino lekker, irish coffee, italian coffee dat soort dingen, kom maar op! Maar het gekke is, een gewoon kopje koffie krijg ik al jaren niet meer weg. Vind het gewoon niet lekker meer.

Maar wat ik echt het allerlekkerst vind is ijskoffie. Dat soort dat je in de supermarkt kunt kopen met een espresso of cappucino smaakje. Of wat ik afgelopen zomer had, een drankje wat meer een granita was van koffie, ijskoud, te kauwen en met een beetje geduld te drinken (van DE geloof ik). Heerlijk! Ik heb verschillende zelfmaakrecepten geprobeerd maar niets haalde het bij het kant en klare gekochte product. Die dingen zijn niet zo goedkoop en ik prijs mezelf gelukkig dat hier geen Starbucks zit, ik zou vaste klant zijn. En die dingen zijn ook niet zo geschikt voor diabeten helaas. Maar ik mis het zo! Dus ben ik toch maar weer op zoek gegaan naar een recept zodat ik ook de suikers enzo enigzins kon beheersen. Die van pioneer woman zag er goed uit, maar oei, 2 gallon koffie ineens maken? Dat kan zij misschien kwijt in haar Amerikaanse koelkast, maar die Nederlandse van mij is toch een stukje kleiner. En omrekenen van de hoeveelheden en verkleinen in de goede verhouding, daar ben ik nog nooit goed in geweest. Toen vond ik (ergens, kweetnietmeerwaar) een ander recept.

1/3 cup (vers) gemalen koffie en 1 1/2 cup water. Het water moet koud zijn, het is een ‘cold brew’ gewoon koffie zetten en dat af laten koelen geeft absoluut niet hetzelfde effect. Kijk daar kon ik wat mee! De matroesjka’s werden weer van stal gehaald en er werd een heel vies goedje gemaakt door de beide ingrediënten bij elkaar te gooien en die dan minimaal 8 uur, liever 12, in een afgesloten container te laten staan.

Ik verdubbel het recept… komt toch wel op!

Na die tijd giet je het door een koffiefilter in een ander afsluitbaar containertje en het zwaartse werk is gedaan. Daarna maak je hem lekker. Heel erg lekker. Eerder klopte ik melk op en goot ik dat erover heen, 50% koffie en 50% opgeklopte melk. Lekker maar het was het net niet. Pioneer woman had wat beters bedacht.

Gezoete gecondenseerde melk. Gezoet met veel suiker, weer niet erg verantwoord maar als je één lepeltje toevoegt en maar één kopje per dag drinkt dan kan dat vast geen kwaad besloot ik. Voor de mensen die dit niet kennen; het is stroperig, doet denken aan gesmolten witte chocolade, smaakt heerlijk zoet en romig naar een soort van toffee-achtige-creme en is gewoon magisch…

Scherpe foto’s maken met in één hand de lepel en in de andere de camera is nog niet mijn beste vaardigheid. Zeker niet met druilerig weer.

Heerlijk! Je kopje half vullen met koffie, dan één (koffie)lepeltje gecondenseerde melk erbij wat precies zorgt voor de juiste zoetheid en romigheid en aanvullen met heerlijke koude verse melk. Ik drink dit ’s morgens na het naar school brengen van Pinda, in mijn eentje met alle aandacht voor het kopje met zijn inhoud. Helemaal alleen voor mij. En zolang de injectie met B12 niet aanslaat zorgt dit wel voor wat energie!

Lievebees

Ons lieveheersbeestje, ofwel ‘lievebees’ volgens Pinda, die wilde niet verkleed naar school. Want dat was raar. Argumenten van mijn kant dat iedereen verkleed ging, het briefje van school laten zien, de belofte van haar met rode plukken, niets hielp. Totdat mr. Big langskwam en haar verzekerde dat het echt zo was, morgen (vandaag dus) mochten alle kindjes verkleed naar school. En ja, de juf Marieke en meneer Frans en alle andere juffen en meneren zouden ook verkleed zijn. We kregen zo’n blik van ‘jaja, je kunt me nog meer wijsmaken’ en ze negeerde ons verder. Maar dat kleurtje in haar haar wilde ze toch wel even uitproberen…

Vanochtend was er geen probleem bij het aantrekken van de zwarte legging, het zwarte jurkje was ook prima, de staart in haar haar mocht maar dat rokje mocht niet. Het hemdje waaraan de vleugels vastgeklit worden al helemaal niet en de vleugels werden meteen door de kamer gegooid. Het kleurtje in haar haar mocht ik wel weer zetten… Voor ze naar school ging trok ze toch het rokje aan en onderweg naar school zag ze allemaal prinsessen, boeven, cowboys en een mevrouw die een rupsje was. Langzaam begon ze te geloven dat we haar niet voor de gek hielden. Op school was ze overdonderd door alle kleur en drukke kinderen. Juf met haar bloemen shirt, de directeur met zijn knalroze tuinbroek en de concierge met zijn fluoriserende roze hemd. Nee. Carnaval was maar raar besloot ze. Je zag het in haar ogen en je zag haar die beslissing maken. Ze pakte één van de knikkerbakken en verschool zich in een hoekje, vastbesloten om zich compleet af te sluiten van die gekkigheid. Ondertussen had ik al wel stiekem haar vleugels opgeplakt…

Koosje zwaait even

We hebben net de 20 weken echo gehad en alles was helemaal goed! Koosje ligt mooi gemiddeld op schema met het groeien en alles is gezond. Dat wisten we al een beetje na de 16 weken echo maar extra bevestiging kan natuurlijk geen kwaad. Nu moeten we even afkicken want de eerstkomende weken zullen er geen echo’s meer gemaakt worden, tenzij de gyn elke keer haar apparaat aanzwengeld…

Vieze mientjes vooral die 12 van B

Afgelopen vrijdag had ik weer eens een afspraakje met de internist. Alles was goed, perfect zelfs, bloeduitslagen van een uitslover, van een niet diabeet. En dan na te gaan dat ik zwanger ben (suikerspiegels worden erg beïnvloed door hormonen) en nog steeds aan tabletten zit, niet aan de insuline. Ik werd bijna de hemel ingeprezen. En ik vond eigenlijk ook wel dat ik dat verdiend had, als ik even zo onbescheiden mag zijn. Want het komt allemaal niet vanzelf, ik werk er ook hard genoeg aan. Ik sta mijzelf best wel eens een lekker broodje toe, of een beetje chips maar over het algemeen eet ik heel bewust. Bewust betekend dan koolhydraat armer, niet zo streng als toen ik nog op dieet was maar nog wel met flink oppassen. Een stokbroodje met een smeerseltje is verleden tijd. Ribbelchips met paprikasmaak of nog smakelijker; bolognese worden niet meer in huis gehaald want ik kan daar gewoon niet van af blijven. Sporadisch een croissantje is geen probleem maar een pistoletje of een lekkere italiaanse bol kan gewoon niet. Frituur? No way. Pizza? Helaas niet. Het was eigenlijk niet zo dat we al deze dingen vaak aten maar als je ze niet meer mag dan mis je ze toch wel. Ik beperk het aantal sneetjes brood dat ik eet en de portie aardappels/rijst/pasta. Ik eet extra groentes en mager vlees een visje of gevogelte. Ik drink geen dranken meer met suiker maar voornamelijk water, spa rood of thee met als traktatie ’s avonds een cola light met een scheut citroensap (want anders vind ik het te zoet, moet je nagaan!)

Al dat doorzetten werpt natuurlijk wel zijn vruchten af. Met bijna 20 weken zwangerschap handhaaf ik mijn gewicht nog steeds, de teller staat sinds september op min 17.5 en Koosje is niets groter dan een baby hoort te zijn. Dat gewicht handhaven doe ik niet uit ijdelheid, meer gewicht betekend ook meer medicatiebehoefte.  Mijn suikers zijn gewoon goed en dat is heel belangrijk. Maar ik voelde mij niet echt heel erg goed. Nog steeds ben ik erg moe en ik heb best wel last van mijn schouders en nek en toch wel vaak hoofdpijn. Alles schoof en schuif ik af op de zwangerschap. Moeheid hoort erbij en die pijn in mijn schouders en nek komt waarschijnlijk doordat ik niet meer op mijn buik kan slapen en daardoor vaker op mijn zij slaap. En die hoofdpijn komt gewoon door alle sneeuw, daar heb ik al veel langer last van, sneeuw = hoofdpijn.

Maar afgelopen vrijdag bleek ook dat mij vitamine B12 te laag is en dat kan ook alle bovenstaande klachten veroorzaken. Ik krijg nu maandelijks een injectie met B12, mijn lichaam schijnt niet meer in staat te zijn dit op te nemen uit voeding of tabletten en moet ik dus een flinke naald in mijn bil krijgen. Valt allemaal reuze mee maar toch baal ik er van. Nader onderzoek wordt gedaan na de zwangerschap maar de kans is heel erg groot dat dit een blijvend iets is, nog een chronische ziekte erbij. En die wil ik liever niet verzamelen. Gelukkig kan het allemaal wel makkelijk opgelost worden. Kan ik wel gewoon terecht bij de huisarts voor een injectie, bij de internist voor de diabetesmedicatie, bij de diabetesvpk voor diabetescontroles en de gyn voor intensieve begeleiding van Koosje. En daar ben ik heel erg blij mee!

En stiekem hoop ik dat er heel veel mensen lezen die doodsbang zijn voor naalden en mij een grote held vinden!

zielig meisje

Schreef ik vorige week het hele stuk over Pinda en school en de spanningen en Hulk-momentjes en dacht ik dit weekend nog “nou zal mij benieuwen hoe het deze week gaat’, wordt ze ziek! Al weer! Nu wist ik al dat er een piek zou komen met het ziek zijn op het moment dat ze naar school zou gaan, vooral omdat ze hiervoor niet naar de creche of peuterspeelzaal ging, maar twee keer flink ziek binnen een maand dat had ik niet verwacht. Vlak na haar verjaardag kreeg ze een soort van kroepaanval met hoge koorts en nu vroeg ze maandag in de middagpauze of ze thuis mocht blijven want ze was zoooo moe. Pinda is gek op school. Ondanks alle spanningen, ze springt uit bed ’s morgens en het eerste dat ze vraagt is of ze naar school mag. De weekenden vindt ze niet leuk, het scheelt dat mr. Big er dan is en dat hij wentelteefjes maakt voor haar maar anders was ze gewoon boos dat er geen school is in het weekend. Dus vragen of ze thuis mocht blijven is aardig uniek.

Ik gaf niet zomaar toe, mr. Big en ik zijn ook vaak wel moe maar toch moeten wij ook allerlei dingen doen moe of niet. Maar Pinda zorgde meteen voor een heel nieuwe dimensie van moe! Ze werd heel bleek, met zwarte kringen rond haar ogen, viel in slaap op de bank en ontwikkelde daarna de meest vuurrode wangen die ik ooit gezien heb! Ze kreeg verhoging en klaagde over een zere wang. Ik was meteen bang voor de bof, maar ze had geen zwelling en later op de dag bleek het toch een oorontsteking te zijn. Die had ze nog nooit gehad, tenminste niet als enige, één keer had ze een oorontsteking, hoge luchtweginfectie en een keelontsteking tegelijk. Toen deed gewoon alles pijn.

Maandagmiddag heeft ze amper meegemaakt, alleen op paracetamol functioneerde ze nog een beetje. De dinsdagochtend was ook weer zo maar dinsdagmiddag beweerde ze dat ze echt wel naar school kon hoor, en om dat kracht bij te zetten rende ze rondjes om de bank. Om daarna bibberend onder een dekentje te kruipen en twee uur achter elkaar te slapen. Woensdag bleef ze dus nog thuis! Drama was dat ’s avonds toen ze dat te horen kreeg. De woensdag duurde haar te lang, ziek genoeg om thuis te blijven maar aan de beterende hand dus niet willen liggen op de bank, niet met de lego willen spelen, niet wakker willen zijn, niet willen slapen, niet tv willen kijken maar lekker vervelend zijn van de lichte koorts. En nu is het donderdag. Ik heb toegegeven. Vanmiddag mag ze naar school, ze is echt al een stuk beter, geen koorts meer maar nog wel half doof en snotverkouden. Aan haar ene oor is ze oostindisch doof en haar andere zit echt dicht. Heel handig. Maar ze springt al van enthousiasme omdat ze naar school mag. Ik ben zo blij dat ze school zo leuk vindt! Nu niet meer ziek worden en ons mentaal voorbereiden op de voorjaarsvakantie over twee weken, want dat zal haar niet meevallen, een week zomaar geen school!

Mini Hulk op volle kracht

Die Pinda toch. Daar wordt wat minder over geschreven op het moment, dat komt doordat niet alles leuk is de laatste drie weken. Ook niet alles is slecht hoor, zeker niet! Ze heeft echt wel goede momenten, lieve dingen, is erg blij en trots op Koosje die al wel heel lang in de buik zit volgens haar. Ze kan heel lief zijn voor mij als ik aan het eind van de dag even op de bank ga liggen, ik krijg dan meteen denkbeeldige kopjes thee en koekjes geserveerd.

Maar ooooh, die slechte momenten! Die zijn zo heftig dat die alles dreigen te overheersen. En dat komt allemaal door school. De spanningen die school met zich meebrengt in ieder geval. Pinda weet niet alles even goed een plekje te geven en veranderd dan ineens in de Hulk, zonder groen maar met stampen, gillen, slaan en algehele vernielingsdrang. Ze heeft het er moeilijk mee, we hadden er rekening mee gehouden maar we hadden de intensiteit onderschat. De avonden zijn niet gezellig en het weekend ook niet zo, pas tegen de tijd dat het zondagmiddag is vindt ze weer een beetje rust terug om maandag en dinsdag meteen weer een volle dag aan de bak te gaan op school. Na een hele nare maandagavond lag ik de halve nacht wakker en toen ’s morgens de wekker ging was ik vastberaden, dat moest anders!

Ik liep na de ochtend naar de juf, vertelde van Pinda’s onrust en zij was het helemaal met mij eens, die middag zou ze thuisblijven. Op die manier had ze twee halve dagen achter elkaar. We gingen naar huis, en Pinda die zo gek is op school dat ze ’s morgens al haar bed uit springt was ineens blij dat ze de middag bij mij zou zijn. We aten een broodje en hadden het over school, niet alleen over wat ze gedaan had maar ook over wat ze moeilijk vond. En dat is bij Pinda niet altijd makkelijk, daar moet je soms flink aan trekken om zulke antwoorden te krijgen. Ze kon het eigenlijk niet goed benoemen maar ze vond het soms zo druk in de klas. Ze wist soms niet zo goed wat ze moest doen en begreep niet alle opdrachten van de juf. Aan die drukte in de klas kan ik helaas niets doen, maar ik kon haar wel vertellen dat ze altijd aan de juf kon vragen wat er moest gebeuren en dat ze waarschijnlijk gewoon een beetje moest wennen, maar in ieder geval altijd aan ons kon vertellen wat er was en dan zouden wij haar helpen. Het was een gezellige middag waarbij wel een keer een Hulk-momentje dreigde maar waar ik haar doorheen kon loodsen. Haar complete ontploffingen kwamen natuurlijk niet altijd alleen door haar, ik probeerde een andere aanpak met een bult meer tot-tien-tel momentjes van mijn kant en het ging zowaar goed. Het zal niet altijd werken maar elk Hulk-momentje wat voorkomen kan worden is er één.

Die nacht sliep ze eindelijk eens zonder wakker te worden ’s nachts en ’s morgens wilde ze pas zich klaarmaken na uitgebreid geknuffeld te hebben. Als ze kon fluiten, ging ze fluitend naar school en bij binnenkomst heb ik haar nog even het takenbord laten zien want het was haar dag om haar taak te doen (elke maandag beginnen ze in de kring, de overige dagen hebben ze of tijd voor hun taak of mogen ze iets uit de kast pakken). Omdat het haar taakdag was lag alles al klaar, de schelp die ze gekleid had de week ervoor werd beschilderd. Alleen had zij er natuurlijk geen schelp van gemaakt maar een beer. De kleine eigenwijs. Trots vertelde ze dat ze nu niet ging huilen bij het aantrekken van een schort, wat de vorige keer wel gebeurde omdat ze toen niet met haar taak bezig wilde en ze begon. Glunderend zat ze aan haar tafeltje, moeders hart bonste van trots! Die dag was ook weer een halve dag en weer hadden we een gezellige middag met een piepklein Hulk-momentje ’s avonds waar mr. Big zich glansrijk doorheen werkte.

Donderdag was er weer een hele dag en het ging goed, vrijdag net zo. Ik heb niet de illusie dat we de Hulk-momentjes verslagen danwel verminderd hebben door haar één middagje thuis te houden. Ze zal nog een lange tijd doormoeten voor ze helemaal aan school gewend is. Maar de afgelopen dagen had ik ineens weer mijn lieve kleuter in huis, die ene die ik kende!

Meet Koos

Dit is Koos(je).

Koosje met een armpje boven het hoofdje en een beentje opgekruld

Ik heb de knoop maar doorgehakt, ik vind Koos een leuke schermnaam voor de beeb. Mr. Big vond van niet maar het is mijn blog haha! Koosje is nu op de foto gezet bij 17 weken zwangerschap. Alles wat te zien was, zag er goed uit. Het ruggetje, het hartje, maagje, nieren, ruggegraatje allemaal mooi. Het mondje van Koosje is waarschijnlijk helemaal mooi, maar dat was nog niet helemaal goed te zien. Over drie weken gaan we weer naar Koosje kijken, in een ander ziekenhuis wat iets meer gespecialiseerd is daarin, maar zoals het er nu uit ziet hoeven we ons nergens zorgen over te maken!

Koosje kijkt een beetje in de camera, met wat fantasie kun je de oogkasjes zien en het neusje. Koosje lijkt wel een beetje buitenaards…