Looie met loze

Mama, ik wil een looie muts met een loze bloem.

Heeft het kind geluk dat ik op het moment graag op de bank zit! Madam heeft een looie muts met een loze bloem die over haar oren gaat (haar gloene met loze muts komt net niet zover meer). En mocht het nu ineens warm worden, geen probleem, Pinda heeft snel een koud hoofd…

Patroontje muts via hier, patroontje bloem hier!

Opruiming

Grote opruiming in de winkel!

Bijna alles mag weg tegen een verlaagde prijs.

Naar de winkel

Hierna zal de winkel een tijd niet aangevuld worden wegens zwangerschapsverlof en genieten van Koosje!

Het mooiste boerinnetje van het bal

Carnavalsfeest op school was een deprimerende dag voor Pinda. Al die gekkigheid. Al die verkleeddingen. Met als groot dieptepunt het optreden voor alle kinderen van de school, gelukkig hebben we het oudere buurmeisje en jongetje nog op dezelfde school en die konden haar troosten. Ze wil echt niet. Toen kwam een tijdje later met Pasen een vossejacht. De kinderen gingen in groepjes op jacht naar hun verkleedde leraren. Pinda moest zo huilen dat ze haar terug hebben gebracht naar school waar ze, geheel in rust zoals ze het het liefst heeft, in de klas mocht zitten tekenen.

En maandagavond was de toneelavond. Al weken zijn ze bezig met het oefenen van de liedjes. Thema boerderij. Er hangen boer en boerinnetjeskleren in de klas. Pinda vindt het zingen en de bijbehorende dansjes geweldig. Optreden, laat staan verkleed, dat is een ander verhaal. Maandagmiddag haalde ik een meisje op dat mij met trillend onderlipje vertelde dat ze het zo spannend vond bij groep 8. Ik snapte er helemaal niets van en vroeg bij de juf wat er gebeurd was. Ze hadden enkel hun stoeltjes naar groep 8 moeten brengen, het podium staat in de hal ervoor. Pinda vond dat al te eng. We gingen naar huis, hadden het over de planning van die avond en ik zag de spanning toenemen op dat koppie. Na het eten kreeg ze de kleren aan, en zowaar, dat ging zonder protest. Zelfs de boerenzakdoek om haar hoofd.

Ze ging net tè giechelig en tè huppelig naar school, ze durfde niet goed naar binnen want druk, maar werd meteen afgezonderd in het lokaal van groep 8. Waar dus al een kring stond, met haar stoeltje en op haar vaste plek. Ze kregen drinken en een spekje. Er werd geschminkt bij de kinderen die wilden, niet bij haar dus. En ineens begon het, allemaal kleutertjes in meer of mindere mate verkleed die op het podium stonden. Ze trilde en zocht in het publiek, toen ze zag waar we stonden moest ze opgelucht lachen en toen ging het beter. Ze zong het openingsliedje, of tenminste ze bewoog haar lippen en sloot af met een buiging waar een gemiddelde circusdirecteur jaloers op zou zijn. En meteen zaten haar vingers in haar mond. Ze heeft nooit geduimd ofzo maar heeft sinds een tijdje een tik als ze nerveus is, dan gaat ze op haar vingers knabbelen. Hoe nerveuzer, hoe meer vingers. Haar hele hand ging bijna in haar mond.

Ze moest weer van het podium af want dan kwamen er alleen de jongetjes en dan weer op want dan kwamen de meisjes en dan weer samen. Ze danste, zong en lachte en ontspande steeds meer. En echt waar, mijn kind deed het heel erg goed! Ze wist waar ze moest staan en wat ze moest doen, ze sleepte haar danspartner mee naar de goede plek. Haar danspartner die een kop groter was en waarvan ik altijd dacht dat hij in groep 2 zat. Er zaten steeds minder vingers in de mond. Weer van het podium af en weer erop voor het afsluitlied. En aan het eind? Aan het eind kroop ze uit zichzelf op het podium. Mama en papa waren trots!

Knuffelaapjes

Vorig jaar gingen we ook al naar de Apenheul, en daarvoor waren we ook al geen vreemden daar. Geef mij een plek met loslopende apen en daardoor een kans dat ze bij je kunnen komen en zelfs op je kunnen zitten en ik ben er niet weg te slaan. Vroeger toen ik een jaar of 11 was ging ik er eens naar toe toen ik bij mijn opa en oma logeerde. Ik moest van hen oude kleren aan, want die apen zijn vies. En wat gebeurde er? Een doodshoofdaapje zat op een touw, hoog tussen de bomen en die plaste, een straal niet evenredig aan het kleine aapje kletterde naar beneden en beneden stond een ander doodshoofdaapje eronder te douchen. Dat fris gewassen aapje kwam daarna heerlijk op mijn schoot zitten. Veel mensen maakten zo’n eeeuwwww geluid van viesheid, ik niet. Ik zag dat aapje bij mij en voelde mij zo gelukkig! En ik herinner mij ook nog eens dat we in een dierentuin waren, ik weet niet meer waar kon ook de Apenheul zijn, en dat er een doodshoofdaapje bij een mevrouw op de hoed was geklommen. Ze had zo’n belachelijk grote zonnehoed in lichte kleuren en rende gillend door tussen de mensen door. Ik vond haar zo’n ongelooflijke aansteller want dat was toch geweldig, een dier dat uit zichzelf naar je toe komt! Ik was gewoon jaloers dat dat aapje niet bij mij kwam.

Dit jaar konden we weer met onze energieleverancier met flinke korting er naar toe. Helaas waren de kaarten snel uitverkocht waardoor het ontzettend druk was. Te druk voor ons. Er kwam een doodshoofdaapje op mijn hand zitten, die kleine handjes en voetjes voelen zo geweldig op je hand, en die kroop via mijn hand door naar mijn schouder. Waar hij er meteen afgehaald werd door een vreemde meneer die achter mij stond want die wilde hem zelf hebben. Eikel. Ik sprak hem erop aan maar hij moest gewoon lachen. Grote eikel.

Ik kan niet meer zo goed lopen door het gewicht van Koosje aan de voorkant heb ik last van mijn rug en heupen. ik heb de Apenheul gezien vanaf rolstoelhoogte (dat was een grote mentale  drempel die ik moest nemen) maar het hele park doorlopen was gewoon geen optie. En dan kom je erachter hoe ontzettend asociaal mensen zijn hoor. Gewoon voor je gaan staan, waar eigenlijk al geen ruimte is, zodat je zelf niets meer kunt zien. En het toppunt: bij het verblijf van de oerang oetangs bleef ik al buiten wegens ontzettende drukte, ineens kwam een mama oerang oetang met haar kind naar buiten, ik draaide bij om een foto te maken en ik werd zo maar aan de kant gerold! Door een meneer die anders niets kon zien! Ik sloeg steil achterover van zoveel onbeschoftheid.

Nee, de lol was er wel een beetje af. De volgende gaan we wel gewoon het volle pond betalen en op een minder drukke dag ernaar toe. Scheelt een bult frustratie. Gelukkig hadden we ons eigen aapje bij ons, die zich op de heenweg al benoemde tot knuffelaapje en in het winkeltje een echt knuffelaapje kreeg. Die binnen 5 minuten in slaap viel en die nu niet op kan houden over aapjes. Ik denk dat ik een medeliefhebber heb gevonden!

Apekop

En om het verhaal helemaal compleet te maken en van ons erg verwende ouders te maken; niet alleen dinsdag hadden we een echo maar ook donderdag! Donderdag dan wel een medische groeiecho in het ziekenhuis maar toch. De echoscopist (niet dezelfde dus als dinsdag) stond versteld van de kracht van Koosje, Koosje maakte het maken van een echo moeilijker door steeds maar weer dat echo-kijk-ding van mijn buik af te schoppen. Dat had de echoscopist nog niet meegemaakt bij 28 weken. Ik werd meelijdend aangekeken, want ik zou zo langzamerhand toch wel helemaal blauw zijn geschopt. Maar dat valt reuze mee eigenlijk, tuurlijk leveren de erg harde schoppen waarbij het lijkt of Koosje een aanloop neemt wel ongemak op maar daarna is het ook weer over. Of dat over tien weken nog zo zal voelen… Maar voor nu gaat het goed.

Koosje was tussen dinsdag en donderdag al weer helemaal gedraaid, donderdag was er een stuitligging. 10 minuten later lag Koosje nog in een stuit maar was al met de rug aan de rechterkant gaan liggen in plaats van aan de linkerkant toen de echo begon. Dit kind draait straks nog tijdens de bevalling. Het draaien voel ik wel goed, dat moet blijkbaar gebeuren met gestrekte benen ofzo en het zorgt meteen voor een hele zwaartepuntverschuiving en een scheve buik.

Met Koosje was alles goed, wat wel mooi is met die groeiechos’s is dat alles zo goed gedocumenteerd wordt, zo konden we zien dat het grote hoofd, de bolle buik en de korte pootjes wel steeds meer in verhouding met elkaar kwamen te staan, altijd leuk om te zien hoe zich dat ontwikkeld. Ik heb dus veel vruchtwater, ze hanteren een waarde tussen de 5 en de 25 als normaal en ik zit op de 21. Vraagt me niet welke eenheid bij die 21 hoort, maar ik zit dus op 21. 

En dat zorgt voor een flinke pens en die brengt ook wel weer wat moeilijkheden met lopen en dingen doen met zich mee en dat is niet altijd handig met een vierjarige die naar school moet. Nu is mijn vierjarige ontzettend meelevend en kunnen we haar goed uitleggen waarom dingen anders moeten gebeuren, lieve lieve Pinda. Lieve Pinda, die gisteren voorstelde om de baby apekop te noemen, dat vond ze wel een leuke naam…

Koosje in 3d

Dat Koosje druk is, dat wist ik natuurlijk als geen ander. Mr. Big krijgt daar ook redelijk wat van mee want hij moet vaak voelen (hij heeft rustgevende handen, Koosje schopt dan wat minder hard) en regelmatig steun ik een beetje… Maar gisteren konden beide opa’s en oma ook zien dat Koosje erg druk is! We hadden een 3/4 d echo en Koosje heeft geen moment stil gelegen.

Het leverde mooie plaatjes op, gelukkig kon de echoscopist het beeld stil zetten, anders konden we alleen maar een waas zien. Koosje is nu ongeveer 32 centimeter en weegt 1184 gram. Het is allemaal een schatting en het zal niet de eerste keer zijn dat een schatting heel anders uitpakt in het echt maar toch leuk om te weten. Koosje ligt volgens deze cijfers onderin de curve qua lengte (gemiddeld is 33 cm) en bovenin de curve qua gewicht. Een klein dikkertje. Maar ook bleek weer dat Koosje’s hoofd en buik lekker bol zijn en dat Koosje korte beentjes heeft. Een klein dikkertje op korte pootjes! Gelukkig kan Koosje heel veel bewegen, ik schijn weer veel vruchtwater te hebben. Dit kan komen door de diabetes of simpelweg erfelijk zijn, maar Koosje heeft een flink zwembad tot zijn beschikking. En ik weet meteen waar die enorme buik die zich de afgelopen 4 weken heeft ontwikkeld vandaan komt. We pakten gisteren nog een buikfoto erbij toen ik zwanger was van Pinda, ik liep toen op het eind en daar was ik eigenlijk even dik als nu. Nu ik op de 27 weken zit.

Wat ook al te zien was, waren haartjes! Koosje heeft haartjes! Pinda had dat ook toen ze geboren werd, al viel veel weer uit binnen een maand, maar met de nieuwe apparatuur waren nu al haartjes te zien! En zover we konden zien had Koosje geen kuiltje in de kin, Pinda en mr. Big hebben die wel. Koosje heeft wel dezelfde hamsterwangen als Pinda had.

Het was zo leuk om Koosje zo te zien, ik twijfelde vooraf of we het wel zouden doen, ik krijg gedurende deze zwangerschap al 10 echo’s allemaal op medische grond dus iets zakelijker en gewoon in zwart wit. Maar bij Pinda deden we dit ook, en hierbij mogen wel de opa’s en oma’s mee, in het ziekenhuis mag je maar één persoon meenemen. Officieel mag Pinda ook niet mee maar daar wordt niet moeilijk over gedaan (al zit die vaak gewoon op school) maar in het ziekenhuis waar wij de 20 weken echo hadden daar mocht het absoluut niet, ze hadden daar opvang voor kinderen dus moest je die daar maar laten. Gisteren was het gewoon heerlijk ontspannen kijken, met voor Pinda kleurboekjes en een enthousiaste echoscopist. Zo blij dat we het gedaan hebben!

Pompom

Met Pinda kwam ook Pompom mee naar huis vandaag, Pompom de klassepop gaat elk weekend logeren bij een kindje en dit weekend van vier dagen logeert hij dus bij ons. Pompom is al aangekleed, uitgekleed, ontleed en Pinda is zielsgelukkig. Pompom is er nog maar een uurtje maar heeft al een hele rondleiding gehad door huis en tuin. Morgen als we mr. Big ophalen moet Pompom ook mee naar het vliegveld, dan heeft Pompom meteen zijn avontuur van dit weekend, en vanavond moet hij ook meeeten. En wees niet bang voor slechte adem, Pompom heeft ook zijn eigen tandenborstel mee.

Het kunnen nog wel eens vier lange dagen worden..