Knuffelaapjes

Vorig jaar gingen we ook al naar de Apenheul, en daarvoor waren we ook al geen vreemden daar. Geef mij een plek met loslopende apen en daardoor een kans dat ze bij je kunnen komen en zelfs op je kunnen zitten en ik ben er niet weg te slaan. Vroeger toen ik een jaar of 11 was ging ik er eens naar toe toen ik bij mijn opa en oma logeerde. Ik moest van hen oude kleren aan, want die apen zijn vies. En wat gebeurde er? Een doodshoofdaapje zat op een touw, hoog tussen de bomen en die plaste, een straal niet evenredig aan het kleine aapje kletterde naar beneden en beneden stond een ander doodshoofdaapje eronder te douchen. Dat fris gewassen aapje kwam daarna heerlijk op mijn schoot zitten. Veel mensen maakten zo’n eeeuwwww geluid van viesheid, ik niet. Ik zag dat aapje bij mij en voelde mij zo gelukkig! En ik herinner mij ook nog eens dat we in een dierentuin waren, ik weet niet meer waar kon ook de Apenheul zijn, en dat er een doodshoofdaapje bij een mevrouw op de hoed was geklommen. Ze had zo’n belachelijk grote zonnehoed in lichte kleuren en rende gillend door tussen de mensen door. Ik vond haar zo’n ongelooflijke aansteller want dat was toch geweldig, een dier dat uit zichzelf naar je toe komt! Ik was gewoon jaloers dat dat aapje niet bij mij kwam.

Dit jaar konden we weer met onze energieleverancier met flinke korting er naar toe. Helaas waren de kaarten snel uitverkocht waardoor het ontzettend druk was. Te druk voor ons. Er kwam een doodshoofdaapje op mijn hand zitten, die kleine handjes en voetjes voelen zo geweldig op je hand, en die kroop via mijn hand door naar mijn schouder. Waar hij er meteen afgehaald werd door een vreemde meneer die achter mij stond want die wilde hem zelf hebben. Eikel. Ik sprak hem erop aan maar hij moest gewoon lachen. Grote eikel.

Ik kan niet meer zo goed lopen door het gewicht van Koosje aan de voorkant heb ik last van mijn rug en heupen. ik heb de Apenheul gezien vanaf rolstoelhoogte (dat was een grote mentale  drempel die ik moest nemen) maar het hele park doorlopen was gewoon geen optie. En dan kom je erachter hoe ontzettend asociaal mensen zijn hoor. Gewoon voor je gaan staan, waar eigenlijk al geen ruimte is, zodat je zelf niets meer kunt zien. En het toppunt: bij het verblijf van de oerang oetangs bleef ik al buiten wegens ontzettende drukte, ineens kwam een mama oerang oetang met haar kind naar buiten, ik draaide bij om een foto te maken en ik werd zo maar aan de kant gerold! Door een meneer die anders niets kon zien! Ik sloeg steil achterover van zoveel onbeschoftheid.

Nee, de lol was er wel een beetje af. De volgende gaan we wel gewoon het volle pond betalen en op een minder drukke dag ernaar toe. Scheelt een bult frustratie. Gelukkig hadden we ons eigen aapje bij ons, die zich op de heenweg al benoemde tot knuffelaapje en in het winkeltje een echt knuffelaapje kreeg. Die binnen 5 minuten in slaap viel en die nu niet op kan houden over aapjes. Ik denk dat ik een medeliefhebber heb gevonden!

Advertenties

One thought on “Knuffelaapjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s