Oververhit meisje

Terwijl ik een beetje op mijn zwangerschapseilandje vertoef ging er al weer ruim een week voorbij zonder te bloggen. Er gebeurde ook niet zo heel veel spannends, tja, ik zette de laatste zoom er voor de laatste keer in bij de gordijnen op de babykamer, ik lag een beetje op de bank, ik haalde zo nu en dan Pinda van school, ik vierde hemelvaart met zo lang mogelijk in bed liggen terwijl het vroeger juist het plan was om erg bijtijds op te staan voor het dauwtrappen (hééél erg veel vroeger).  Puntje bij paaltje, ik zit echt weer op een zwangerschapseilandje. Info komt in mindere mate binnen bij mij. Ik heb er geen ruimte voor in mijn hoofd. In mijn hoofd zit ik, met de baby. Tot aan dat Pinda vrij is van school dan zit zij er ook lekker bij. En mr. Big natuurlijk ook maar daar heb ik een iets mindere zorgfunctie voor natuurlijk, die red zichzelf het grootste gedeelte van de dag wel. Ik wil ook niet zo veel meer. Ik wilde nog wel even mooi weer. Heb ik even gekregen waar ik om vroeg! In kwadraat! Misschien een beetje te veel van het goede maar laten we een gegeven paard niet in de bek kijken toch?

Pinda sjeest als het ook maar even niet regent na school de hele dag rond op haar fiets. Zo ook gisteren hoewel ze eerst zei dat ze te moe was om te fietsen. Dat te moe, dat bleek. Ze wilde eerst nog even proberen of haar nieuwe fiets al paste (haar benen zijn nog net te kort) en dat paste niet. De dag ervoor was dat ook al zo. Daar kwamen de tranen. Ik vroeg haar waarom ze huilde en met lange uithalen kwam er nog net uit ‘ik weeeehheeet het niiiieeeehieeet’. Maar het had toch echt met haar nog niet lang genoege benen te maken. Daarna viel ze tijdens het fietsen op haar kleinere  fiets. En we hebben een stoere hoor. Dit was niet de eerste keer dat ze viel en zeker niet de ergste keer. Maar wel de eerste keer dat ze er erg om moest huilen. We hebben haar maar van de fiets afgehaald, semi oververhit en onder de tranen en het snot. Maar ook zonder haar fiets was ze niet veilig, madam liep nog even van de achtertuin naar binnen, struikelt over een miniem opstaand tegeltje en valt zich toch een schaafplek! Toen was het echt gebeurd. Ze ging liggen op de bank en kwam er niet meer vanaf. Ze had zelfs geen zin meer om haar drinkbeker vast te houden en ach, zo ging het ook prima.

Mr. Big was ondertussen de oplossing voor overhitte meisjes groot en klein aan het monteren. De ventilator van Pinda hangt nu in de woonkamer. Wij deden en doen hier de voetjes omhoog op ons eilandje en genieten van een heerlijk verkoelend briesje!

Advertenties

Moederdag 2012

Ik had een heerlijke moederdag. Die echter wel begon met heel veel voorweeën, je zult weten dat je er bijna twee hebt nietwaar! Koosje en ik waren dan ook als enigen wakker in het hele huis, en Koosje zorgt helaas nog niet voor het ontbijtje op bed. Ik moest dus heel geduldig wachten.

Pinda had een heel mooi bloempotje geknutseld op school. Zo leuk, moederdag met een schoolgaand kind. Ze kwam vrijdag al heel trots haar maaksel laten zien maar bedacht zich ineens dat dat niet de bedoeling was en verstopte hem snel.  Het bloempotje was gevuld met zwart zand. Er zou een bloem uitkomen vertelde ze maar ze wist niet meer welke bloem. In de middag bedacht ik me dat het bloemzaadje wel eens heel erg verstopt kon zijn door al het geren en geschud met het potje en voorzichtig wroette ik door de aarde. Om onderop een waar plantje met groene blaadjes te ondekken! Dat plantje dan maar naar boven gehaald, water gegeven en in de vensterbank gezet. Ik ben benieuwd wat eruit komt. Verder heeft ze een hele mooie tekening gemaakt van ons. En tja, kleutertjes hè. Mr. Big is een beetje anders getekend… want die heeft iets wat wij niet hebben. Kleuterhumor. Ze heeft hem wel flink bedeeld vind ik.

De rest van de dag werd luierend doorgebracht, al dan niet in de tuin, al dan niet zevenblad wiedend. Aan het einde van de middag scheen het zonnetje zelfs zo lekker dat we kussens op de grond legden en daarop gingen zonnebaden. Op zwarte kussens, uit de wind en in de zon werd het bijna zomer. Mr. Big schonk een witbiertje 0.0% in voor mij en we waanden ons ergens in een ver en zonnig land. We smeerden Pinda in met zonnebrand en het was dat ik al zwanger ben, anders waren mijn eierstokken spontaan gaan klepperen van die heerlijke zwitsal lucht. Haaaaa. Wat een fijne zondag! Ik hoop dat die van jullie ook zo fijn was!

Ontspannen boogje

Ondertussen zijn we in week 32 aangekomen en ervan uitgaande dat in week 38 in ingeleidt ga worden moet ik nog maar 6 weekjes. Lichamelijk vind ik deze zwangerschap toch wel iets zwaarder dan die van Pinda maar ik zou niet willen ruilen. Bij Pinda kreeg ik zwangerschapsdiabetes en door al het onbekende daarmee was dat aan het eind een veel stressvollere zwangerschap dan deze waarbij ik vanaf het begin met diabetes zit. De diabetes is erg onder controle, ik ben zelfs 5 weken compleet van de medicijnen afgeweest maar sinds week 27 zit ik toch weer aan de insuline. Een erg lage dosering, dat wel en gelukkig alleen maar de kortwerkende soort waar ik voorheen een combinatie van langwerkende (24 uurs) en kortwerkende (voor de pieken bij het eten) moest spuiten. De verwachting is zelfs zo dat ik na de zwangerschap zonder medicatie zou kunnen, ervan uitgaande dat ik mij wel aan een koolhydraatarm/beperkt dieet hou en ik nog wat afval. Ik moet dus zelf de condities creeëren waarin mijn aalvleesklier wel het werk aan kan. Nog wel wat werk voor de boeg dus.

Iets waarbij ik dit helemaal niet mag!

Maar toch heb ik er eentje gehad. Een mcFlurry snickers… heerlijk! Na een kwalitatief uitermate teleurstellende dag met rug en heup pijn, een botsing op school en waarbij ik later ook nog eens viel op mijn knie (die bloedde en opzwol) terwijl ik Nona probeerde te pakken te krijgen had ik het gehad. Onder het mom van ‘de boog kan niet altijd gespannen staan’ heb ik mijzelf toegestaan om er een te nemen. En ook alleen maar een. Mr. Big reed ons zonder protest naar de Mac waarbij we spontaan in een file van 4 kilometer belanden waar zelden file staat. Ruim een uur voor één ijsje, heb ik een geweldige vent of niet! De mcFlurry heb ik gedeeld met Pinda, dus ik heb eigenlijk niet eens een hele mcFlurry gehad. Nu laat ik de mcFlurry’s weer liggen hoor, tenzij ze in Nederland ineens de mcFlurry Daim lanceren zoals ik die zo’n 10 jaar terug eens at in Winterberg bij temperaturen waarbij je eerder aan warme chocolademelk denkt. Ik ga niet beloven dat ik helemaal geen ijs meer zal eten want mr. Big moet nog naar een klant die altijd wel één of meerder pakjes superlekker ijs meegeeft… Ik zal mijn uiterste best doen om het te weerstaan maar ik hou wat insuline paraat!

Gedragstraining voor wie?

De laatste weken hadden we een steeds erger wordend probleem met Mik de kat. Mik miauwt erg veel en nog erger, Mik heeft een heel naar, hoog en irritant miauwtje. Mik miauwde als ze naar buiten wilde, als ze naar binnen wilde, als ze op de kattenbak zat, als ze naar haar bakjes liep, als ze naar de vogeltjes keek. Tot het punt kwam dat Mik bijna elk wakend ogenblik miauwend doorbracht.

Wij werden er stapelgek van. En, ik ben er niet trots op, er is wel eens een kussen door de lucht gevlogen om dat miauwen maar te laten stoppen. Erger je je aan één ding, dan ga je je overal aan ergeren. De ruzie’s tussen Mik en Nona, het haar overal. Ik deed ze steeds vaker naar buiten overdag, in onze tuin waar ze niet uitkunnen, zo hadden we even rust aan de kop. Mr. Big kwam terug uit de VS en vond de situatie ook erger. Even googlen leidde naar een artikeltje over gedragsproblemen. De kat wil aandacht en om dat te krijgen miauwt ze. Geef je aandacht als ze miauwt dan gaat ze dat vaker doen. Negeer dus het miauwen en geef aandacht als ze stil is. Het is zo makkelijk en vanzelfsprekend. Als het de kat van een ander was had ik hetzelfde geopperd, zonder te googlen. In ons geval kreeg Mik aandacht (denk kussen gooien, roepen dat ze stil moest zijn) als ze miauwde en de momenten dat ze stil was waren we alleen maar blij dat ze stil was en negeerden we haar.

Aan de slag dus. Na een halve dag hadden we al merkbaar resultaat! Ongelooflijk! Mik miauwde (mekkeren noemen wij dat) en daarna keek ze naar ons voor een reactie. Die niet kwam. Mik wist het niet meer zo goed, stootte een zenuwachtig mauwtje uit en liep maar weer verder. Toen kwamen de momenten dat ze stil was. Ik liep dan langs en wilde haar aaien. Tot mijn grote schrik en erge schaamte, schrok ze van mijn hand. Mijn hand was voor mij ongemerkt een teken van straf geworden. Erge schaamte is een understatement. Zo ben ik niet, zo wil ik niet zijn. Mikje kreeg de rust om wel te merken dat ik ook kon aaien en ik had de vastberadendheid om het allemaal anders te doen. Op dag twee waren er heel veel momenten dat ze stil was en geaaid wilde worden. Dag drie kwam ze, zonder te miauwen weer bij mij om een aai te halen. Die aai werd altijd gegeven.

Nu zijn we een aantal weken verder en we hebben weer onze lieve Mik terug. En echte schootkat zal ze nooit worden, al komt ze ineens wel af en toe bij mij liggen, dat was ze eerder ook nooit maar ze geniet weer van positieve aandacht. En ik ook, ik vind het weer leuk om een kat in huis te hebben. Maar ik denk dat die gedragstherapie echt niet gericht is op het trainen van het gedrag van de kat…

Lef

Pinda heeft het buitenspelen helemaal ontdekt en de achtertuin is te klein geworden. Het speeltuintje voor het huis is verovert. En sinds vorige week durft ze ook alleen daar naar toe (ik kan haar zien vanaf het keukenraam en we wonen in een erg rustige straat). Het is even wennen voor mij, zo’n kind dat ineens durft maar zij geniet ervan. Ze speelde ineens met het buurmeisje een paar deuren verder en de dames hadden lol. Tussendoor kwam ze vragen of ze bij haar binnen mocht spelen en daar werd een waar kunstwerk vervaardigd. Doodmoe maar dolgelukkig was ze ’s avonds.

De dag erna kwamen we ’s middags weer thuis en de dames hadden elkaar al opgemerkt. Pinda nam niet eens de tijd om even binnen te komen. Na een klein kwartiertje kwam ze wel even aan. Of ze weer mocht spelen bij het buurmeisje. Dat mocht als ‘de andere mama’ zoals zij het noemt het ook goed vond. Toen ik even later uit het keukenraam keek zag ik echter het buurmeisje met haar broertje in de speeltuin spelen. Er begon me iets te dagen, ze zal toch niet….

Ja hoor. Ze had bij de buuf aan de deur gestaan (zelfs geprobeert om de deur open te krijgen), in haar eentje terwijl de kinderen van de buuf in de speeltuin speelden. Dat ging natuurlijk niet door. Ze kwam me vertellen dat het niet mocht van ‘de andere mama’, waarna ik haar de kom-je-bij-mij-spelen regels maar uit heb gelegd. Dingen die zo vanzelfsprekend zijn voor mij waren dat dus niet voor haar. De buuf kon er gelukkig hartelijk om lachen, en wij ook wel! Pinda gaat van niets durfen op buitenspeelgebied naar alles durven in twee dagen!

Ontwikkelingswaterval

Twee weken heerlijk vakantie! Twee weken! Twee hele leuke weken! En nu zulk mooi weer, ik ben gelukkig. En Pinda ook, al had die wel weer twee dagen nodig om te wennen aan de vakantie, nu is ze ook om. Die moet zo weer wennen aan school. Gelukkig hebben ze niet veel school in de maand mei met hemelvaart, studiedagen en pinkstervakantie en kunnen we lekker ons rustige ritme gedeeltelijk doorzetten.

Niet naar school gaan betekend niet dat Pinda niets leert. Ze kon al haar naam schrijven maar sinds vorige week ook ‘mama’ en ‘papa’. De stap naar ‘opa’ en ‘oma’ zullen we ook zetten, dat zijn niet zulke moeilijke woorden als je al mama en papa onder de knie hebt. En het schrijven van nummers is ook ineens een hot item. En ‘lezen’ natuurlijk want de   -m van mama en de -p van papa komen wel heel vaak voor. En ze kan ineens de -r uitspreken! Wel met een flinke rol erin maar hij is er! Erg handig met een voor- en achternaam waarin een -r zit.

Wat tot op heden nog niet gelukt was, was fietsen zonder zijwieltjes. Die zijwieltjes haalden wij eraf toen we een weekendje weg gingen in maart. Ze moest meteen huilen. Maar, zo zeiden wij, anders pastte de fiets niet in de auto. Eenmaal aangekomen waren we natuurlijk helemaal per ongeluk de zijwieltjes vergeten. Dat weekend bracht ze door met op de fiets zitten en hangen aan haar opa en oom. Fietsen ho maar. Thuis schroefden we de wieltjes er niet meer aan. Dus liet ze de fiets maar links liggen. Pinda is er niet eentje van het trail and error gebeuren. Ze kon het niet dus probeerde ze het niet. Pogingen van ons om haar aan het fietsen te krijgen eindigden in driftbuien van haar en dan-zoek-je-het-zelf-maar-uit houdingen van ons.

Wel hadden we voor haar eerste verjaardag een loopfiets gekregen van haar omi. Een loopfiets waar ze pas de beenlengte voor had toen ze minimaal 3 was. Al die tijd stond die loopfiets ontzettend in de weg op haar kamer. We deden de loopfiets naar buiten, om mogelijk verval te bespoedigen, maar bij gebrek aan haar fiets ging Pinda ineens op haar loopfiets de achtertuin onveilig maken. En met beter weer ook het speeltuintje aan de overkant. Gisteren zag ik haar met een minieme inspanning dat ding in beweging brengen en een heel eind al balancerend verder rijden. Mr. Big kwam thuis, ik zei dat ze volgens mij zo ineens weg zou fietsen als we haar weer eens op de fiets stopten en ja hoor. Hij hield haar vast, gaf haar een duw en ze fietste weg. Alsof ze nog nooit anders gedaan had. Het eigenwijze portret. De enige moeilijkheid is om zelf te beginnen maar ook dat krijgt ze vast snel onder de knie.

Wijze les dus. Pinda doet alles op haar eigen tempo. Je zou denken dat we na 4 jaar wel beter weten. Kruipen, lopen, praten, tekenen al dat soort dingen dacht ze al eerst uit voor ze uberhaupt een poging waagde. Daardoor is ze iets later maar als ze begint dat gaat het ook meteen goed. En wijze les nummer twee; loopfietsjes zijn zeker handig. Maar dan wel loopfietsjes waar kinderen veel en veel eerder op passen!