Moodswings?

Ik sta op om Koosje uit bed te halen en Pinda kruipt ondertussen bij mij in bed. Ik word begroet door een lachend Koosje die daarna zonder geknoei zijn flesje leegdrinkt. Pinda en Koosje zijn zo lief samen dat ik snel mijn camera ophaal om foto’s te maken.

Ik neem ze later mee naar beneden en ontbijt lekker samen met Pinda, terwijl Koosje langzaam aan begint te morrelen. Na het ontbijt is het morrelen in heftigheid toegenomen en ik zet alvast de fietskar klaar, daar kalmeert Koosje altijd van en dan kan ik ondertussen de spullen naar de kringloop brengen, zelf even door de kringloop lopen en een paar boodschappen doen. Ik wil wegrijden maar merk toch wat anders aan de fiets. Lekke band. Hmmm, dat ventiel is wel erg los… Pompen, goed vastdraaien, mini fietspomp mee voor de zekerheid en gaan. Ondertussen gilt Koosje alles bij elkaar. Ik fiets een stukje met een loeiend kind in de fietskar. Pinda roept dat ze haar vingers wel in de oren stopt.

Ik kom bij de kringloop, Koosje gilt nog steeds en ik heb het warm gekregen van het fietsen. Koosje kalmeert een beetje en ik besluit toch maar even naar binnen te gaan. Eenmaal binnen is het gehuil weer terug. Ik krijg het nog warmer, want huilende kinderen daar kan ik prima tegen zolang ze maar niet van mij zijn. Als mijn kinderen huilen dan gaat dat dwars door mij heen, raakt het de och-wat-zielig gevoelens, de hou-nou-een-keer-op gevoelens en de ik-word-hier-erg-onrustig-van gevoelens. Koosje is ontroostbaar ondertussen.  Ik ga maar snel weer naar buiten want dat galmt toch wel in zo’n loods. Ik fiets en fiets, krijg het weer warmer van het fietsen en Koosje is stil. Heerlijk stil. Ik passeer het winkelcentrum en waag toch maar de gok, het kattevoer is echt op en het brood ook en Koosje is stil. Koosje is STIL! Ik koppel de fietskar af, maak er een buggy van, rij naar binnen en Koosje huilt alweer. Ik grijp snel wat boodschappen en race naar de kassa. Met die fietskar-turned-buggy kan ik alleen maar door de kassa met brede doorgang. En net daar staat een mega rij. Waar ik dan altijd kribbig van wordt want iedereen die daar staat kan ook bij de andere kassa’s terecht. Snertmensen, snertwereld, snertdagen waarop baby’s zo huilen. SNERTIEDEREEN! De mevrouw voor mij draait zich om (ondertussen keek iedereen al) en ze vraagt of ik voor wil. Want zij weet nog hoe vervelend dat was, van die huilbuien. Dat je dan zo snel mogelijk naar huis wilt. En dat je dan zo heerlijk de kinderen al dan niet huilend in bed kunt leggen en de slaapkamerdeur kunt sluiten zodat het geluid iets gedempt wordt. Ik wil haar omhelsen maar ik plak van het zweet en dat wil ik haar niet aandoen. Ik krijg nog wel even een klopje op mijn schouder van haar. Prachtmens, prachtwereld!

Ik sjees naar huis, gooi ondanks dat het nog geen tijd is een de volgende voeding bij Koosje in zijn mik en het kind valt natuurlijk na twee slokken in slaap. Ik krijg met veel aandringen de rest er nog in en na een flinke boer leg ik hem in zijn bed. Hij kijkt om zich heen, geeft me een stralende lach en sluit zijn ogen. Eindelijk had mama schijnbaar door wat hij wilde. Ik ga naar Pinda, die de hele weg naast een krijsend broertje heeft moeten zitten en eenmaal thuis niet wist hoe snel ze weg van hem moest komen en dus op haar kamer ging zitten en ik bouw een tent van allerlei dekens die ze heel mooi vind. Zo mooi dat ze haar broodje alleen maar daar wilt eten en daarna alleen maar daar wil spelen. Ik ga douchen. Ik zit op de bank en kijk maar weer eens naar de foto’s van vanochtend. Wat heb ik toch prachtkinderen en wat is de wereld mooi!

Het eerste erfstuk

Voor kleine Koos werd de afgelopen maanden veel geknutseld. We kwamen met 16 weken erachter dat Koos een jongetje was, dat was zo’n mooi moment. Ik had de nacht ervoor gedroomd dat ik zwanger was van een meisje en dat mr. Big  teleurgesteld was dat het geen jongetje was. Zo’n rare droom, want dat past helemaal niet bij hem, hij heeft immers een dochter en heeft daar geen moment iets van teleurstelling bij gevoeld. Ik vertelde hem de droom ’s morgens en hij was zoals verwacht verbaasd dat ik zoiets droomde want het maakte hem helemaal niets uit. Als de baby maar gezond is. Nu wil je dat altijd, maar met mijn diabetes was elke echo toch weer extra spannend. Hij poetste zijn tanden, ik kleedde mij aan en met het schuim nog op zijn mond kwam hij toch weer teruglopen om te zeggen dat het misschien erg macho is maar dat hij een zoon toch wel heel leuk zou vinden. Toen wist ik het zeker. Koosje was een jongen. Kon niet anders. Tot aan die dag had ik alleen maar gekeken naar plaatjes van jongens babykamers, vond ik jongens baby kleding veel leuker dan die voor meisjes en was ik erg op zoek naar een jongensnaam (bij Pinda hadden we nooit een jongensnaam, we vonden niets leuk genoeg) en had ik die naam vlak daarvoor gevonden. Nog nooit eerder was ik zo weg van een naam, nog nooit eerder had ik die naam gehoord.

We kwamen bij de echoscopist, die vertelde dat het misschien nog te vroeg was om het geslacht te kunnen zien. En ja hoor, Koosje lag verkeerd. Ze durfde het wel aan om een schatting te geven. Ze liet mij het stilstaande beeld zien en ik zag er geen meisje in (dan schijn je drie streepjes te zien) maar ik zag er ook niet heel duidelijk wat anders in. We kregen te horen dat ze met 70% zekerheid durfde te zeggen dat het een jongentje was. Traantjes!!! En toen draaide Koosje zich en wat het 100% zeker. Wij kregen een zoon!

Diezelfde dag gingen we naar de Prenatal en kochten jongenskleding. Diezelfde avond begon ik aan een gehaakt kleedje. Ik haalde de kleurinspiratie van hier. Het is geen heel groot dekentje geworden, meer een dekentje voor over hem heen als je op de bank aan het knuffelen bent. Of om lekker lui onder te liggen in de box.

Nu is het natuurlijk veel te warm voor een dekentje, dus dan maar een foto van een piep Koosje onder het dekentje!

2/12 verjaardag

Onze muiter is 2 hele maanden. Twee maanden en 5525 gram en 57 centimeter. Meneer is met zijn lengte precies een middenmaatje maar zijn gewicht stijgt en stijgt en stijgt. De woorden klein en dikkertje werden al in combinatie met elkaar gebruikt tijdens de zwangerschap en blijken nu nog steeds van toepassing te zijn.

Koos slaapt de nacht al een hele tijd door, maar doet dat met veel lawaai! Het kreunen dat hij vanaf zijn geboorte al doet is alleen maar toegenomen in volume. Blijkbaar is het iets dat hij kan dus dan doet hij dat. Wat hij ook veel doet is overstrekken, niet vanuit pijn maar gewoon, ook omdat hij het kan. En bewegen, het kind beweegt altijd! Ook al net zoals in mijn buik dus. Hij slaapt dan ook nog steeds ingebakerd, we zijn over van het inbakeren in een hydrofiele luier over naar inbakeren in een ledikantlaken. Want die dikke buik past niet meer in een hydrofiele luier.

Koosje is begonnen met bewust lachen hij had al een erg tevreden koppie maar sinds een dag of twee zien we echt wel een lach verschijnen op die lippen! En de geluidjes die hij begint te maken zijn geweldig. Ook heeft hij een begin gemaakt met draaien, nog niet helemaal maar die benen zwaait hij al hoog op en soms komt hij tot de helft van het draaien op zijn zij. Koosje is nog steeds een hele makkelijke baby, totdat we gisteren bij het consultatieburo waren met alweer vakantiewaarnemers. Met een airco erg  hard aan. Hij zette het op een gillen bij het wegen en bij het meten pieste hij de hele meetinstallatie onder. Net goed want die assistent en ik, geen match. Met een grote lach kon ik haar dus vertellen dat hij alles onder had geplast. Had ik hem eindelijk rustig, kreeg hij twee prikken in zijn benen. En toen had ik natuurlijk helemaal geen makkelijk beebje meer. Eenmaal thuis wel weer, slapen slapen en nog eens slapen. Hij sloeg zich op de beste manier  door de prikjes heen.

Koosje is erg gecharmeerd van zijn mobiel boven de box. En van zijn zus. Die twee moeten elkaar altijd in de gaten houden. Niet dat Pinda het altijd even geweldig vindt om de aandacht te delen hoor, maar als het even kan zit ze met hem te knuffelen en zoenen. De eerste protestgeluiden van Koosje als zijn zus uit beeld verdween zijn al waargenomen. En Koosje is een echte kerel. Boeren waar je u tegen zegt. Alleen zitten die boeren af en toe klem, dan komt de boerenkoning eraan te pas, mr. Big krijgt zelfs de moeilijkste boeren los. En echt hoor, het klinkt soms als een boer van een volwassen kerel na een bult bier.

Die Koosje toch.

Bijna zee

Mr. Big is de grote spelbreker! Hij is maandag weer aan het werk gegaan en Pinda heeft nog 2.5 week in het vooruitzicht. Ik kan vanuit de grond van mijn hart zeggen dat niemand het leuk vond dat hij weer aan het werk ging. Om het vakantiegevoel nog een beetje vast te houden gingen we maar picknicken in plaats van thuis zwetend het avondeten te verorberen.

En toonden we ons erg onopvoedkundig!

En sloten we de dag af met het graven van sloten.

Waren we zo maar bij de bijna zee!