Moodswings?

Ik sta op om Koosje uit bed te halen en Pinda kruipt ondertussen bij mij in bed. Ik word begroet door een lachend Koosje die daarna zonder geknoei zijn flesje leegdrinkt. Pinda en Koosje zijn zo lief samen dat ik snel mijn camera ophaal om foto’s te maken.

Ik neem ze later mee naar beneden en ontbijt lekker samen met Pinda, terwijl Koosje langzaam aan begint te morrelen. Na het ontbijt is het morrelen in heftigheid toegenomen en ik zet alvast de fietskar klaar, daar kalmeert Koosje altijd van en dan kan ik ondertussen de spullen naar de kringloop brengen, zelf even door de kringloop lopen en een paar boodschappen doen. Ik wil wegrijden maar merk toch wat anders aan de fiets. Lekke band. Hmmm, dat ventiel is wel erg los… Pompen, goed vastdraaien, mini fietspomp mee voor de zekerheid en gaan. Ondertussen gilt Koosje alles bij elkaar. Ik fiets een stukje met een loeiend kind in de fietskar. Pinda roept dat ze haar vingers wel in de oren stopt.

Ik kom bij de kringloop, Koosje gilt nog steeds en ik heb het warm gekregen van het fietsen. Koosje kalmeert een beetje en ik besluit toch maar even naar binnen te gaan. Eenmaal binnen is het gehuil weer terug. Ik krijg het nog warmer, want huilende kinderen daar kan ik prima tegen zolang ze maar niet van mij zijn. Als mijn kinderen huilen dan gaat dat dwars door mij heen, raakt het de och-wat-zielig gevoelens, de hou-nou-een-keer-op gevoelens en de ik-word-hier-erg-onrustig-van gevoelens. Koosje is ontroostbaar ondertussen.  Ik ga maar snel weer naar buiten want dat galmt toch wel in zo’n loods. Ik fiets en fiets, krijg het weer warmer van het fietsen en Koosje is stil. Heerlijk stil. Ik passeer het winkelcentrum en waag toch maar de gok, het kattevoer is echt op en het brood ook en Koosje is stil. Koosje is STIL! Ik koppel de fietskar af, maak er een buggy van, rij naar binnen en Koosje huilt alweer. Ik grijp snel wat boodschappen en race naar de kassa. Met die fietskar-turned-buggy kan ik alleen maar door de kassa met brede doorgang. En net daar staat een mega rij. Waar ik dan altijd kribbig van wordt want iedereen die daar staat kan ook bij de andere kassa’s terecht. Snertmensen, snertwereld, snertdagen waarop baby’s zo huilen. SNERTIEDEREEN! De mevrouw voor mij draait zich om (ondertussen keek iedereen al) en ze vraagt of ik voor wil. Want zij weet nog hoe vervelend dat was, van die huilbuien. Dat je dan zo snel mogelijk naar huis wilt. En dat je dan zo heerlijk de kinderen al dan niet huilend in bed kunt leggen en de slaapkamerdeur kunt sluiten zodat het geluid iets gedempt wordt. Ik wil haar omhelsen maar ik plak van het zweet en dat wil ik haar niet aandoen. Ik krijg nog wel even een klopje op mijn schouder van haar. Prachtmens, prachtwereld!

Ik sjees naar huis, gooi ondanks dat het nog geen tijd is een de volgende voeding bij Koosje in zijn mik en het kind valt natuurlijk na twee slokken in slaap. Ik krijg met veel aandringen de rest er nog in en na een flinke boer leg ik hem in zijn bed. Hij kijkt om zich heen, geeft me een stralende lach en sluit zijn ogen. Eindelijk had mama schijnbaar door wat hij wilde. Ik ga naar Pinda, die de hele weg naast een krijsend broertje heeft moeten zitten en eenmaal thuis niet wist hoe snel ze weg van hem moest komen en dus op haar kamer ging zitten en ik bouw een tent van allerlei dekens die ze heel mooi vind. Zo mooi dat ze haar broodje alleen maar daar wilt eten en daarna alleen maar daar wil spelen. Ik ga douchen. Ik zit op de bank en kijk maar weer eens naar de foto’s van vanochtend. Wat heb ik toch prachtkinderen en wat is de wereld mooi!

Advertenties

5 thoughts on “Moodswings?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s