Dag

Bijna drie jaar geleden maakte ik een quilt voor mijn oma en vorige week is ze begraven met onder andere deze quilt. Mijn oma van de bandjes en lintjes is er niet meer. Oma was al een flinke tijd ziek en vond het mooi geweest. Toen ze een tijdje terug voor de zoveelste keer een chemo uit moest stellen omdat haar bloedwaardes te laag waren belde ze om te zeggen dat ze misschien met de chemo’s wilde stoppen. Ik kon haar alleen maar zeggen dat ik dat een heel moedig besluit vond. Ondertussen had ze meer doorstaan dan menigeen en menigeen had al veel eerder besloten om te stoppen met behandelingen. Toen ik haar daarna weer zag op mijn verjaardag schrok ik, want dat ging ineens toch wel snel hoor. Ik vierde die verjaardag voor haar, eigenlijk had ik er helemaal geen zin in maar ik bedacht mij ineens dat dit wel eens de laatste keer kon zijn dat ze er bij zou zijn. Ben ik even blij dat ik dat gedaan heb. Twee weken terug viel ze en brak ze haar heup en na twee dagen in het ziekenhuis kreeg ze een longontsteking. Op de dag dat ze overleed bezocht ik haar nog met mr. Big en de kinderen en waar ze haar ogen dichtdeed als een arts langskwam deed ze juist haar ogen open voor Pinda en Koosje. We gingen weg uit het ziekenhuis nadat ik haar fijne dromen wenste en nog geen uur later is ze overleden. De vervelende eigenwijs (ik mag dat zeggen hè).

Pinda is overal bijgeweest, we waren die dag gaan winkelen voordat we naar het ziekenhuis gingen want er was nog geen bezoektijd, en Pinda stond bijna te trappelen om naar het ziekenhuis te gaan. Wij zeiden haar dan steeds dat het nog niet kon maar ook dat Omi gewoon erg ziek was, we waren bang dat Pinda een gezellig bezoekje verwachtte. Pinda hadden we ondertussen al verteld dat Omi dood ging omdat ze zo ziek was, maar het begrip dood kende ze niet echt.  Pinda werd boos, jahaa, Omi was erg ziek maar we moesten nu nu NU naar het ziekenhuis. Pinda en Omi hebben altijd al een linkje met elkaar gehad. Pinda wilde bijvoorbeeld nooit bellen met iemand behalve met papa en Omi. De gesprekken met Omi waren dan erg bijzonder, Pinda spreekt nog een beetje slordig en Omi hoorde niet altijd even goed dus vaak waren dat van die gesprekken met langs elkaar heen praat momentjes. Maar ze vonden het allebei prachtig. Omi is mijn vriendje zei ze vaak. Pinda kwam in het ziekenhuis en schrok nergens van terug. Ze keek met grote ogen naar alles en vroeg alles. Waarom Omi van die gekke haartjes had en waarom Omi een kapje op haar neus en mond had, waarom Omi zo gek praatte. We waren ineens weer terug in de waarom fase. Toen we vertelden dat Omi overleden was (op de parkeerplaats van de mac of all places) zei ze nuchter; nu al? en at verder. Zaterdag moest iedereen horen dat haar Omi dood was. Omi lag opgebaard in haar huis en zondag zijn we wezen kijken, Pinda kreeg de keus en die wilde absoluut kijken. Alweer vreesden we dat Pinda leukere verwachtingen had van alles dus we vertelden dat je als je dood bent niets meer kunt. En we kregen veel praktische vragen terug. Want als je niets meer kan hoe kom je dan op de begraafplaats? En hoe moet dat dan met het graven van het graf? Moeten wij dat doen? En mijn favoriet: Omi is nu heel licht maar toch moeten we haar met meer mensen tillen hè mama? Pinda zag Omi, zei meteen “dat lijkt wel heel iemand anders” en wilde weer weg. Toen we drie uur later bijna thuis waren kwamen de tranen. Ze vertelde dat iedereen zo verdrietig was omdat ze niet meer konden praten met  Omi en dat zij daar ineens ook zo verdrietig om was. En dat komt nu nog dagelijks even terug. Ze heeft het heerlijke nuchtere van een kind, zegt soms dat ze nu niet meer huilt omdat ze wil tekenen maar kan ondertussen ook zo ontzettend  goed haar gevoelens verwoorden. Een achterkleinkind om trots op te zijn denk ik zo.

Advertenties

4/12 verjaardag

Koosje is gisteren gewogen, gemeten en geprikt en vandaag weer een maandje ouder. Hij weegt nu 7110 gram en is 64.5 centimeter lang. Wij vinden het een stevig kereltje maar volgens de groeicurve zit hij precies op het gemiddelde met alles. Maatje 68 is ondertussen aangebroken, het is ongelooflijk, Pinda zat maanden op maat 62 maar meneer Koos heeft daar lak aan en schoot er zo aan voorbij. Wie zet nu even de groeispurt stil? ik wil wel dat hij nog even mijn kleine baby blijft…

Koosje kan steeds beter zijn hoofd rechthouden. Hij wil zitten op schoot en leunt dan bijna niet tegen je aan, hij houdt zijn hoofd erg goed overeind. Ook in de draagdoek is dat geweldig handig. Koos past eigenlijk niet meer zo goed in zijn babybadje, als hij zich strekt dan zit hij klem. En een waterballet hoort ineens bij elke wasbeurt. En wassen dat moeten we vaak want Koos kwijlt zichzelf en iedereen die te dicht bij komt helemaal onder, zeikesnat is alles, ondertussen had ik zo’n stoer sjaalslabje gemaakt die je overal en nergens ziet maar ik had buiten zijn stierenek gerekent. Pinda kon echter wel het slabje om haar nek dichtkrijgen?!  Koos zijn mooie donkere haartjes zijn wel een stuk dunner geworden, categorie pluis helaas, op een pluk in zijn nek na. En hij heeft een mega grote kale plek op zijn achterhoofd. Veel groter dan Pinda vroeger had want Koos ligt gewoon niet stil.

Koos is ook gewoon erg vrolijk. Lachen en lachen en lachen is het bijna de hele dag door. Het slapen buiten zijn middagslaap en de nacht is nog steeds niet aan de orde op een paar uitzonderingen na maar de slaapjes die hij goed doet zijn de belangrijkste twee van de dag toch? Hij is nog steeds verzot op Pinda en zij op hem. En wij op hun allebei!

 

Peperniet

Ik koop geen pepernoten, sinterklaas is nog niet eens in het land.

ik koop geen pepernoten.

Ik koop geen pepernoten.

Ik koop…

We maken ze zelf.

Valsspelen? Jazeker, maar ik heb tenminste geen pepernoten gekocht, alleen de ingrediënten!

Tricot koorts

Heel lang geleden kocht ik een overlock. Heel erg lang geleden. Ik deed hetzelfde wat ik met de borduurmachine deed, je zou denken dat ik eens een keer zou leren van mijn acties, ik sleutelde er dus teveel aan en maakte het niet beter en schoof de overlock aan de kant. Maar oooh, dat steekt hè. Dat je dan van die leuke shirtjes langs ziet komen op het www in van die stofjes die je gewoon niet zo als een kant en klaar shirtje uit de winkel kan halen. En dat je weet dat je gewoon én een overlock én een goede naaimachine hebt staan. En als anderen dat kunnen dan moet ik dat toch ook kunnen? Potverdepotverdepotver, ik gaf mijzelf een schop onder de kont en haalde de overlock uit de kast en ging bezig. En zowaar, ik weet eigenlijk niet wat ik deed maar hij deed het weer. Ik had nog wat tricot in de kast en had wat boordstof ooit bij de kringloop vandaan en ik ging oefenen en oefenen. Het eerste shirtje dat ik maakte was simpelweg prullenbakvulling. Ik knipte de boordstof te kort af en kon die dus niet meer netjes wegwerken ik lockte te enthousiast en dus scheef enzo. Het tweede shirtje begon ergens op te lijken en het derde shirtje draagt Koosje hier.Ondertussen heb ik er nog een extra band aangezet onder voor mijn baby met mega lang bovenlijf.

Koosje met Ken, Pinda’s broertje of zoontje afhankelijk van haar stemming

Ik maakte van joggingstof ook nog Koosjes broek al zette ik de snelheidstrepen net niet genoeg naar de naad (leermomentje). En ik maakte voor Pinda een slaapshirt, van stretch badstof en een borduursel van een aap die ze er niet op wilde eerst en in tranen uitbarstte en daarna nog harder moest huilen toen ik zei dat ik hem er dan niet op zou zetten want toen moest het aapje juist wel weer erop. Kleuters. Je zou ze.

En al heb ik geen detailfoto’s (zelfs geen scherpe foto’s, snertweer) geloof me, ik heb gewerkt met de overlock, met boordstof, met envelopsluiting, met een tweelingnaald. Met alles. En nu durf ik een beetje te zeggen dat ik een beetje kan naaien met tricot.

En nu moed verzamelen om in dit lekkers de schaar te zetten!

 Edit: ik heb erg veel gehad aan de beschrijving van Oontje bij het maken van het shirtje met de enveloppehals.

Zo niet

Toen was het donderdag en regende het. En moest ik met twee kindjes door de regen naar school. En dat is gewoon niet leuk, veel voorkomend bij veel mensen maar gewoon niet leuk. We hebben een fietskar voor die bloedjes van ons en dat werkt perfect maar helaas is die fietskar niet helemaal bestand tegen een hele nacht regen, er stond een laagje water in. Dat moest ik eerst verwijderen. Ik werd nat en vies en had al iets een ochtendhumeurtje. Dat werd dus niet beter. Hup, kids erin en fietsen. Nog natter worden ondanks de plu. Op school klimt Pinda meteen uit de kar, want school is nog steeds één van de leukste dingen. Ik bedenk dat ik Koos niet tegen een natte jas aan kan houden en doe al bukkend mijn jas los. Tja. Toen zag langs mijn neus ineens een flink stuk bh verschijnen. Ik had iets te veel decolete… En helaas had ik onder mijn zwarte shirt niet mijn zwarte onopvallende bh aan, maar mijn rode. Minimaal één vader zag het en grinnikte iets in de trant van ‘ja ik ben ook maar een man’. Wat ik dan wel weer kan waarderen, ik hou niet van mannen die stiekem kijken, wees dan ook een vent als de vrouw in kwestie naar je kijkt toch? Ik dacht er heel even aan om te zeggen dat het een voedingsbh was want dat haalt veel charme weg maar hij keek zo blij en het zo gewoon teveel info zijn. En ja, ik geef ondertussen de fles maar het was wasdag oké! Maar goed, ik stond dus op het schoolplein met een iets te veel getoonde voorgevel. Ik dacht nog, dit wordt zo niet mijn dag.

Toen was het vrijdag en haalde mr. Big Koos uit bed. Koos was nat, zijn bed was nat, alles was nat. Ik vroeg nog of mr. Big de luier wel had verschoond gister, jeweetwel, toen Koos naar bed ging. Mr. Big dacht diep na en schrok, dat had hij inderdaad niet gedaan. Dan maar Koos helemaal uitkleden en terwijl ik met een nat washandje de kamer binnenliep vond Koos dat hij nog niet genoeg dingen natgemaakt had en spuide een indrukwekkende straal de kamer door. Recht in het oog van zijn zus. Zal haar leren overal met de neus bovenop te staan. Mr. Big gooide er met een diepe zucht een luier op en wij begonnen aan de schoonmaak. Van Pinda eerst die het huilen nader had staan dan het lachen en daarna van Koosje, commode, waskussen, vloer en het natgeworden bed. En het was nog niet eens half 8. Mr. Big zuchtte ‘dit wordt zo niet mijn dag’.

En nu is het weekend! Weekend met flanellen pyjamabroeken. Die van Pinda zijn gemaakt van het pyjamajasje van mr. Big. En flanel is toch zo wel!

32

En toen mocht er gisteren een extra kaarsje op mijn taart! Niet helemaal, want ik had happy birthday kaarsjes en die bestaan natuurlijk niet uit 32 kaarsjes, maar als ik gewone kaarsjes had dan hadden er 32 op gestaan!