Dag

Bijna drie jaar geleden maakte ik een quilt voor mijn oma en vorige week is ze begraven met onder andere deze quilt. Mijn oma van de bandjes en lintjes is er niet meer. Oma was al een flinke tijd ziek en vond het mooi geweest. Toen ze een tijdje terug voor de zoveelste keer een chemo uit moest stellen omdat haar bloedwaardes te laag waren belde ze om te zeggen dat ze misschien met de chemo’s wilde stoppen. Ik kon haar alleen maar zeggen dat ik dat een heel moedig besluit vond. Ondertussen had ze meer doorstaan dan menigeen en menigeen had al veel eerder besloten om te stoppen met behandelingen. Toen ik haar daarna weer zag op mijn verjaardag schrok ik, want dat ging ineens toch wel snel hoor. Ik vierde die verjaardag voor haar, eigenlijk had ik er helemaal geen zin in maar ik bedacht mij ineens dat dit wel eens de laatste keer kon zijn dat ze er bij zou zijn. Ben ik even blij dat ik dat gedaan heb. Twee weken terug viel ze en brak ze haar heup en na twee dagen in het ziekenhuis kreeg ze een longontsteking. Op de dag dat ze overleed bezocht ik haar nog met mr. Big en de kinderen en waar ze haar ogen dichtdeed als een arts langskwam deed ze juist haar ogen open voor Pinda en Koosje. We gingen weg uit het ziekenhuis nadat ik haar fijne dromen wenste en nog geen uur later is ze overleden. De vervelende eigenwijs (ik mag dat zeggen hè).

Pinda is overal bijgeweest, we waren die dag gaan winkelen voordat we naar het ziekenhuis gingen want er was nog geen bezoektijd, en Pinda stond bijna te trappelen om naar het ziekenhuis te gaan. Wij zeiden haar dan steeds dat het nog niet kon maar ook dat Omi gewoon erg ziek was, we waren bang dat Pinda een gezellig bezoekje verwachtte. Pinda hadden we ondertussen al verteld dat Omi dood ging omdat ze zo ziek was, maar het begrip dood kende ze niet echt.  Pinda werd boos, jahaa, Omi was erg ziek maar we moesten nu nu NU naar het ziekenhuis. Pinda en Omi hebben altijd al een linkje met elkaar gehad. Pinda wilde bijvoorbeeld nooit bellen met iemand behalve met papa en Omi. De gesprekken met Omi waren dan erg bijzonder, Pinda spreekt nog een beetje slordig en Omi hoorde niet altijd even goed dus vaak waren dat van die gesprekken met langs elkaar heen praat momentjes. Maar ze vonden het allebei prachtig. Omi is mijn vriendje zei ze vaak. Pinda kwam in het ziekenhuis en schrok nergens van terug. Ze keek met grote ogen naar alles en vroeg alles. Waarom Omi van die gekke haartjes had en waarom Omi een kapje op haar neus en mond had, waarom Omi zo gek praatte. We waren ineens weer terug in de waarom fase. Toen we vertelden dat Omi overleden was (op de parkeerplaats van de mac of all places) zei ze nuchter; nu al? en at verder. Zaterdag moest iedereen horen dat haar Omi dood was. Omi lag opgebaard in haar huis en zondag zijn we wezen kijken, Pinda kreeg de keus en die wilde absoluut kijken. Alweer vreesden we dat Pinda leukere verwachtingen had van alles dus we vertelden dat je als je dood bent niets meer kunt. En we kregen veel praktische vragen terug. Want als je niets meer kan hoe kom je dan op de begraafplaats? En hoe moet dat dan met het graven van het graf? Moeten wij dat doen? En mijn favoriet: Omi is nu heel licht maar toch moeten we haar met meer mensen tillen hè mama? Pinda zag Omi, zei meteen “dat lijkt wel heel iemand anders” en wilde weer weg. Toen we drie uur later bijna thuis waren kwamen de tranen. Ze vertelde dat iedereen zo verdrietig was omdat ze niet meer konden praten met  Omi en dat zij daar ineens ook zo verdrietig om was. En dat komt nu nog dagelijks even terug. Ze heeft het heerlijke nuchtere van een kind, zegt soms dat ze nu niet meer huilt omdat ze wil tekenen maar kan ondertussen ook zo ontzettend  goed haar gevoelens verwoorden. Een achterkleinkind om trots op te zijn denk ik zo.

Advertenties

6 thoughts on “Dag

  1. Lieve allemaal,
    wat een bijzonder verhaal en wat fijn om door het linkje van Pinda met Omi zulke mooie herinneringen te kunnen hebben aan deze droeve tijd.
    Veel sterkte ook nu de drukte van het afscheid achter jullie ligt.
    Het grote missen begint nu pas.

  2. Heel veel sterkte.
    Felix en Luna verloren vorig jaar hun “Witte Oma” en nu nog kan Luna soms plots tranen in haar ogen krijgen en zeggen dat ze haar witte oma zo heel hard mist…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s