Hoe het toch nog

allemaal goed kwam.

Ik bestelde een tijdje terug een Ottobre (of twee) na heel veel lovende reacties te horen her en der. Ik had tot dan toe alleen ervaring met de Knippie en bij elk patroon wat ik ooit maakte had ik wel een fout gevonden. Eerst dacht ik dat het aan mij lag maar nee hoor, mijn toenmalige juf vond dat ook. Kleine foutjes, over hoe je de patronen op de stof plaatst, patroondelen op dat kleine plaatje haalde je niet zo uit het patronenblad. Of maten die bij de verkeerde streepjes staan dus bijvoorbeeld een onderkant die steeds langer wordt naarmate je een kleinere maat neemt. Van die irritante dingen. En ik heb weinig echt hele mooie dingen met mouwen eruit gehaald. De mouwen stonden altijd een beetje op. Dat lag wel aan mij. Of toch niet? Ik heb nu een aantal patronen gebruikt van de Ottobre en daarbij liggen de mouwen mooi plat? Hoe dan ook, ik ben om. Ottobre is het voor mij. Het zou zelfs zo kunnen zijn dat er nog een Ottobre mijn kant op komt. Of twee.

Ik was dus helemaal enthousiast toen de brievenbus klepperde en ik wilde meteen een hoodie voor Pinda maken. Blad 2012-4 patroon 27. Gewoon nu en direkt, herkenbaar voor iemand? Maar niet met mijn mooie en nieuwe tricootjes, daar bestaat nog steeds een stukje knipangst. Bovendien heb ik daar niet genoeg van. Maar ik had nog wel een flink stuk fleece waar een productiefout in zat. Een strook over de hele breedte die niet mooi was. Maar aan beide kanten van die strook zat nog heel erg veel fleece en ik kocht het voor een prikkie. En ik had nog een waskussenhoes van de Hema met vogeltjes en roze enzo. Die vond ik zo mooi dat ik die niet weg kon doen, maar om die hoes nou te gebruiken bij Koosje dat ging me ook weer iets te ver.

En het werkte! Heel erg goed! Ik had alleen geen rits maar een tripje naar de markt kon dat wel oplossen. Waar een jongen met jeugdpuistjes mij hartelijk uitlachte toen ik vroeg om een rits van 38 centimeter (die Ottobre voorschreef). Schijnbaar zijn die deelbare ritsen er alleen in 20-25-30-35-40 enz centimeter te krijgen. Wist ik veel. Ik kreeg weer iets respect terug van hem toen ik op zijn vraag wat er mis was met de rits die erin zat antwoorde ‘dat het vest nog geen rits had’. Hij kreeg grote ogen en zei ‘gôh dat u dat kan’. Het was nog leuker geweest als hij mij geen u had genoemd.

Daarna bedacht ik mij om 3 uur ’s nachts dat ik ook nog een flinke rest grijze joggingfleece had, ideaal voor mijn koukleum. En een heel mooi licht rekkend winterkatoentje.   Ja, en toen verknipte ik de zak tot drie keer toe en moest ik één zak niet recht van draad knippen. En zette ik de voorkant verkeerd om aan de achterkant. En knapte mijn tweelingnaald halverwege een moeilijk maar tot dan toe geweldig gelukt sierstiksel. En moest ik weer een nieuwe rits halen maar bleek dat 40 centimter toch echt te lang was. De 38 centimeter van Ottobre was perfect geweest. En toen was het ineens zaterdag, haalde ik een nieuwe rits van 35 centimeter en had ik ineens tijd achter de naaimachine en kwam alles goed.

Wij vinden het thuis allemaal een heel mooi model. Een beetje aansluitend en lekker stoer. En leuk door de ronde zakken.

En lekker met een grote muts. Die ik voerde, dat stond niet in de beschrijving zag ik later, ik dacht van wel maar had het zelf verzonnen blijkbaar.

En de mouwen met de grote manchetten die goed aansluiten en heerlijk zacht zijn.

Die Ottobre. Dat is toch echt een aanrader.

Advertenties

5/12 verjaardag

Koosje kunnen we eigenlijk geen Koosje meer noemen. Het is met recht Koos. Koos groeit en groeit en groeit en groeit. Helemaal goed en helemaal volgens schema maar misschien had zijn echte/schermnaam Beer moeten zijn want het is een beer van een baby.

Toen ik bij het consultatieburo was vorige maand voor zijn 4 maands afspraak werd er gevraagd of hij al tegen speelgoed aansloeg, jeweetwel als aanloop naar het pakken. Dat deed hij nog niet. En voor pakken was het nog wel vroeg vertelde de mevrouw, soms kunnen kinderen dat, soms niet. En mijn kinderen zijn langzaam zeg ik altijd maar als tegenhanger voor dat ongelooflijke irritante “mijn kind kan dit al….”. Een dag later pakte hij voor het eerst zijn speelgoed. Met een getuit mondje en ogen die vastberaden en zelfs een beetje scheel van inspanning stonden en een hele grote lach toen het lukte. Dus hier zit ik ook ongelooflijk irritant te doen want mijn kind kan al pakken! Ik zal wel het nog irritantere “kan die van jou dat nog niet” achterwege laten. Maar Koos kan dus dingen pakken. Speelgoed, mama’s haar, het velletje in mijn hals als ik hem optil en hij even grappig wil zijn. Daarentegen draait hij zich nog steeds niet. Ik zeg al maanden dat het elk moment kan gebeuren want hij gooit zijn benen, heupen en hoofd alle kanten op maar dat draaien gebeurd nog steeds niet. Ha. Is ‘ie toch nog langzaam!

Koos is nog steeds vrolijk. Lachen gieren en brullen met dat kind. Het echte gegier doet hij alleen bij Pinda. Toen we laatst de auto inpakten na een weekendje weg en even iets minder tijd hadden voor het grut zat Pinda naast hem. Met een romper. Best wel hard met die romper kiekeboe te spelen. Met van die drukknoopjes die dan af en toe tegen zijn gezicht aankwamen. Koos vond het geweldig en kreeg gewoon bijna de slappe lach. Helaas moest Pinda na dat weekend gewoon weer naar school na 2 hele weken vakantie en Koosje was boos. Want Pinda staat altijd voor hem klaar, hij hoeft maar een kik te geven en Pinda staat bij hem. Of ze geeft hem zijn speelgoed weer, of zijn speen of ze kletst met hem. En dat was ineens weg en moest hij tegen mij aankijken de hele dag. En schijnbaar ben ik niet zo interessant.

 

:: mama, wat is dat zwarte ding?

Koos is ondertussen begonnen met zijn groenteprak. Aangezien de staafmixer kapot was begonnen we met kant en klare potjes prak. Het is meer vloeibaar dan prak eigenlijk. Van vast voedsel kun je niet echt spreken vind ik. Koos vond het geweldig. Na twee happen had hij door dat zijn mond open moest als de lepel eraan kwam. Na nog een paar happen ging hij geluid maken als de volgende hap te lang duurde. Wortel was niet zijn favoriet maar het potje bruine bonen werd verslonden. Bloemkool ook trouwens. We hadden al verwacht dat hij dit leuk zou vinden, maar dat hij het zo leuk zou vinden! En toen kocht ik een nieuwe staafmixer en was het feest over. Bah, minder vloeibaar. Het gaat nu mondjesmaat. De bloemkool lukt nog wel, zoete aardappel is geen favoriet en pompoen wordt nog wel weggehapt. Maar het enthousiasme van eerder is weg. Ik zet nog maar even stug door, uiteindelijk zal hij wel wennen, ik hou nu nog in mijn achterhoofd dat het nog niet hoeft, die groentes dus als er minder ingaat dan is het niet zo’n probleem.  Maar leuk is anders, na al dat enthousiasme.

Koos valt nog steeds het liefst bij ons in slaap. Bijna elke dag wel een keer of twee, na de fles van 10.30 ’s morgens en 18.30 ’s avonds. Want Koos slaapt gewoon haast niet buiten zijn middagslaap en nachtslaap. Dan wordt hij moe en dan krijgt hij de fles. En al sabbelend warme melk in je buik krijgen terwijl je heerlijk zacht ligt, tja dan zou ik ook wel in slaap vallen denk ik. Koos wordt vaak vervoerd in de maxi cosi, want dat gekromd liggen dat vind hij gewoon fijner. Dan zit hij in de deken van de maxicosi zak en dan is het een klein broeikasje eronder. Want dat kind heeft de bloedsomloop van zijn moeder, dat zit wel goed. Wat hij weer minder vind aan de maxicosi is dat hij vast moet zitten erin. Het is een echte vrijheidsliefhebber (weer de moederlijke invloed…) Het is zo’n makkelijke baby maar ontneem hem niet zijn bewegingsvrijheid. En hij weet zijn ongenoegen steeds meer en luider te uiten.

En hij heeft ook een kin hoor. En hij kan lachen. Maar om die te zien moeten we hem wel op de kop houden…

*zucht*

Als je de zakken van een hoodie zodanig verprutst dat je niet genoeg stof meer hebt om de zak er recht van draad uit te knippen (oeh, daar ben ik echt niet blij mee), als je de schoudernaden lockt, doorstikt en sierstikt waarna je erachter komt dat je het rechtervoorpand aan de linkerschouder hebt gestikt, wanneer je door gewoon helemaal niet opletten na de vorige actie en hetzelfde doet met het linkervoorpand, dan is het hoog tijd voor koffie.

En als dan je senseo ineens halve kopjes gaat geven die nergens naar smaken dan heeft die senseo heel veel geluk dat die niet door het raam gegooid wordt.

Wijsneus

Pinda Praat:

Mama hoe heet de onderkant van een koe? Ik; eeeuh, gewoon de onderkant van een koe. Pinda: neeeheee, daar waar de melk uit komt! Ik; Ooh, dat is een uier. Pinda: uier ja, dat heb ik altijd naast mijn bed staan als ik verkouden ben! (ja, ze bedoeld ui).

Mr. Big is aan een nieuwe werktelefoon toe en moet kiezen tussen een Samsung en een iPhone. Pinda: Papa, Samsung is toch van Samson en Gert hè!

Pinda na twee weken herfstvakantie: Ik ben helemaal vergeten om juf te vertellen dat Omi dood is, ik heb wel verteld dat we naar een vakantiehuisje zijn gegaan en dat ik nieuwe sokken heb. Ik kon gewoon even nergens anders meer aan denken dan aan mijn nieuwe sokken en het vakantiehuisje.

Nadat een klasgenootje jarig was: soep geboerskak viel kluuk, soep geboerskak viel kluuk (zum geburtstag…)

Na een wel hele kwalitatief uitermate teleurstellende dag voor mij: mam zal ik dan vanmiddag  maar heel goed luisteren?