6/12 verjaardag

De griep vond ons allemaal uiteindelijk dus helaas moesten de 6 maands foto’s van Koos even op zich laten wachten. Met vertraging dus:

IMG_0560   

Een heel half jaar is meneer Koos vandaag. Meneer mega Koos, die meteen ook zijn eerste griep te pakken heeft. Hoesten als een volwassen kerel en koorts hebben alsof hij er al helemaal in geschoold is. Bijkomend nadeel bij een zieke Koos is zijn gekwebbel. Koos kletst, altijd al, maar schijnbaar als hij ziek is en wakker dan aan één stuk door. En slapen ’s nachts als je ziek bent? Zoooo 5 maand is dat. We werden er helemaal krankjorem van en hebben hem afgelopen nacht maar op zolder gelegd. Hij vond het prima, dan kletst hij toch gewoon op zolder verder? Geen probleem.

IMG_0562

dikkop

Koosje is aan het bewegen gegaan in de afgelopen maand, van buik naar rug draaien. En één keer van rug naar buik maar dat hebben we daarna nooit meer gezien. Niet dat hij meteen volleerd is in het draaien hoor. Vaak wil hij wel draaien maar weet hij toch echt niet meer hoe hij dat nu voor elkaar moet krijgen. En dan wordt hij heel heel heel erg boos. Meestal geeft Pinda hem dan wel een douw, waarbij ze roept dat Koos zelf gedraaid is (jaja) en daarna is alles weer goed.

IMG_0570

Ook werkt Koos ineens mee als je zijn luier moet verschonen, hij doet zijn billen omhoog zodat je de luier goed kunt pakken. Hij doet daarna echter niet meer zijn ranke achtereind naar beneden zodat een schone luier aandoen onmogelijk gemaakt wordt. Ik vermoed opzet want ik heb nog nooit een baby meegemaakt die zo ontzettend graag in zijn nakie rondhangt, bij welke temperatuur dan ook. Koos kan zijn voeten ook pakken, in de mond stoppen lukt hem niet want zijn buik zit in de weg… Koos is erg gecharmeerd van meiden met donker haar, en het liefst nog met een donker huidje. Wat dat betreft lijkt hij erg op Pinda, die had en heeft dat met donker haren en donkere huidskleur maar dan bij mannen. Oh, en Pinda houdt van mannen met krullen. Bij Koos heb ik daar nog geen voorkeur in ontdekt. Koos wringt zich in allerlei bochten om oogcontact te krijgen en houden met de dames die voldoen aan zijn eisen. En tja, met die glimogen van hem krijgt hij alles voor elkaar. Ik weet het, met die kinderen van mij met hun charmeursgedrag krijgen we later nog veel te stellen. Is vast Karma.

IMG_0577

Als Koos moe is begint hij in zijn ogen te wrijven, het liefst met een hydrofiele luier erbij. Die dingen gebruiken we nog steeds erg vaak want Koos kan erg goed mikken als hij moet spugen. En spugen doet hij vaak helaas. Niet te vaak, maar gewoon vervelend vaak. Het liefst als je net schone kleren aan hebt en nog liever als je net onder de douche vandaan komt en je mooiste schone kleren aan hebt. Eigenlijk is het vaak zo dat als hij een boer laat, dat je dan de luier al onder zijn mond moet drukken. Maar die luiers daar is hij gewoon ook gek op, want behalve voor komen dat hij zichzelf en alles onderspuugt zijn die luiers ook erg smakelijk schijnbaar, hij verslind ze bijna. En verstoppertje spelen kan er ook goed mee, als je de luier over zijn hoofd gooit dan ligt hij stil en is hij stil, net als een papegaai. Jammer dat je dat truukje niet ’s nachts toe kunt passen. Maar ook in je ogen wrijven kan er dus ook erg goed mee. Als je Koos dan net iets te lang vasthoudt dan valt hij in je armen in slaap. Lekker warm.

Untitled-1

Advertenties

Hoog bezoek

Ooh, Pompom. Pompom is heilig. Pompom is de klasseknuffel die bijna elk weekend bij een kindje gaat logeren en die door de week in de klas staat. Pompom is ook nog eens Pinda’s veiligheid. Ze wil altijd een knuffel of een pop mee als we ergens naar toe gaan en in de klas pakt ze Pompom. Juf gaf al eens aan dat ze erg aan Pompom hing en dat ze soms wel en soms niet dingen met Pompom mocht doen. Toen juf een tijdje terug begon met Pompom meesturen met kindjes was Pinda steeds niet aan de beurt. We vermoeden opzet zodat Pinda zou zien dat Pompom niet alleen van haar was. En elke vrijdag had ik dan een kindje dat droevig vertelde dat Pompom met die of dat kindje mee was gegaan. 

Tot afgelopen maandag. Vriendinnetje M. had verteld dat Pinda Pompom mee mocht hebben dit weekend. Ik was nog een beetje terughoudend, vriendinnetje M. is niet juf en bepaalt niet wie wanneer Pompom meekrijgt. Bij navraag dinsdag bleek het toch echt zo te zijn. We zouden hoog bezoek krijgen dit weekend, het was eindelijk Pinda’s beurt. Elke dag hoorden we het en elke dag werd gevraagd of het al vrijdag was.

En natuurlijk gaat het niet allemaal zoals gepland. Donderdag nacht werd Pinda weer eens ziek. Weer eens want in de twee weken ervoor waren we al twee keer bij de huisarts geweest. Tot op heden stond ons totaal op vier huisartsbezoeken in vier jaar ofzo. Ze was telkens grieperig en hoesterig en verloor zo langzamerhand slaap door het hoesten. En had pseudokroep, alweer, met een benauwdheid die bleef hangen. Maar geen koorts en alle onderzoeken wezen niets uit, longetjes schoon, oren goed, amandelen groot maar niet ontstoken. Bij het tweede bezoek kreeg ze Ventolin voorgeschreven om de benauwdheid te verhelpen en misschien ook zo de hoest te verminderen. Op de donderdag  kreeg ze koorts en weer pseudokroep. Die nacht sliep ze bij mij in bed, huilend dat ze niet ziek was, wel naar school kon want ze moest Pompom halen. Nou dan breekt je hart wel hoor. Ik belde ’s morgens eerst met de dokter en daarna met school. Pompom mocht gewoon komen, juf zou klaarstaan met Pompom om twaalf uur. Maar eerst ging ik met Pinda weer naar de dokter. De dokter was een beetje uitgelopen en in die uitloop knapte het kind potsiedikkie weer op. Sta je daar met je goeie gedrag. Puntje bij paaltje, alle testen wezen uit dat het goed was en we moesten maar weer afwachten, ze mag wel wat meer ventolin. Mijn huisarts en ik zitten volledig op een lijn met antibiotica en die kreeg ze niet, er was niets dat op iets wees dat met antibiotica opgelost kan worden. Afwachten maar weer, het moet vanzelf overgaan. Het kind dropte ik thuis en ik ging pleegkind Pompom afhalen van school.

IMG_20121214_130342

Kind werd blij. En zieker trouwens ook. De koorts kwam gelukkig terug. Ik zeg gelukkig omdat ze tijdens zo’n koortspiek niet hoest en even kan slapen. En misschien gaat het beter na flink wat koorts. Weer kwam Pompom van pas.

IMG_20121216_143107

zie die koortswangen toch

Na een weekend met veel te weinig slaap voor ons allemaal is ze aan de beterende hand. En Pompom een dekentje rijker want je moet toch wat als je bankgebonden bent met een ziek kind. Zeg nou zelf, een knuffel die zoveel betekend voor een kind mag toch zeker wel een lekker dekentje hebben?IMG_20121216_150245

Niet snel

IMG_20121127_152649Ik ben langzaam. Gewoon met heel erg veel. Ik kan niet snel opstaan. Ik kan niet even snel mijn sleutels vinden. Ik kan niet snel hoofdrekenen, of rekenen op een machine. Ik kon niet eens snel bedenken waar ik niet snel in was. Maar ik was zeker niet snel met mijn telefoon. Ik had er eentje, vlak voordat dat hele android gebeuren kwam. Ik had een telefoon uitgezocht op de camera kwaliteit. Ik had niet eens een abonnement, maar gewoon een prepaid kaartje ( dat heb ik nog steeds trouwens). En toen kwam dat makkelijke android besturingssysteem met allemaal leuke apps en ik kon er niets mee. Mr. Big wel want die kreeg regelmatig een nieuwe foon van de baas. En die ging mij dan de ogen uitsteken. Dus speelde ik maar spelletjes op zijn telefoon. Bubble shoot. Echt waar. Ik wilde een nieuwe telefoon zodat ik ook bubbles kon spelen zonder dat ik steeds mr. Big smekend aan moest kijken. En instagram! Instagram! Wat was dat toch leuk om te zien op al die blogs! Maarja. Ikke kon dat niet. En dan keken we wel soms naar telefoons maar gezien mijn belgedrag (niet bestaand bijna) zijn abonnementen erg duur en de telefoons zonder abonnement nog duurder. En ons bint zunig.

 IMG_20121127_181348       

En toen was er iemand die zijn oude telefoon wel aan mij wilde geven! Met android! Gewoon mijn eigen prepaid kaartje erin en joepie apps downloaden! Er is werkelijk een wereld voor mij opengegaan. Het is alsof ik voor het eerst een videorecorder zag! Waarvan ik trouwens nog heel goed weet dat ik die voor het eerst zag. Ik ging ooit eens spelen bij een jongetje uit mijn klas toen ik op de basisschool zat en we keken Daktari (ja, echt waar) en dat vond ik altijd zo leuk. Toen riep zijn moeder ineens dat we even wat moesten komen drinken in de keuken. En dat vond ik echt echt echt niet leuk want ik wilde natuurlijk Daktari zien. Ik goot de ranja in mijn keel en werkte zonder te proeven de koek weg en zat wiebelend te wachten tot desbetreffend klasgenootje dat ook had gedaan. Hij liep naar de tv, drukte op een knop en Daktari begon gewoon weer! Op het punt waar we gebleven waren! Tovenarij! En toen ik dat thuis vertelde werd ik gewoon niet geloofd. Jeugdtrauma’s heb ik eraan overgehouden. Untitled-1 copy

Maar, instagram dus. De manier om van flutfoto’s die onzettend korrelig zijn wegens veel te weinig licht nog wat te maken. Ik ben er blij mee! Nu nog een manier vinden om vegters rolletjes met slagroom te weerstaan, zal daar ook een app voor zijn?