De koning is dood, lang leve de koning!

Toen we in augustus op vakantie gingen naar Texel gingen we natuurlijk ook zoals alle toeristen met een bootje langs de zeehonden. En daarna wadlopen met schepnetten en emmers. Zo heerlijk, weer eens op een boot zitten en dat wadlopen, met de blote voeten op dat plakkerige wad, ik ben daarvoor geboren denk ik. Dan voel ik me volmaakt gelukkig. Het schepnet en emmertje mag je houden van mij, die kleine garnaaltjes en kokkels en krabjes mogen van mij lekker blijven waar ze zitten, maar manlief en dochterlief vinden dat juist weer geweldig. Tenminste totdat Pinda ineens gilde dat er een zeeslang langs haar tenen kriebelde en totaal in paniek raakte! Ik stopte mijn camera snel bij mr. Big in de rugtas en troostte Pinda en we kwamen tot de conclusie dat het zeewier was geweest. Ze kalmeerde weer en ontweek vanaf dat moment met zorg alle plassen met zeewier. Mr. Big ging verder met het schepnet, bukte zich en hoorde plons. Daar lag mijn camera in de waddenzee want ik had in alle commotie niet de rugtas dicht gedaan. Camera’s en zout water, dat gaat ondanks dat hij supersnel de camera oppakte, niet samen. We haalden snel de memorycard eruit en konden gelukkig later alle foto’s weer terug vinden maar de camera was overleden. 

DSC_1828 copy zw

Dag lieve Eos 350D. Je was een erg oud model met kuren. Je ging zomaar ineens uit. Je blokkeerde soms op cruciale momenten en dan moest ik de accu eruit halen en er weer in zetten. Je hebt een val overleefd in het Dolfinarium toen ik, zwanger van Pinda, met jou een duikeling bij de zeehonden maakte (alweer zeehonden… is dat het soms). Je was mijn eerste kennismaking met digitale fotografie en ik heb 8 jaar zielsveel van je gehouden. 

20131119_095034 copy

crappy telefoonfoto, want ja, een foto maken van je Nikon met je Nikon kan helaas niet tenzij je er twee hebt

Helllloooooo Nikon 3100! Ik heb niet al te lang getreurd moet ik eerlijk toegeven. Mijn Canon heeft een ereplaatsje tussen de camera’s gekregen in de kast en mr. Big vond voor mij een zo goed als nieuwe Nikon met een 18/55 en een 18/105 lens, met uv filters, met tas en nog met garantie. Die jongen kan dat, internet afspeuren naar leuke dingen, hij doet altijd het speurwerk voor vakantiehuisjes en tweedehands zaken. Ik ben fliefd. Zowel op hem als op de Nikon. 

En ja, eigenlijk is het not done, overstappen van Canon naar Nikon als ik het zo om mij heen hoor maar daar heb ik lak aan. Toen ik jaren en jaren geleden al eens de Nikon van een collega vasthield was ik verkocht, hij ligt fijner in de hand vond ik en de merken zijn aardig aan elkaar gewaagd. Toen werd het tijd voor de volgende stap. Al jaren had ik de setting op automatisch en dat is echt not done. Heb je zo’n mooie camera en doe je er eigenlijk niets mee. Dus ik goochelde, las artikels en probeerde uit. Maar dat vond ik niet genoeg. Mijn oudste nichtje begon aan de fotovakschool in september in ik voelde hevige jaloezie. Oooh, waarom heb ik dat nou niet gedaan toen ik 18 was? Pfff, werd er om mij heen gezegd, dan doe je dat toch alsnog? Ik overlegde thuis, kreeg een overweldigende steun en schreef mij zomaar in voor een cursus bij diezelfde school. Doodeng maar oooh, wat was het leuk! En dat is maar goed ook want ik moet nog 13 weken!

En zo

image

Was het vandaag een beetje. Boze Koos. Zielige Koos, Vervelende Koos. Koos wilde aandacht en heeft zowaar drie kwartier op schoot gezeten, iets wat bijna abnormaal is. Maar tussen al het aandacht willen door was ik ook de stomste mama van de hele wereld. Hij mocht namelijk niet met de boormachine spelen. Hij mocht ook niet met de afstandsbediening tegen het raam slaan. Hij mocht ook niet de telefoon onderkwijlen en hij moest van mijn breipennen af blijven. En het allerergste wat ik hem aan kon doen; hij mocht niet in de gordijnen klimmen. Ach en wee, ter aarde stortingen en blèr acties en lekker lang een middagslaapje volgden toen. Nu maar hopen dat het morgen beter gaat.