Dag dag 2013

Bijna dag 2013, bijna hallo 2014. Ik heb er weer zin in!

DSC_3061-1

May the best of your past be the worst of your future!

Advertenties

Koos is anderhalf

DSC_2859Koos met anderhalf:

Koos weet nu beter dat als hij boos is, dat hij dan niet met zijn hoofd de grond moet gaan begroeten maar dat het wat zachter is als hij zijn hoofd op mijn schoot legt terwijl hij snikt.
Koos slaat nu wel vaker als hij boos is. En gilt. en als hij niet snel genoeg aandacht krijgt (negatief of positief) dan gilt en slaat hij gewoon harder. Koos gilt ook vaak als zijn zus in de buurt komt. Gewoon alvast uit voorzorg.

Koos geeft ook kusjes, met tong vaak. Als hij de kolder in zijn bol heeft dan kun je bedolven worden onder zijn übernatte zoenen. Hij geeft ook kushandjes, die zijn dan weer überschattig maar minder nattig.

DSC_2844

Toverwoord is koekje. Hij is net een verwend hondje. Zeg je koekje dan heb je zijn aandacht. Koekjes worden niet eens altijd opgegeten maar hij wil ze wel.

Hij kan mijn fiets aan en uit doen (elektrische fiets, luiaard die ik ben). En doet dat altijd op commando maar helaas ook op eigen initiatief tijdens het fietsen, dat ik me dan ineens afvraag waarom ik ineens zoveel minder snel vooruitkom.

Elke avond leg ik hem weer terug op de goede plek in zijn bed. Elke avond ligt hij wel weer anders, een enkele keer helemaal naar boven gekropen met nog een stukje deken over zich heen maar vaker op de kop bij het voeteneind, op zijn buik met de benen onder zich en de billen omhoog. En elke avond wordt hij een beetje wakker en krijgen we een lachje voor hij weer inslaapt.

Gek op muziek is hij, en dansen hoort daarbij. Snel stampen op de grond, armen bewegen, billen schudden, met voorkeur op muziek met veel bas. Of live muziek, straatmuziek, dat vindt hij helemaal geweldig.

Hij kan net zo met zijn neus kreukelen als hij lacht als zijn grote zus.

Hij begrijpt heel erg veel; nee, leg terug, blijf af, kom terug, niet verder, laten liggen, niet kapotmaken. Hij luistert er niet altijd naar. Hij begrijpt gelukkig ook heel veel leuke dingen maar eerdergenoemde worden wat vaker geuit.

Hij praat niet. Hij zegt ‘huh’ en wijst en krijgt zo zijn zin wel. We snappen hem en tuinen er steeds weer in. En zijn zus regelt alles wel voor hem. Heel af en toe zegt hij mama, maar als je wilt dat hij zich herhaalt dan doet hij het niet. En als we willen dat hij papa zegt dan zegt hij steevast mama.

DSC_2857

Breidefotodebreifotofotofotobrei

Nu is het hier toch druk zeg! Niet op Hutsefluts, niet in huis maar wel weer eens in mijn hoofd. Ik loop weer eens tegen mijn eigen chaotische rotzooi aan. Ik doe die fotografiecursus en ik voel me daar helemaal thuis, ook een hele onbenul die naarmate de cursus vordert steeds meer erachter kwam dat ze helemaal niets wist maar oooh, wat is het leuk. Voor iemand die toch erg gek op school is, heb ik verbazingwekkend weinig jaren op school doorgebracht helaas. Ooit begon ik op mijn nog net niet 18de met een opleiding HBO-V (verpleging). Fout, fout, fout. De beste beslissing ooit gemaakt was stoppen nadat ik mijn P had gehaald. Maar daarna kreeg ik een soort van heftige twijfel wat ik dan zou moeten doen. Dus deed ik niets. Maar nu wel. 

En met een cursus, komen ook huiswerkopdrachten. Daar heb ik twee week de tijd voor en die tijd besteed ik voornamelijk in mijn hoofd. Bedenken hoe ik die opdracht in wil vullen en op het laatst dan foto’s maken die niet zo zijn als in mijn hoofd (hello onervarendheid) en dan in de stress schieten en nog drukker worden. Al doende leert men en ik heb het nu al iets anders aangepakt, gewoon doen niet denken. Gewoon foto’s maken met de nieuw opgedane kennis over de techniek en zien wat het wordt. Tja. En toen kwam er een week met mist. 

DSC_2792

Ooh, wat fijn…

DSC_2838

Gelukkig breide ik ook wat de afgelopen weken, om een beetje rust in mijn hoofd te krijgen. Breien? Ja breien, geen haken. Weer eens wat anders. Ik breide een sjaal voor Pinda, met gehaakte rand, dat dan weer wel. Een paar handschoenen-zonder-vingers. Een kol voor mijzelf, die bijna ingepikt werd door Pinda wegens ‘vind ik veel mooier voor mij’ en daarna dus ook een kol voor Pinda. Ik breide een sjaal voor Koos die hij niet om wil want hij kan hem af krijgen dus dan moet íe af. Ik breide een muts/kol/sjaal voor Koos die hij niet op wil maar niet af kan krijgen dus soms wordt hij ineens boos maar zijn koppie blijft wel warm. Ik breide een half-af truitje voor Koos die te klein was, want het was een slim-fit model en ik heb geen slim-fit zoon. En nu brei ik het truitje maar wat groter na hem opgemeten te hebben (maat voor een drie jarige voor mijn nog net niet anderhalf jarige). Ik brei dus. En ik maak foto’s en de chaos in mijn hoofd wordt langzaam iets minder. Nu droom ik alleen soms dat ik aan het breien ben?!? Misschien nog maar iets erbij zoeken om de druk te verdelen?

Die Sinterklaas toch. En die luisterPiet. Die heeft goed geluisterd bij ons dit jaar. Al sinds de zomer wil Pinda graag een buggy en een maxicosi voor haar pop Ken. Oh, dat was toch het mooiste wat er bestond. En rolschaatsen en alles wat glom, blonk en licht gaf, dat ook, maar met name een buggy en een maxicosi. Wij deden elke vraag in die richting af met vraag maar aan Sinterklaas. Maar december was het nog lang niet. 

Pinda antwoordde ondertussen op de vraag “wat zou je willen hebben als we de staatsloterij wonnen en alles konden betalen” zonder aarzelen: buggy en maxicosi voor Ken. En toen we het over een nieuw bed voor haar verjaardag hadden en vertelden dat we wel een leuke moesten vinden die niet heel erg duur was en dat als dat niet lukte we een ander kado moesten zoeken antwoordde ze weer, geeft niet dan wil ik toch graag een buggy en maxicosi. 

Sinterklaas kreeg spontaan pijn in zijn portemonee. Gelukkig zijn er nog andere wegen naar buggy’s en maxicosi’s dan de standaard speelgoedwinkels met nieuw spul en begin november werd een leuk setje aangeschaft waar iemand anders mee uitgespeeld was. Zondag 8 december was het bij ons dan zover. We hadden een heuse VerstopPiet want die had alle kadootjes in de berging gestopt en een echte RenPiet want die had gebonkt op het raam en was heel snel weggerend. En nog een PropPiet want die had allemaal propjes in een doos gedaan ter opvulling. Volgend jaar introduceer ik hier de YogaPiet, kijken of we onze stuiterbal dan iets rustiger kunnen krijgen in de decemberperiode. 

DSC_2657

 

Na alle spanning kan dan eindelijk gewoon gespeeld worden. Rust. Supergelukkige kindjes. Sinterklaas is toch zo’n leuk feest. Godzijdank is het maar 1x per jaar. 

Plassende wolkjes!

Gesprek met dochterlief in de auto:

Pinda: Maahaaam, weet je wat, ik ga morgen dromen over Cars en vandaag ga ik wat anders dromen maar het is wel een beetje gek.

Ik: ooowwww wat dan?

Pinda: nou, ik ga dan dromen over dat er een wolkje op mijn fiets gaat plassen.

Ik: dat een wat op je fiets past?

Pinda: neeehee, dat er een WOLKJE op mijn fiets gaat PLASSEN.

Ik: ja, dat is wel een beetje raar ja. Waarom wil je daar over gaan dromen?

Pinda: Nou daar heb ik nog nooit over gedroomd en ik wil wel eens weten hoe dat afloopt. Dat dan één wolkje zegt, jongens, allemaal op die fiets plassen. En dat is dan natuurlijk gewoon regen, maar toch het lijkt me wel heel grappig (ondertussen luid giebelend op de achterbank).

DSC_2585

Trouwens, ze heeft een bril, vind je hem niet ge-wel-dig!