Groepsdruk

Ik heb een kindje, een meisje. Dat meisje kennen jullie als Pinda en ze is het mooiste meisje van de hele wereld. En de liefste en de klierigste, dat ook nog. Maar ze is ook een kleuter. En met kleuterigheid komt ook groepsdruk om de hoek kijken. Nu valt het allemaal reuze mee hoor, voordat iedereen zich zorgen begint te maken. Pinda is een kleuter die leergierig is en met heel veel plezier naar school gaat. Ze is niet een kind dat heel veel met anderen speelt maar ook absoluut niet weinig. Ze heeft de balans gevonden tussen op zichzelf spelen en met anderen en ze is daar gelukkig in. De groepsdruk komt in andere dingen naar voren; meisjesdingen. Pinda houdt van oudsher van Cars. Al voordat ze ooit de film had gezien hield ze al van Cars. Ze heeft een paar autootjes, ondertussen film 1 en 2, een pyjama, sokken, stickers en wat lego van Cars. En wij vinden dat heel erg stoer. Haar lievelingskleur was groen en ze kon en kan feilloos automerken benoemen. Met de geboorte van Koos kwamen de poppen om de hoek kijken, geheel volgens schema kopieer gedrag. Poppen en Cars.

Ze kreeg afgelopen Sinterklaas een Cars afschiet autootje en was ineens beledigd want dat was voor jongens. En er moest een prinsessenjurk komen. En haar lievelingskleur was ineens roze. En ze kreeg rolschaatsen in zwart en rood en dat was niet goed want dat waren jongenskleuren (wat we heerlijk oplosten met regenboogveters, maar dat terzijde). En ze moest eigenlijk elke dag wel iets roze aan. We zagen het met lede ogen aan maar prezen onszelf ook gelukkig want we waren ruim 5 jaar aan de roze-meisjes-manie ontkomen. 

Nu is het vakantie en ze heeft de hele week al geen roze aan gehad. Ze mocht van de week een horloge uitkiezen bij de Action en bleef twijfelen tussen een oranje van Planes (wat feitelijk ook Cars is) en een roze prinsessenhorloge. Mensen, echt, tranen in de ogen en niet weten wat ze moest kiezen. We hebben niets gekozen. Ze draagt weer haar Cars sokken. Ze stond bij de speelgoedwinkel langer bij de autootjes dan bij de my little ponys en liep zo langs de stelling met prinsessenkleding en optutsels. Ze timmerde een hele dag en nog een hele dag tijdens het logeren. 

Ik zeg haar dat ze ook naar school haar Cars sokken aan kan doen en complimenteer haar uitbundig met haar niet roze kleding. Ik zeg haar dat ze niet iets van prinsessen hoeft te hebben als ze het niet mooi vindt of iets anders mooier vindt. Dat zij moet kiezen. Weet ik mama, maar ik wil graag als prinses naar school. Nu geloof ik dat op zich wel want ze loopt al sinds ze de jurk kreeg onafgebroken in dat ding maar toch. Ik vind het lastig voor mijn kleine meisje. Mijn kleine meisje die, ondanks dat ze de mooiste over the top prinses was die ik ooit zag, toch ook best eens een spiderman pak aan zou willen. 

DSC_4425 copy

Advertenties

Vlaggetjes

Pinda vindt de Olympische Spelen helemaal leuk want ze hebben zoveel vlaggetjes overal! Bij iedere naam staat wel een vlaggetje! Zo gezellig. En nu wil ze natuurlijk alle vlaggen leren maar dat gaat met horten en stoten. Nederland kent ze natuurlijk al maar er zijn er volgens haar nog heel veel mooie; die van Japan vooral met die mooie rooie stip. Maar ook die met dat mooie rooie blaadje, nadeel daarvan is alleen weer dat ze de naam van het land zo moeilijk kan onthouden. Ik moet haar altijd op weg helpen en zeg dan ‘ca….’ Was de eerste dagen haar aanvulling steevast ‘Caramel’ nu hebben we vooruitgang geboekt en zegt ze ‘Karnemelk’.

DSC_4171 copy

 

Kooserdekoos

Het kind Koos.

DSC_3782-copy

Het kind Koos kan kusjes geven, soms met een flinke portie tong en kwijl (zie boven, geen tekort aan kwijl) maar steeds vaker met gesloten mond. Dat zal in de (verre) toekomst wel weer achteruit gaan evolueren. Hij kan ook vliegkusjes geven en de dikste knuffels krijg je als hij net wakker is.

Koos hoef je niet vaak te troosten want hij heeft een incasseringsvermogen met pijngrens van jewelste, maar hij wil wel even erkenning dat hij zich pijn heeft gedaan. Even ooh, roepen, over zijn bol aaien of gewoon even naar hem kijken is voldoende.

Lawaai moet er wel zijn. Van hem vaak, of van speelgoed maar niet te veel door elkaar. Geen speelgoed en Storio van zus en radio bijvoorbeeld dan wordt hij (net zoals zijn moeder) vreselijk onrustig. Maar muziek, dat moet er altijd zijn. Gek op muziek is hij, dansen doet hij al op het kleinste flardje muziek en ritmes meetikken doet hij vaak met zijn voet of vingertje. Vinger moet ik eigenlijk schrijven want hij heeft kolenscheppen als handen.

Gezien op het schoolplein is hij met zijn nog geen 20 maand groter en zwaarder dan de meeste ruim twee jarigen. Maar oh zo veel meer onhandiger, zijn motoriek past echt bij een ruim anderhalf-jarige. Dat zorgt wel eens voor rare blikken en opmerkingen. Ook dat hij nog niet praat vinden mensen vreemd, want hij is toch al ruim twee? Toegegeven, hij is niet de snelste met praten maar gezien de praatgraagheid van de kleuter vinden we het nog wel even best. Deze week zijn er al wel de woordjes ‘Haaaaaaaaaaaaaaai’ en ‘aaauuwwwww’ geïntroduceerd. Hai wordt goed toegepast, elke keer als je hem ziet en auw zegt hij alleen als hij met het voedingskussen zijn vader slaat… Komt vast wel goed met dat jong van ons.

Onverschrokken is hij ook. Gaat overal naar toe en laat zich door weinig tegenhouden. Tenzij er een kind van zijn eigen leeftijd is, dan durft hij ineens niet. Hij heeft zich onlangs vreselijk aangesteld toen een meisje van twee maand ouder te dicht in de buurt kwam. Huilen, gillen, wegkruipen achter mij. Oudere kinderen en jonger geen probleem. Vooral ouder. Onze cougar-hunter.

DSC_3804-copy

Hij heeft heel soms nog de neiging om zichzelf pijn te doen als hij boos is. Was dat eerder met zijn hoofd op het parket bonken, nu is dat met zijn hoofd in de kussens bonken maar nog vaker ons of zijn zus slaan. Zijn zus slaat helaas terug wat nog meer boosheid opwekt.

Geen snoertje, stekker, knopje is veilig voor hem. Zowel thuis als buitenshuis. Ook nu ik dit typ hangt hij naast/over mij heen om steeds maar weer mee te tikken. Of de dvd speler te openen. Of de lader eruit proberen te halen. Ook weet hij dat als we tv kijken dat hij met de afstandsbediening een nieuwe aflevering kunnen starten (we hebben sinds kort Netflix). Als de aftiteling klinkt dan wijst hij naar of pakt hij de afstandsbediening al. Ultieme favorieten hier in huis zijn Sien van Sellingen bij Pinda en Masha en de Beer bij allebei. Bob de Bouwer mag ook, het liefste heeft Koos animatiefilmpjes, geen ouderwetse tekenfilms. 

Ooit liet ik Koos aan een geurkaars ruiken in de winkel en sindsdien moet hij aan elke kaars ruiken. Ook als ze branden. Beetje gevaarlijk. Ook liet ik hem ooit een kaarsje uitblazen en nu begint hij al te blazen als ik een poging waag om waxinelichtjes aan te steken. Niet zo gevaarlijk maar wel heel hinderlijk.

Hij eet nog steeds goed, maar niet meer zo veel. Hij houdt zijn lippen stijf dicht als hij niet meer wil en dan maakt het niet uit of hij gezonde hap of een koekje voor zijn neus heeft. Wat hij erg lekker vindt zijn macaroni en zelfgemaakte pizza, hij roept dan bij elke hap ‘hmmmm’ maar paella wil er ook best in. Hij is wel meer een aardappeleter dan vleeseter en gaat daarmee zijn moeder achterna terwijl Pinda en mr. Big juist voor het vlees gaan. Tot je hem een sparerib in zijn knuist stopt, dan wordt hij plots carnivoor.

Koos heeft vier tanden boven, drie onder. Nummer vier onder komt na weken tevoorschijn. Maar kiezen, daar heeft hij er al wat van en die kwamen allemaal tegelijk. Het is net een fietsenrek in zijn mond met al die gaten tussen de tanden en kiezen. 

DSC_3932

Slapen moet MOET met popje. Popje is ooit gemaakt door mijn moeder. Bij het opruimen van de zolder bij mijn vader kwamen we popje weer tegen. Ik dacht dat popje voor mijn broertje gemaakt was en hij dacht dat die voor mij gemaakt was. Ik moest hem maar meenemen zei mijn broertje. En wat blijkt? Popje is gemaakt voor Koos. Vooruitziende moeder had ik. Popje zat mooi te wezen in zijn kastje tot er een ochtend kwam dat Koos erg vroeg wakker was, ik gaf hem wat speelgoed en alles werd uit zijn bed gegooid behalve popje. En sindsdien moet Popje er zijn als hij gaat slapen. Als wij nog even achter de deur kijken ’s avonds dan wordt hij vaak een klein beetje wakker, reikt naar Popje en valt pas in slaap als hij de knuist van Popje in zijn knuist stopt.