Kooserdekoos

Het kind Koos.

DSC_3782-copy

Het kind Koos kan kusjes geven, soms met een flinke portie tong en kwijl (zie boven, geen tekort aan kwijl) maar steeds vaker met gesloten mond. Dat zal in de (verre) toekomst wel weer achteruit gaan evolueren. Hij kan ook vliegkusjes geven en de dikste knuffels krijg je als hij net wakker is.

Koos hoef je niet vaak te troosten want hij heeft een incasseringsvermogen met pijngrens van jewelste, maar hij wil wel even erkenning dat hij zich pijn heeft gedaan. Even ooh, roepen, over zijn bol aaien of gewoon even naar hem kijken is voldoende.

Lawaai moet er wel zijn. Van hem vaak, of van speelgoed maar niet te veel door elkaar. Geen speelgoed en Storio van zus en radio bijvoorbeeld dan wordt hij (net zoals zijn moeder) vreselijk onrustig. Maar muziek, dat moet er altijd zijn. Gek op muziek is hij, dansen doet hij al op het kleinste flardje muziek en ritmes meetikken doet hij vaak met zijn voet of vingertje. Vinger moet ik eigenlijk schrijven want hij heeft kolenscheppen als handen.

Gezien op het schoolplein is hij met zijn nog geen 20 maand groter en zwaarder dan de meeste ruim twee jarigen. Maar oh zo veel meer onhandiger, zijn motoriek past echt bij een ruim anderhalf-jarige. Dat zorgt wel eens voor rare blikken en opmerkingen. Ook dat hij nog niet praat vinden mensen vreemd, want hij is toch al ruim twee? Toegegeven, hij is niet de snelste met praten maar gezien de praatgraagheid van de kleuter vinden we het nog wel even best. Deze week zijn er al wel de woordjes ‘Haaaaaaaaaaaaaaai’ en ‘aaauuwwwww’ geïntroduceerd. Hai wordt goed toegepast, elke keer als je hem ziet en auw zegt hij alleen als hij met het voedingskussen zijn vader slaat… Komt vast wel goed met dat jong van ons.

Onverschrokken is hij ook. Gaat overal naar toe en laat zich door weinig tegenhouden. Tenzij er een kind van zijn eigen leeftijd is, dan durft hij ineens niet. Hij heeft zich onlangs vreselijk aangesteld toen een meisje van twee maand ouder te dicht in de buurt kwam. Huilen, gillen, wegkruipen achter mij. Oudere kinderen en jonger geen probleem. Vooral ouder. Onze cougar-hunter.

DSC_3804-copy

Hij heeft heel soms nog de neiging om zichzelf pijn te doen als hij boos is. Was dat eerder met zijn hoofd op het parket bonken, nu is dat met zijn hoofd in de kussens bonken maar nog vaker ons of zijn zus slaan. Zijn zus slaat helaas terug wat nog meer boosheid opwekt.

Geen snoertje, stekker, knopje is veilig voor hem. Zowel thuis als buitenshuis. Ook nu ik dit typ hangt hij naast/over mij heen om steeds maar weer mee te tikken. Of de dvd speler te openen. Of de lader eruit proberen te halen. Ook weet hij dat als we tv kijken dat hij met de afstandsbediening een nieuwe aflevering kunnen starten (we hebben sinds kort Netflix). Als de aftiteling klinkt dan wijst hij naar of pakt hij de afstandsbediening al. Ultieme favorieten hier in huis zijn Sien van Sellingen bij Pinda en Masha en de Beer bij allebei. Bob de Bouwer mag ook, het liefste heeft Koos animatiefilmpjes, geen ouderwetse tekenfilms. 

Ooit liet ik Koos aan een geurkaars ruiken in de winkel en sindsdien moet hij aan elke kaars ruiken. Ook als ze branden. Beetje gevaarlijk. Ook liet ik hem ooit een kaarsje uitblazen en nu begint hij al te blazen als ik een poging waag om waxinelichtjes aan te steken. Niet zo gevaarlijk maar wel heel hinderlijk.

Hij eet nog steeds goed, maar niet meer zo veel. Hij houdt zijn lippen stijf dicht als hij niet meer wil en dan maakt het niet uit of hij gezonde hap of een koekje voor zijn neus heeft. Wat hij erg lekker vindt zijn macaroni en zelfgemaakte pizza, hij roept dan bij elke hap ‘hmmmm’ maar paella wil er ook best in. Hij is wel meer een aardappeleter dan vleeseter en gaat daarmee zijn moeder achterna terwijl Pinda en mr. Big juist voor het vlees gaan. Tot je hem een sparerib in zijn knuist stopt, dan wordt hij plots carnivoor.

Koos heeft vier tanden boven, drie onder. Nummer vier onder komt na weken tevoorschijn. Maar kiezen, daar heeft hij er al wat van en die kwamen allemaal tegelijk. Het is net een fietsenrek in zijn mond met al die gaten tussen de tanden en kiezen. 

DSC_3932

Slapen moet MOET met popje. Popje is ooit gemaakt door mijn moeder. Bij het opruimen van de zolder bij mijn vader kwamen we popje weer tegen. Ik dacht dat popje voor mijn broertje gemaakt was en hij dacht dat die voor mij gemaakt was. Ik moest hem maar meenemen zei mijn broertje. En wat blijkt? Popje is gemaakt voor Koos. Vooruitziende moeder had ik. Popje zat mooi te wezen in zijn kastje tot er een ochtend kwam dat Koos erg vroeg wakker was, ik gaf hem wat speelgoed en alles werd uit zijn bed gegooid behalve popje. En sindsdien moet Popje er zijn als hij gaat slapen. Als wij nog even achter de deur kijken ’s avonds dan wordt hij vaak een klein beetje wakker, reikt naar Popje en valt pas in slaap als hij de knuist van Popje in zijn knuist stopt.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s