Ontspannen boogje

Ondertussen zijn we in week 32 aangekomen en ervan uitgaande dat in week 38 in ingeleidt ga worden moet ik nog maar 6 weekjes. Lichamelijk vind ik deze zwangerschap toch wel iets zwaarder dan die van Pinda maar ik zou niet willen ruilen. Bij Pinda kreeg ik zwangerschapsdiabetes en door al het onbekende daarmee was dat aan het eind een veel stressvollere zwangerschap dan deze waarbij ik vanaf het begin met diabetes zit. De diabetes is erg onder controle, ik ben zelfs 5 weken compleet van de medicijnen afgeweest maar sinds week 27 zit ik toch weer aan de insuline. Een erg lage dosering, dat wel en gelukkig alleen maar de kortwerkende soort waar ik voorheen een combinatie van langwerkende (24 uurs) en kortwerkende (voor de pieken bij het eten) moest spuiten. De verwachting is zelfs zo dat ik na de zwangerschap zonder medicatie zou kunnen, ervan uitgaande dat ik mij wel aan een koolhydraatarm/beperkt dieet hou en ik nog wat afval. Ik moet dus zelf de condities creeëren waarin mijn aalvleesklier wel het werk aan kan. Nog wel wat werk voor de boeg dus.

Iets waarbij ik dit helemaal niet mag!

Maar toch heb ik er eentje gehad. Een mcFlurry snickers… heerlijk! Na een kwalitatief uitermate teleurstellende dag met rug en heup pijn, een botsing op school en waarbij ik later ook nog eens viel op mijn knie (die bloedde en opzwol) terwijl ik Nona probeerde te pakken te krijgen had ik het gehad. Onder het mom van ‘de boog kan niet altijd gespannen staan’ heb ik mijzelf toegestaan om er een te nemen. En ook alleen maar een. Mr. Big reed ons zonder protest naar de Mac waarbij we spontaan in een file van 4 kilometer belanden waar zelden file staat. Ruim een uur voor één ijsje, heb ik een geweldige vent of niet! De mcFlurry heb ik gedeeld met Pinda, dus ik heb eigenlijk niet eens een hele mcFlurry gehad. Nu laat ik de mcFlurry’s weer liggen hoor, tenzij ze in Nederland ineens de mcFlurry Daim lanceren zoals ik die zo’n 10 jaar terug eens at in Winterberg bij temperaturen waarbij je eerder aan warme chocolademelk denkt. Ik ga niet beloven dat ik helemaal geen ijs meer zal eten want mr. Big moet nog naar een klant die altijd wel één of meerder pakjes superlekker ijs meegeeft… Ik zal mijn uiterste best doen om het te weerstaan maar ik hou wat insuline paraat!

Advertenties

Vieze mientjes vooral die 12 van B

Afgelopen vrijdag had ik weer eens een afspraakje met de internist. Alles was goed, perfect zelfs, bloeduitslagen van een uitslover, van een niet diabeet. En dan na te gaan dat ik zwanger ben (suikerspiegels worden erg beïnvloed door hormonen) en nog steeds aan tabletten zit, niet aan de insuline. Ik werd bijna de hemel ingeprezen. En ik vond eigenlijk ook wel dat ik dat verdiend had, als ik even zo onbescheiden mag zijn. Want het komt allemaal niet vanzelf, ik werk er ook hard genoeg aan. Ik sta mijzelf best wel eens een lekker broodje toe, of een beetje chips maar over het algemeen eet ik heel bewust. Bewust betekend dan koolhydraat armer, niet zo streng als toen ik nog op dieet was maar nog wel met flink oppassen. Een stokbroodje met een smeerseltje is verleden tijd. Ribbelchips met paprikasmaak of nog smakelijker; bolognese worden niet meer in huis gehaald want ik kan daar gewoon niet van af blijven. Sporadisch een croissantje is geen probleem maar een pistoletje of een lekkere italiaanse bol kan gewoon niet. Frituur? No way. Pizza? Helaas niet. Het was eigenlijk niet zo dat we al deze dingen vaak aten maar als je ze niet meer mag dan mis je ze toch wel. Ik beperk het aantal sneetjes brood dat ik eet en de portie aardappels/rijst/pasta. Ik eet extra groentes en mager vlees een visje of gevogelte. Ik drink geen dranken meer met suiker maar voornamelijk water, spa rood of thee met als traktatie ’s avonds een cola light met een scheut citroensap (want anders vind ik het te zoet, moet je nagaan!)

Al dat doorzetten werpt natuurlijk wel zijn vruchten af. Met bijna 20 weken zwangerschap handhaaf ik mijn gewicht nog steeds, de teller staat sinds september op min 17.5 en Koosje is niets groter dan een baby hoort te zijn. Dat gewicht handhaven doe ik niet uit ijdelheid, meer gewicht betekend ook meer medicatiebehoefte.  Mijn suikers zijn gewoon goed en dat is heel belangrijk. Maar ik voelde mij niet echt heel erg goed. Nog steeds ben ik erg moe en ik heb best wel last van mijn schouders en nek en toch wel vaak hoofdpijn. Alles schoof en schuif ik af op de zwangerschap. Moeheid hoort erbij en die pijn in mijn schouders en nek komt waarschijnlijk doordat ik niet meer op mijn buik kan slapen en daardoor vaker op mijn zij slaap. En die hoofdpijn komt gewoon door alle sneeuw, daar heb ik al veel langer last van, sneeuw = hoofdpijn.

Maar afgelopen vrijdag bleek ook dat mij vitamine B12 te laag is en dat kan ook alle bovenstaande klachten veroorzaken. Ik krijg nu maandelijks een injectie met B12, mijn lichaam schijnt niet meer in staat te zijn dit op te nemen uit voeding of tabletten en moet ik dus een flinke naald in mijn bil krijgen. Valt allemaal reuze mee maar toch baal ik er van. Nader onderzoek wordt gedaan na de zwangerschap maar de kans is heel erg groot dat dit een blijvend iets is, nog een chronische ziekte erbij. En die wil ik liever niet verzamelen. Gelukkig kan het allemaal wel makkelijk opgelost worden. Kan ik wel gewoon terecht bij de huisarts voor een injectie, bij de internist voor de diabetesmedicatie, bij de diabetesvpk voor diabetescontroles en de gyn voor intensieve begeleiding van Koosje. En daar ben ik heel erg blij mee!

En stiekem hoop ik dat er heel veel mensen lezen die doodsbang zijn voor naalden en mij een grote held vinden!

Dank jullie wel!

Bedankt allemaal voor de gelukwensen! Ontzettend leuk om mijn mailbox zo vol te zien stromen!

Hier gaat het goed, ik heb gelukkig geen last van misselijkheid, wel ben ik erg moe geweest. Naar mijn idee moeier dan bij Pinda maar dat kan natuurlijk ook een onderdrukte herinnering zijn. En ik ben ineens allergisch voor hyacintbollen, niet de geur maar echt het aanraken van de bol. Dat is verre van leuk want hyacinten zijn toch wel een favoriet van mij. Maar het is wel weer een toevalszwangerschap hoor! Ontzettend gepland en gewenst daar niet van maar niet eentje die vanzelf ging. En toch eigenlijk juist weer wel…

Voor de geïnteresseerden, lees hieronder verder, het is echter wel een flink verhaal! Lees verder

Haken met alcoholisten

 

Ik heb weer lekker zitten haken ’s avonds maar helaas kom ik net 10 centimeter van die blauwe bolletjes tekort! Anders was Pinda’s sjaal allang af. En dat was dan wel weer handig geweest vandaag want wat zijn wij natgeregend onderweg naar de diabetesverpleegkundige. Dat waren 12 kilometers die ons wel in de koude kleren zijn gaan zitten, letterlijk. Na een warme douche, een paar koppen thee en een lunch heb ik het nog steeds koud. Ik ben geneigd om naar een wijntje te grijpen maar het is nog wel errug vroeg. Naja, wat zeggen ze toch, it must be 5 ‘o clock somewhere. Maar als ik een wijntje drink voor het avondeten dan sta ik snel op de kop.

Maar de verpleegkundige dus. Het was weer gezellig zoals altijd. Mijn GlyHb zat weer eens geweldig goed op 6.1 (whoehaaaa staande ovatie) maar mijn cholesterol wil toch niet echt zakken. De verhoudingen tussen het goede en slechte worden wel wat beter maar het is nog steeds niet waar het moet zijn (7.3). Balen. Nu moet ik zeggen dat ik niet echt heel goed de Becel producten heb gebruikt, ik heb wel eens wat dagen overgeslagen. Dat ga ik nu niet meer doen. Ook ga ik op haar aanraden advies inwinnen bij een homeopaat om te beginnen met visolie capsules, ik ben geen grote viseter maar visolie kan nog wel eens helpen.

Maar nu ga ik toch maar een borrel inschenken. Brr. Koud.

Ijsjes

Pinda heeft echt weer zo’n oei ik groei sprongetje gemaakt geloof ik, ze begint anders te spelen. Ze speelt meer een rollenspel dan voorheen en is ineens ontzettend fantasierijk. Ook is ze ineens ontzettend verzot op ijsjes. Één plus één is:

Een Pinda ijsje! Gemaakt van de bakjes uit haar speelkeuken, twee kunststof balletjes en haar armbanden. Nu loopt ze rond met twee ijsjes en horen we steeds “hmmm, lekke ijs, twwwee ijs”. Echt waar, helemaal zelfbedacht door Pinda. Nu vind ik haar nog slimmer dan anders.

Vandaag moest ik ook weer naar de internist. Ik denk dat ik met mijn diabetesverpleegkundige ga overleggen over naar een andere arts gaan. Ik kan helemaal niets met haar (de arts dan, de vpk is GE.WEL.DIG.) Ik heb zelfs het idee dat ik mijn eigen diagnoses stel. Ik moest dus weer eens bloedprikken voor deze afspraak en had zelf cholesterol aangestreept op de formulieren. Dat was namelijk de hele reden dat ik direct aan de insuline moest (21,9 zonder insuline, 5 is normaal 7 verhoogd, bij 8 krijg je medicatie). Nadat mijn cholesterol al flink was gedaald bleek het nu toch weer op 7.3 te zitten. Ik moest vragen wat ik eraan moest doen. Medicijnen zei ze, daar zit ik dan mijn hele leven aan vast. Maar die becel producten dan zei ik, is dat niet de eerste stap, veranderen van je eetpatroon en gebruik maken van cholesterol verlagende producten? Ja dat kon ook. En dan vragen mensen zich nog af waarom we zulke hoge verzekeringskosten moeten betalen.

Ik kreeg weer nieuwe labformulieren mee en moest alles weer navragen, moet dit niet getest worden, moet er geen urine mee bij dat onderzoek, nuchter zijn niet noodzakelijk? Noem maar op. Ze vroeg hoeveel insuline ik spoot en in plaats van 8 eenheden bij de lunch schreef ze 18 op. Moet ik niet proberen, 18 eenheden spuiten, dan raak ik meteen in een coma. Gelukkig zie ik haar over een half jaar pas weer en misschien helemaal niet.

Beter nieuws, mijn GlyHB was 6,2. Helemaal toppie.

Bedankt voor alle stemmen in de fotowedstrijd! Ik ben helemaal tot aan plaats 24 gekomen in de categorie waaraan ik meedeed! Helaas niet genoeg voor een plek in de top tien maar ik vermoed vals spel. Er waren mensen die in een dag 600 stemmen kregen. Beetje vreemd. Ik maak helaas geen kans meer op een Nikon camera maar niet geschoten was natuurlijk altijd mis. Nogmaals iedereen bedankt!

McKarma

Het is zo’n dag. Niet dat alles slecht gaat of dat ik mij slecht voel ofzo, maar zo’n dag waarop al mijn knutsel en interieur ideeën mislukken of tegengewerkt worden.

Vandaag begon niet zo lekker. Ik had een wilde nacht. Nee hoor, geen wilde nacht als in spannend, mr. Big snurkte sliep een eind weg naast mij en verder was er ook niemand die voor een spannende nacht zou kunnen zorgen. Ik maakte hem zelf wild. Ik werd wakker met het voeteneind van mijn deken onder mijn neus en ook nog eens de deken compleet omgekeerd. Wie nu nog afvraagt waarom wij twee dekens op ons bed hebben liggen… daarom dus. Maar het was mooi weer. Snel de onrustige nacht vergeten en naar buiten. Pinda ingeladen in de fiets, luiers en portemonee mee en fietsen naar de Ikea. Want ik had weer een ideetje. Nu ligt de Ikea zo’n 10 kilometer verderop maar de weg is fantastisch, door parkachtige gebieden met dit mooie weer. De wind niet in de rug maar die zorgde wel dat de bladeren aan de bomen zo lekker ritselden, een van mijn favorietste geluiden op de hele wereld. Onderweg komen we veel paardjes tegen, zelfs een paar koeien en genoeg merels en duiven om de hele 10 kilometer aan een stuk door “paa’d, koeije boe, meuwe (merel), duivvv” te horen. En “mama, hande koufff” waarbij ze haar koude handjes onder mijn handen stopt. Pinda’s praatstemmetje, nog een favoriet geluid.

::Koeije!!

Eenmaal bij de Ikea konden we wel naar binnen maar niet verder. Want ze gaan pas om 10 uur open! Wasdanou? 10 uur? Willen jullie geld verdienen aan huismoeders die ’s morgens vroeg wakker worden met hun deken omgekeerd en ondersteboven op hen? Dan moet je eerder opengaan. Ik was bijna uit protest weer weggegaan. Bijna. Ikea won. We gingen wachten, het mooie van een showroom is dat je uitgebreidt op de banken kan gaan zitten tot je verder mag. Banken van Ikea zijn niet helemaal Pinda bestendig kwamen we achter, de stof is niet schoen-op-de-bank-vuilafstotend. Eindelijk kwam een gele ikea mevrouw en die liet ons verder gaan. We waren snel klaar want ik wist precies wat ik moest hebben. Ik word steeds sneller in dat hele winkel gebeuren. Afrekenen en wegwezen.

En toen gebeurde het. De reden waarom de rest van de dag niets meer lukte. Karma denk ik. We kwamen langs de McDonalds. Laat ik eerst even vooropstellen dat ik geen fan ben van de mac. Verre van. Hun McChicken is lekker. Al het andere kan mij gestolen worden. Op een ding na. De uitvinding van de eeuw. De McFlurry. Softijs met chocolade-achtige dingen erdoor. “enter hemels gezang en lichtstralen”.

En sinds kort hebben ze de McFlurry Lion. Met stukjes, jaja, Lion erdoor. Wie mij nog meer kent weet dat ik niet warm loop van een Mars of een Snickers. Maar Lion of Nuts….“enter hemels gezang en lichtstralen”. (en daim… ook lekker).

Maarja, diabetes he. Ik heb heel lang weerstand kunnen bieden. Wel vier weken geloof ik, toen zag ik de poster voor het eerst. Maar vandaag, met het zonnetje, 10 fietskilometers in de benen en nog 10 te gaan, een stem die zei “stel je voor dat ik een hypo krijg… kunnen we niet hebben dus de suikers moeten uit voorzorg omhoog” toen brak mijn weerstand. We gingen naar binnen, ik bestelde een McFlurry Lion met twee lepels, deed net alsof ik de toevoeging van caramelsaus niet zag en ging lekker smikkelen met Pinda (“mama lekke, mmm!”)

::twee lepels, maar anders dan dat ik voor ogen had

So far so good. We zijn thuis. Pinda is bekaf, het is natuurlijk ook erg spannend om zo “helemaal alleen” alle andere bezoekers van de Ikea voor de voeten te lopen. Kind naar bed, moeders weer eens schilderen, de zoveelste laag op de letterbak. Daarna dacht ik de lijsten die ik gekocht had te gebruiken. In de een ging een nieuw borduurwerk, in de ander zou een nog te printen foto van Pinda komen.

Van het lijstje waarin mijn borduurwerk moet komen is nu het glas kapot. Ik moest het passepartout net iets verplaatsen en toen ging per ongeluk het glas mee. Toen ik het glas terug wilde drukken ging het mis. Balen balen balen. Dan moet ik er gewoon mee stoppen weet ik van mij zelf, wegleggen en niet meer aan denken. Verdergaan met het volgende. De foto printen voor de andere lijst. Alles werkt, ik heb zelfs de cartridge vervangen die al lang leeg was. Foto gevonden, druk op print… en niets. Helemaal niets. En waarom? Geen idee, geen foutmelding, niets. Dat had ik een tijdje geleden ook al en een paar dagen erna deed de printer het weer, zonder dat er ook maar iets veranderd is. En dan word ik chagerijnig. Dat kan ik niet hebben zulke dingen. Zou het karma zijn? Voor dat ijsje dat ik eigenlijk niet had mogen eten? Pfff. Ik ben maar weer buiten gaan zitten, want daar is het nog steeds lekker!

:: zonder glas.. en scheef… kan ik ook zo goed tegen.. scheve dingen

En toch he, was het ijsje het wel waard….

 

Give Away!

Joepie de poepie! Hieperdepiep hoera! Hutsefluts is één jaar!

Een jaar geleden begon ik met bloggen en ik had er echt geen idee van hoe leuk of ik het zou vinden. Heel leuk dus blijkt! Mr. Big kan getuigen hoe vaak ik wel niet heb gezegd dat bloggen heel leuk is! En er is veel gebeurt, er is gepost over een witte chocoladetaart (die nog steeds een grote hit is bij google), we hadden een bruiloft op de allerwarmste dag van het jaar, temperaturen tot boven de 37 graden (ik hoor de bruid nog zo zeggen, we trouwen in augustus en laten we hopen dat het mooi weer is want ik heb een blote jurk…), ik kreeg diabetes, ik zei laat de sneeuw maar komen en had daar later heel veel spijt van, ik opende een winkeltje, Pinda kreeg nare spuiten ter voorkoming van een nare griep en om maar even te zwijgen over hoe Pinda veranderd is. Ik keek net alle oude logjes weer eens door en wat was het een hummeltje een jaar geleden.

En dat zoveel mensen mee zouden lezen, dat had ik nooit verwacht. De statistieken vanaf het begin heb ik niet door de overstap van punt.nl naar wordpress.com. Ja, ik heb ze wel maar dan moet ik rekenen en het is weekend. Dan doe ik daar niet aan. Maar in de afgelopen 3 maanden (plus 6 uur) heb ik 10.000 pageviews gehad! WOW!

Nou, wie jarig is trakteert;

 

Ik geef een girafje of een setje haarknipjes/speldjes of een deurhanger hart weg, waar je voorkeur dan ook maar naar uit mag gaan. En zit je kleur er niet bij? Geen probleem, ik zal dan speciaal voor jou een girafje/hartje/knip-speldje op maat maken. Vaste lezers weten hoe mijn stofjeskast eruit ziet, er zit vast wat bij.

Wat moet je doen voor dit ongelooflijk leuke kadootje;

  • Laat een reactie achter.
  • Niet helemaal verplicht maar je scoort er zeker punten mee, maak mij aan het lachen. Vertel een ik-schaamde-me-rot verhaal of een leuk voorval of iets wat “een vriendin” heeft meegemaakt. Of iets leuks van de kinderen. Of wat dan ook. In ieder geval, ik vind het leuk om iets meer te lezen dan “ik doe mee”.
  • Dubbel reageren is natuurlijk niet eerlijk, die haal ik weg.
  • Familieleden mogen ook meedoen hoor! En woon je buiten Nederland, ook geen probleem. Geen blog? Ook geen probleem… zie ik ben heel makkelijk in de omgang!

Ik zal maandag de winnaar bekend maken, die zal geheel willekeurig en onbevooroordeeld gekozen worden, mogelijk met hulp van Pinda. Reageren kan tot maandagochtend 11.59. Vanaf 12.00 is het middag toch? Ik zal dan in de loop van de middag/avond de winnaar bekend maken!

Suikerbuik

Vandaag was er weer eens een afspraakje op het ziekenhuis. Geen spannend afspraakje helaas. Naja, wel spannend want ik krijg dan weer de uitslagen van mijn bloed, maar niet spannend in de leuke zin van spannend. Maar wel gezellig want ik heb een hele leuke diabetes verpleegkundige. En ik had superuitslagen! Mijn GlyHb was 6.0. Reden voor een vreugdedansje, of tenminste dan toch een glaasje wijn vanavond. Maar mijn cholesterol was niet gemeten. Dat had de arts niet aangekruist. Terwijl ik toch echt insuline moest spuiten vanwege de gevaarlijk hoge cholesterol. Ik wil dan weten hoe het er na een half jaar voorstaat. In overleg met de diabetesverpleegkundige heb ik dan ook de labformulieren voor de volgende keer aangepast. Als je een potlood hebt, kun je heeeeeel veel. Ik moet dan altijd denken aan een verhaal in een van de diabetesmagazines over een mevrouw die naar de huisarts ging en aangaf dat ze het vermoeden had dat ze diabetes had. Dat de huisarts dat onzin vond, ze was te jong en te slank, zat niet in een van de risicogroepen. Wel zou andere dingen onderzocht worden in haar bloed. En, lekker assertief, heeft ze zelf aangekruist op de formulieren dat ze het GlyHb getest wilde hebben. Een vrouw naar mijn hart.

En toch zo’n uitslag terwijl ik de afgelopen drie maanden echt veel zelfmedelijden heb gehad. Ineens sloeg het toe, het besef dat je chronisch ziek bent. Dat je voor de rest van je leven geen hap meer kan nemen zonder erbij stil te staan dat je lichaam niet doet wat het moet doen. Balen van de injecties, 4 keer per dag in je buik. Die er dan ook echt niet meer uitziet met alle bloeduitstortingen. Compleet boos gewoon dingen eten die je beter niet kan eten zoals (teveel) chips, het enige dat ik echt heel erg mis en nu toch echt wel eens eet. Patat is hier ook al gegeten. Maar meteen krijg je straf, ik zit te hoog en moet bijspuiten. Nu heb ik over het algemeen prima  door hoe mijn lichaam reageert op te hoge of te lage waardes dus bloed testen en bijspuiten of bijeten gebeurt hier wel eens. En daardoor wordt je natuurlijk weer met je neus op de feiten gedrukt dat je ziek bent. Bah. Baalmomenten genoeg dus. Iets dat (achteraf) wel logisch is, toch had ik het wel moeilijk met mijzelf want zo zit ik meestal niet in elkaar. Ik ben ziek, daar kan ik niets aan veranderen dus niet zeuren. Mmmm, tja. Zal er wel bij dat hele ‘accepteren’ horen.

Gelukkig vermaakt Pinda zich perfect in het ziekenhuis. Met, grote verassing, tekenen. Maar wat een slecht foto-licht is er daar zeg!

Goedgekeurd aflevering twee

 
Ook ik ben goedgekeurd vandaag! Mijn GlyHB was 6.8, een ontzettend goede score! Dit is dus het gemiddelde suikergehalte van de afgelopen 6 weken, dit was eerst 13 en nog iets, toen 9 en nog iets en nu dus super binnen de norm!
En mijn cholesterol is nog iets meer gedaald, van 6.5 naar 6.1 (5 normaal, 7 bovengrens en was ooit 21.9) ook mooi dus. Waarschijnlijk daalt deze nog iets meer naarmate ik langer mijn glyhb zo goed hou.
Bovendien hoef ik niet meer 5 keer per dag mijn bloedsuiker te meten. Dat doe je dmv een vingerprikje, en je kunt je voorstellen dat je vingers zeer gaan doen na 3 maand 5 keer per dag meten denk ik. Nu hoef ik dit nog maar 2 keer per week te doen. Dan hoef ik niet meer zo te leven op de klok, het was nu steeds voor het eten insuline spuiten de wekker zetten en na twee uur meten. Niet leuk. Dan ben je echt bezig met ziek zijn. Dus joepie dat dat nu niet meer hoeft.
Ik ben blij, Pinda is altijd wel blij en mr. Big is ook blij. Een blij huis. Zeker nu het zo blijft dooien. Want ik wil even een applausje voor mijzelf, ik ben woensdag niet gevallen. Niet. Maandag wel, dinsdag wel, donderdag wel. Mr. Big is woensdag gevallen maar die maakt het meteen weer zo bont, die krijgt het voor elkaar om te vallen bij het uit de auto stappen en één been zat na het landen bij het stuur. Een beetje vallen is voor mietjes. En dat is mr. Big zeker niet dus die valt meteen goed.
En Pinda die vertikt het gewoon om te lopen op sneeuw of ijs dus daar gaat alles weer prima mee natuurlijk. Die slaapt nu steeds met een kruik, het blijft een koukleum. Als ze ’s middags naar bed gaat dan pakt ze de kruik en zegt ‘mama wauw’. Wauw is nog steeds warm, ooit zo bedacht door Pinda door de woorden warm en au samen te voegen.

Leuke en minder leuke artsen

Ik zal blij zijn als ik morgen aan de insuline kan beginnen zeg. Ik heb veel last van de bijwerkingen van de tabletten, een half uur na inname ’s morgens word ik misselijk en dat duurt bijna tot aan het avondeten. En dan moet ik weer een tablet nemen. Ook ben ik lichtelijk verkouden en heb ik best last van mijn keel, ik denk dat dat komt doordat mijn suiker toch nog te hoog is, dat daardoor mijn weerstand niet optimaal is. Ik ben dit jaar echt veel te vaak ziek geweest, terwijl ik wel heel goed vitamientjes tot mij neem.
Vandaag had ik naar de oogarts moeten gaan, voor de meting van de oogdruk. Maar de oogarts is ziek. Dat kan natuurlijk gebeuren, maar dit is al de zoveelste keer dat mijn afspraak daar niet door kan gaan. Eerst toen ik zwangerschapsdiabetes had, toen is mijn afspraak met deze arts twee keer afgezegd door ziekte van zijn kant, later toen Pinda last bleef houden van een traanoog is de afspraak weet ik niet hoevaak afgezegd, volgens mij hebben we bijna 3 maand moeten wachten voor een afspraak en nu al weer. En er is geen andere arts die deze onderzoeken uitvoert. Nu is er, onder voorbehoud, een afspraak gemaakt voor morgen. Gelukkig kan de afspraak met de internist wel doorgaan.
Gisteren ben ik voor de Mexicaanse griepprik op pad geweest. Stelletje humoristen daar bij mijn huisarts! Mexicaanse muziek schalde uit de luidsprekers en overal stonden bakjes met nacho-chips. In de wachtkamer werd ingeent en daar vond ik dansende huisartsen! De sfeer was heel leuk en al was het erg druk, het inenten was zo gebeurd. Petje af dat dat allemaal zo soepel ging! Volgende week moet ik voor Pinda op pad. Dat vind ik minder leuk maar wel noodzakelijk. Ik ben bang dat de sfeer in de grote sporthal minder gezellig is dan gisteren bij de huisarts.