Heeee 2016

Nieuw jaar, nieuwe voornemens? Daar ben ik eigenlijk niet zo goed in, in goede voornemens houden. Maar laten we het nou toch eens proberen.
2016 dus, Pinda is bijna 8 en Koos ruim 3,5. Er wordt hier nog steeds van alles met draadjes gedaan, het accent is wel naar het breien gegaan in plaats van de stofjes maar draadjes blijven er. 2015 bracht ons een regenachtige maar mooie vakantie in Denemarken, Zweden en Noorwegen. Bracht veel gezelligheid en soms wat stress. Bracht vanaf september ons met meer dokters in contact dan ooit tevoren want Pinda kreeg Henoch Schonlein, wat nu helemaal goed is gekomen, bracht mr. Big een hernia wat nog niet helemaal goed is gekomen en bracht voor mij een gastric bypass waarmee ik nu best overweg kan. 2016 gaat hopelijk iets gezonder worden! Maar ook net zo creatief hopelijk.
Er staan nu nog twee projecten op de pennen, een sjaal die bijna klaar is

image

ravelry

En een project wat nog wel wat langer zal duren

image

ravelry

En om er toch nog wat stof bij te gooien, de batman quilt voor Koos.

image

Groetjes!

image

Advertenties

De paden op….

wpid-img-20140508-wa0011.jpgWe pakten de boel in en vertrokken voor twee nachtjes en drie daagjes naar ruimte, rust en vooral natuur!

DSC_5396

Zo fijn. Wel een beetje koud de eerste nacht maar de tweede ging het al beter. Eenmaal thuis zweetten we allemaal weer ons bed uit, warm hoor, zo’n rijtjeshuis. Het was kort maar krachtig. Met voor ons de allereerste keer dat we wilde zwijnen in het eggie zagen. Er zijn mensen die daar niet meer van opkijken maar voor ons, die helaas niet op de Veluwe wonen, was het een ware belevenis. Des te meer omdat het volledig onverwacht was, de zwijnen hadden ons niet door en wij de zwijnen niet. We stonden namelijk net stil met de auto om te kijken welke kant we op zouden gaan en naast ons zat een heuveltje. Pinda keek door haar raampje en zei ‘hè, wat ligt daar nou?’. Op ooghoogte en poepiedichtbij lag een groot mannetjeszwijn te slapen met een klein zwijntje naast zich. Mr. Big haalde met gevaar voor eigen leven de camera uit de achterbak en de auto piepte (wij hebben een auto met belachelijk veel piepjes en als de motor draait en de achterklep open staat, dan gaat ‘ie piepen). De zwijnenfamilie schrok, mijn familie schrok (ik schrok voornamelijk) en ineens zagen we achter de papa nog een heleboel kindjes, ooms en tantes opstaan en weglopen. En phoe hè, wat is zo’n zwijn een beest zeg! Mwoehoewa!

DSC_5509

Gelukkig bleven ze een eindje verder staan en kon ik foto’s maken. Het was net als een safari; ik hing uit de auto en klikte en klikte. Ik moet wel een beetje meer lef ontwikkelen als ik ooit echt op safari ga hoor. Pinda niet, die zat met haar neus tegen het raam en hing even later ook uit het raam. Ik had haar wel geïnstrueerd dat als een zwijn op ons af kwam dat ze als de donder dat raampje dicht deed (nogmaals;ik, de held). maar wat zijn die kleintjes schattig! 

DSC_5528

Verder was het wel ontspannend hoor! Veel geklim en geklauter in het bos, Koos die heerlijk sliep en heel gelukkig werd van het feit dat hij ’s morgens meteen buiten was en met stokjes kon spelen.DSC_5441

Pinda die mopperde dat er geen speeltuin was maar die eis snel liet varen bij het zien van alle hutten en bouwwerken die overal stonden.

DSC_5435

DSC_5542Pinda die gapend vroeg of ze al naar bed mochten om 7 uur, moe van al het buiten zijn, die bovendien eerder wilde slapen dan Koos want Koos snurkte zoveel. Koos die haar op zijn beurt dan een dienst bewees door niet te gaan slapen voor half 10 en al die tijd zingend doorbracht in zijn bed. 

DSC_5564

Toen ineens was het tijd om naar huis te gaan. Rustig aan pakten we het spul in, tot we aan de tent toe kwamen want ineens kwamen er donkere wolken. Snel die ook ingepakt en op weg! Mr. Big mopperde op de navigatie dat die hem een andere kant op stuurde dan volgens hem de snellere weg was maar ineens remde hij en zwalkten we naar de berm want er stond een mega groot mannetjeshert aan de kant! Type papa van Bambi. Herten hadden we wel vaker gezien hoor, maar deze was echt wel heel imposant. Ik graaide als een bezetene naar mijn camera maar meneer draaide zich langzaam om en liep hautain billenschuddend weg. Ik kon nog net dit plaatje schieten.

DSC_5571

Kijk, hij was er echt hoor. 

DSC_5571 1

Gelukkig heb ik het mentale plaatje nog…

Schaapje schaapje heb je mooie wol

DSC_5055

Er waren ieniemienie lammetjes geboren bij de schaapskooi en mijn niet-zo-ieniemienie lammetje vond dat toch wel een beetje spannend. 

DSC_5076

Gelukkig duurde dat spannend niet zo lang al was hij niet helemaal op zijn gemak. Maar wat waren ze toch leuk, die lammetjes.

DSC_5087En die schapen. ‘Schaapje, schaapje, heb je mooie wol’ zong rond in mijn hoofd terwijl ik foto’s maakte en ik zag eigenlijk al allemaal lekkere warme sokken ronddartelen in de wei. Pinda niet, want die vond de wol toch wel een beetje vies, zo aan het schaap en ze wilde liever schone sokken. 

DSC_5116

DSC_5112Ronddartelende schaapjes en ronddartelende kindjes. Fijn toch zeg.

DSC_5105

Foontje leeggeschud

Er stond van alles op mijn telefoon, dus dat gooien we ook maar even hier op! Belangrijkste eerst:

wpid-20140319_121949.jpgHaar allereerste tand die eruit ging op de gebruikelijke wissel-wijze. Niet op de minder aan te raden knal-tegen-het-klimrek-en-laat-de-tandarts-twee-tanden-verwijderen methode.

wpid-20140319_101948.jpg

Ik trakteerde mijzelf op een Addi click systeem en ben helemaal verkocht. Geen goedkope rondbreinaalden die niet goed glijden meer voor mij, nooit meer! Als je veel breit, met name op rondbreinaalden dan is dit echt een aanrader. Die van mij komen bij de Hobbydoos vandaan maar ik heb losse onderdelen gekocht, ik brei niet vaak met naalden groter dan 5 dus de hele set kopen was een beetje overbodig. 

wpid-20140310_164301.jpg

Kleine Koos is nog niet helemaal over zijn zandantipathie heen. Heerlijk ontspannen kunnen we dus aan het water zitten, hij ging geen kant op. Tot hij ontdekte dat achter ons gras was, toen was hij niet meer te houden en weg was de ontspanning…

wpid-20140225_114617.jpg

Fristi drink je met een rietje of twee.

wpid-IMG_20140228_154449.jpgEn onderweg kom je soms de mooiste dingen tegen!

Bijna zee

Ik besefte me de afgelopen weken dat ik nog niet de lente in mijn hoofd heb, alle voorjaarsbloeiers in potjes en kwetterende vogeltjes ten spijt. Ik zag om mij heen wel dat het echt richting de lente ging maar in mijn hoofd was het nog een beetje herfst, geen winter want die hebben we niet gehad, en ik hou toch ook wel van vrieskou en heldere luchten enzo. In mijn hoofd was het druilerige herfst, niet ééntje met een nazomerzonnetje en mooie gekleurde bladeren aan de boom en een iets frisse wind waardoor je je lekker in je sjaal nestelde, nee; ééntje met miezerregen. Ik was en ben moe. Ik had en heb pijn met mijn heupen en mijn stuitje en voor de leuk loop ik sinds september al met een hielspoor die wel iets beter is geworden maar nog lang niet over is. Het is niet allemaal kommer en kwel hoor, ik zak niet af in een depressie en wil zeker niet zeurderig klagen maar ik heb mij wel eens beter gevoeld. Gek toch, hoe lichamelijke klachten in je hoofd kunnen komen.

Gelukkig heeft de zon de laatste dagen hard genoeg geschenen om ook door die dikke kop van mij heen te dringen. Kinderen konden weer buiten spelen en ik ook. Ik verlangde weer naar de zee, naar het kleurenschema van zachtgeel, blauw en grijs, dat zorgt altijd voor rust in mijn hoofd. Nu heb ik dit weekend zo waar mijn kleurenschema gevonden, maar dan wat dichterbij dan de zee! Het Haaksbergerveen! (met, flinke bonus, veenpaden die heerlijk zacht lopen, wel zo fijn voor heup en voet)

DSC_4514

DSC_4522

DSC_4528

DSC_4543

DSC_4550

DSC_4615

DSC_4624

DSC_4669

DSC_4559

Breidefotodebreifotofotofotobrei

Nu is het hier toch druk zeg! Niet op Hutsefluts, niet in huis maar wel weer eens in mijn hoofd. Ik loop weer eens tegen mijn eigen chaotische rotzooi aan. Ik doe die fotografiecursus en ik voel me daar helemaal thuis, ook een hele onbenul die naarmate de cursus vordert steeds meer erachter kwam dat ze helemaal niets wist maar oooh, wat is het leuk. Voor iemand die toch erg gek op school is, heb ik verbazingwekkend weinig jaren op school doorgebracht helaas. Ooit begon ik op mijn nog net niet 18de met een opleiding HBO-V (verpleging). Fout, fout, fout. De beste beslissing ooit gemaakt was stoppen nadat ik mijn P had gehaald. Maar daarna kreeg ik een soort van heftige twijfel wat ik dan zou moeten doen. Dus deed ik niets. Maar nu wel. 

En met een cursus, komen ook huiswerkopdrachten. Daar heb ik twee week de tijd voor en die tijd besteed ik voornamelijk in mijn hoofd. Bedenken hoe ik die opdracht in wil vullen en op het laatst dan foto’s maken die niet zo zijn als in mijn hoofd (hello onervarendheid) en dan in de stress schieten en nog drukker worden. Al doende leert men en ik heb het nu al iets anders aangepakt, gewoon doen niet denken. Gewoon foto’s maken met de nieuw opgedane kennis over de techniek en zien wat het wordt. Tja. En toen kwam er een week met mist. 

DSC_2792

Ooh, wat fijn…

DSC_2838

Gelukkig breide ik ook wat de afgelopen weken, om een beetje rust in mijn hoofd te krijgen. Breien? Ja breien, geen haken. Weer eens wat anders. Ik breide een sjaal voor Pinda, met gehaakte rand, dat dan weer wel. Een paar handschoenen-zonder-vingers. Een kol voor mijzelf, die bijna ingepikt werd door Pinda wegens ‘vind ik veel mooier voor mij’ en daarna dus ook een kol voor Pinda. Ik breide een sjaal voor Koos die hij niet om wil want hij kan hem af krijgen dus dan moet íe af. Ik breide een muts/kol/sjaal voor Koos die hij niet op wil maar niet af kan krijgen dus soms wordt hij ineens boos maar zijn koppie blijft wel warm. Ik breide een half-af truitje voor Koos die te klein was, want het was een slim-fit model en ik heb geen slim-fit zoon. En nu brei ik het truitje maar wat groter na hem opgemeten te hebben (maat voor een drie jarige voor mijn nog net niet anderhalf jarige). Ik brei dus. En ik maak foto’s en de chaos in mijn hoofd wordt langzaam iets minder. Nu droom ik alleen soms dat ik aan het breien ben?!? Misschien nog maar iets erbij zoeken om de druk te verdelen?

De koning is dood, lang leve de koning!

Toen we in augustus op vakantie gingen naar Texel gingen we natuurlijk ook zoals alle toeristen met een bootje langs de zeehonden. En daarna wadlopen met schepnetten en emmers. Zo heerlijk, weer eens op een boot zitten en dat wadlopen, met de blote voeten op dat plakkerige wad, ik ben daarvoor geboren denk ik. Dan voel ik me volmaakt gelukkig. Het schepnet en emmertje mag je houden van mij, die kleine garnaaltjes en kokkels en krabjes mogen van mij lekker blijven waar ze zitten, maar manlief en dochterlief vinden dat juist weer geweldig. Tenminste totdat Pinda ineens gilde dat er een zeeslang langs haar tenen kriebelde en totaal in paniek raakte! Ik stopte mijn camera snel bij mr. Big in de rugtas en troostte Pinda en we kwamen tot de conclusie dat het zeewier was geweest. Ze kalmeerde weer en ontweek vanaf dat moment met zorg alle plassen met zeewier. Mr. Big ging verder met het schepnet, bukte zich en hoorde plons. Daar lag mijn camera in de waddenzee want ik had in alle commotie niet de rugtas dicht gedaan. Camera’s en zout water, dat gaat ondanks dat hij supersnel de camera oppakte, niet samen. We haalden snel de memorycard eruit en konden gelukkig later alle foto’s weer terug vinden maar de camera was overleden. 

DSC_1828 copy zw

Dag lieve Eos 350D. Je was een erg oud model met kuren. Je ging zomaar ineens uit. Je blokkeerde soms op cruciale momenten en dan moest ik de accu eruit halen en er weer in zetten. Je hebt een val overleefd in het Dolfinarium toen ik, zwanger van Pinda, met jou een duikeling bij de zeehonden maakte (alweer zeehonden… is dat het soms). Je was mijn eerste kennismaking met digitale fotografie en ik heb 8 jaar zielsveel van je gehouden. 

20131119_095034 copy

crappy telefoonfoto, want ja, een foto maken van je Nikon met je Nikon kan helaas niet tenzij je er twee hebt

Helllloooooo Nikon 3100! Ik heb niet al te lang getreurd moet ik eerlijk toegeven. Mijn Canon heeft een ereplaatsje tussen de camera’s gekregen in de kast en mr. Big vond voor mij een zo goed als nieuwe Nikon met een 18/55 en een 18/105 lens, met uv filters, met tas en nog met garantie. Die jongen kan dat, internet afspeuren naar leuke dingen, hij doet altijd het speurwerk voor vakantiehuisjes en tweedehands zaken. Ik ben fliefd. Zowel op hem als op de Nikon. 

En ja, eigenlijk is het not done, overstappen van Canon naar Nikon als ik het zo om mij heen hoor maar daar heb ik lak aan. Toen ik jaren en jaren geleden al eens de Nikon van een collega vasthield was ik verkocht, hij ligt fijner in de hand vond ik en de merken zijn aardig aan elkaar gewaagd. Toen werd het tijd voor de volgende stap. Al jaren had ik de setting op automatisch en dat is echt not done. Heb je zo’n mooie camera en doe je er eigenlijk niets mee. Dus ik goochelde, las artikels en probeerde uit. Maar dat vond ik niet genoeg. Mijn oudste nichtje begon aan de fotovakschool in september in ik voelde hevige jaloezie. Oooh, waarom heb ik dat nou niet gedaan toen ik 18 was? Pfff, werd er om mij heen gezegd, dan doe je dat toch alsnog? Ik overlegde thuis, kreeg een overweldigende steun en schreef mij zomaar in voor een cursus bij diezelfde school. Doodeng maar oooh, wat was het leuk! En dat is maar goed ook want ik moet nog 13 weken!

Vaderdag

20130616_104015(strijkapplicatie bij de Bonte Mier)

Lekker vliegerend brachten we de ochtend door, na natuurlijk een ontbijtje op bed en de kadootjes. Pinda had een hele mooie zakdoek gemaakt voor mr. Big. Met een koe. Als echte Milka fan heeft Pinda de koe gedeeltelijk paars geschilderd maar mooi is hij zeker!

image
Zo fijn zulke zondagen. 
image

Life

Mr. Big vertrok zondag voor een weekje cursus en ik had grote plannen. Pinda zou gewoon naar school gaan en ik zou in de slaapjes van Koos pogen om de zolder te organiseren. Wat eerder zou neerkomen op alle dozen wat netter stapelen maar het gaat om de intentie. Ondertussen zou ik ook wat heel geslaagde kleertjes naaien. En woensdag had de kleine grote madam een studiedag en zouden we gaan ontbijten bij de Ikea (erg culinair verantwoord hà, maar voor een kleuter o zo leuk om zonder eten de deur uit te gaan en dan ergens anders te gaan eten). En dan zou ik bij de Ikea misschien nog een geweldig opbergsysteem ontdekken dat al mijn rotzooi automatisch zou ordenen. En we hadden vlak voor het weekend ook nog een kastje gekocht voor op Pinda’s kamer en die zou ik tussen neus en lippen door ook nog even verven. 

IMG_20130528_112550

Tja. Life is what happens when you make plans. Pinda stond maandag al op met zeer en auw maar die schopte ik gewoon naar school, erge moeder dat ik ben. En het was maandag mooi weer dus ik zag haar pas tegen etenstijd weer eens terug. Dinsdag stond ze weer op met heel veel meer au. Ze wilde echt niet naar school. Ik gaf toe en wonderbaarlijk knapte ze op. Ik dacht dat ze gewoon haar vader miste want ze moest wel veel knuffelen en had buikpijn. Maar toen kwam de koorts en die bleef gezellig twee volle dagen. En om alles nog leuker te maken deed Koos gewoon mee, niet met koorts maar wel met heel veel aandacht vragen. En dan kom je echt handen te kort kwam ik achter. Pinda is sinds vandaag aan de betere hand en Koos heeft sinds gisteren een vlijmscherp randje in zijn tandvlees, zijn allereerste tandje kwam op 29-05-2013 tevoorschijn (linksonder). En meneer trekt zich op aan de tafel en heeft geleerd hoe hij vanuit lig naar zit moet. Nu snap ik zijn vervelendheid, ik zou gek worden van zoveel nieuwe vaardigheden ineens.

IMG_20130530_082731

Ik heb geen Ikea gezien, een zolder waarbij de dozen nog meer stof hebben verzameld, nog steeds heel veel halve projectjes liggen en speelgoed overal. Maar ik had gelukkig ook een meisje dat mij de liefste van de hele wereld vond toen ik voor de zoveelste keer haar moest troosten midden in de nacht en een jongetje dat ontzettend knuffelig werd als hij even alleen met mij was. Het was een heel vermoeiend weekje maar geen slecht weekje.

IMG_20130529_103854